Nada Kronieken/Chronicles Buitenaards/Extraterrestrial Meditaties/Meditations Korte verhalen/shorts Bibliography
Myriah´s Grasses Roots Reïncarnatie/Reincarnation Written with love Gedichten/poems Portfolio
 

Spinnen en Weven

Myriah Krista Walker

www.grassesroots.com

Vertaling: Hans Brockhuis


Een tuinspin weeft haar web terwijl ik toekijk vanaf de andere kant van het vensterglas. Het web is vastgemaakt aan het raam, een hoek van de cabine en de overhangende dakrand. De totale oppervlakte beslaat een ruimte van ongeveer 90 centimeter.

Ze weeft alsof ze zwemt, schijnbaar in het luchtledige wadend, zonder houvast en toch weet ik dat ze over een ragfijne draad loopt die ik niet kan zien. Ze weeft gewoon en gaat daarbij altijd vooruit en neemt een zijden draad mee naar haar volgende bestemming. Geen zorgen wanneer ze een fout maakt. Er is genoeg draad voorhanden.

Haar webben moeten voldoende voedsel opleveren, want ze lijkt al veel groter dan een week geleden toen zij voor het eerst haar territorium claimde in deze ruimte en plaats. Aarzelend was ze aan haar web begonnen, een beetje onzeker. Maar vanavond weeft ze als iemand die weet wat ze doet, en spint zelfverzekerd in voor haar bekende stadia.

Ze stopt en pauzeert, waarbij ze zich ondersteboven aan haar web vasthoudt. Voelt ze zich uit balans? Misplaatst? Bidt ze om een aanwijzing? Vertrouwt ze erop dat ze op de juiste weg is, of is ze eenvoudig aan-WEZEN-d? Voelt ze zich ooit verward, onbegrepen, of is ze gewoon tevreden om te ZIJN wie ze is, terwijl ze gelukkig doorweeft, werkend aan waar ze mee bezig is.

Als ik me op haar afstem, voel ik me zenuwachtig. Ongerust. Er is een zekere opwinding gaande in het weven; het weten dat een toekomstige vangst nabij is. Ik word honger gewaar, maar die is nog niet helemaal rijp en volledig. Nog niet. Ik bespeur ook een groot en rustig weten. Het is een stil soort weten die grootmoeders en grootvaders zo gevoelvol lijken uit te stralen. Ik denk dat het geduld wordt genoemd.

Ik merk de eenvoud van haar leven op. Weven, wachten, strijden, smullen. De macht ligt in het nu moment en aan de toekomst wordt nog niet gedacht. Misschien is dat wel de macht van de spinnen. Al die strijdbare energie, samengebundeld in het pure wezenlijke moment. Geen wonder dat mensen zoveel angst bij zich hebben over een dergelijk klein wezen!

Ik veronderstel dat wanneer haar web niets vangt, zij het zal reviseren. Maar dat weet ze niet zolang ze het niet heeft geprobeerd. Er is niemand om mee te vergelijken of te raadplegen. Er is alleen maar zijzelf, het web, en de intentie om een maal te verschalken. Ze is zelfs onkundig van de nieuwsgierige schrijver aan de andere kant van het raam, die al haar bewegingen als het ware indrinkt. Ze kan alleen maar handelen vanuit intuïtie en instinct. Net als bij mij, zullen haar talenten zich door ervaring ontwikkelen en verbeteren

Een stukje pluis raakt vast en ze gebruikt het als een baken voor het centrum van het web. Heen en weergaand naar deze pluizenbol, maakt ze een groot aantal draden eraan vast. Iets dat haar plannen leek te dwarsbomen, blijkt onverwacht profijt te hebben.

Ze test haar web en voelt met haar lange voorste poten waar het zwak is, waar het reparatie behoeft, en waar het alleen gelaten kan worden. Zijde ontstaat vanuit haar lichaam als een muzieknoot, wachtend op de componist om het op die plaats te verankeren waar het de perfecte klank en toonhoogte teweeg zal brengen.

Het lied heeft een andere spin naar haar web gebracht, die het voorzichtig nacheckt. Snel onderzoekt ze het gewicht van de grotere arachnoide en verdwijnt dan over de rand van het dak en uit het gezicht voordat de wever het nieuwsgierige Aagje opmerkt.

Ik was die dag bezig om het huis schoon te maken en om een boek die een vriendin had geschreven, te beoordelen. ’s-Avonds begon ik op mezelf te mopperen omdat ik niet met mijn eigen schrijverijen bezig was geweest. Een schrijver denkt altijd dat hij moet schrijven, zelfs wanneer het goed is om andere dingen te doen. Veroordeelt de spin zichzelf? Bidden spinnen om prooi?

Spinnen weven webben zodat zij hun prooi kunnen vangen. Net zoals schrijvers, denk ik, hun verhalen weven om de geesten en harten van anderen te vangen. En, bedenk ik me, een spin komt nooit zonder zijde te zitten om webben van te weven. Net zoals een schrijver nooit zonder letters komt te zitten om tot woorden te kunnen weven.

Hoe gemakkelijk gaat het de tuinspin af die vanuit innerlijke gewoonte haar achthoekige web weeft. Iets wat niet daartoe behoort wordt afgewezen. Maar hoe zit het met de schrijver, wiens woorden die gevormd worden nog geen vorm en patroon hebben? Een schrijver werpt woorden en letters voor zich uit, zoals een acrobaat op een strak koord loopt, of een spin die haar web weeft.

Als ze geluk heeft, is er een bolletje pluis om haar verhaal omheen te vormen. En, zoals de spin, zal ze terugkeren en dat wat ze geweven heeft zal proeven wanneer de eerste versie klaar is. Dan komen de reparaties en voegt ze hulpmiddelen toe waar dat nodig is.

De spinnen in mijn cabine weven geen mooie achthoekige webben. De huisspinnen zijn weduwspinnen waarvan de webben op onverwachte plaatsen hangen, en daar stof en afval verzamelen en langzaam onzichtbaar worden. Onzichtbaar, dat wil zeggen, totdat er onverwachts bezoek komt, en ze ogenblikkelijk glans en gloed lijken aan te nemen en overal tegelijk lijken te zijn. Mopper!

De wolfspinnen in mijn cabine hebben het rijk alleen. Ik zie ze zelden en hebben meestal haast als ik ze tegenkom. Bovendien zijn ze vet en gelukkig. Dat is een goed teken, want dan zijn ze druk bezig om andere spinnen en beesten op te eten in de cabine. Er is een grote arachnoide voedselketting gaande in dit huis. Iedereen is opgejaagd wild. Het is wel zeker dat ik hier goed beschermd word. Haha!

Op een dag had ik een gesprek met een kluizenaarsspin. Het was mijn eerste arachnoide conversatie van deze soort. Daarvoor had ik nooit gedacht, noch had ik de kans, om met zo een te spreken. Maar plots zat hij op een tafel op zolder, oog in oog, en op een afstand van dertig centimeter.

Onwillekeurig huiverde ik en deinsde terug. Automatisch schrok hij op en hief zijn twee voorpoten omhoog. Ik giechelde en voelde de Krijger in mezelf ontwaken. Hoe DURFDE hij zo een houding aan te nemen tegenover mij!

“Hallo vriend,” begon ik telepathisch tegen hem te zeggen. “Ik ben niet erg gek op spinnen van jouw soort en ik geloof mezelf niet dat ik nu met je aan het praten ben, maar ik ben bereid om gastvrij te zijn. Misschien.” Een voorpoot ontspande zich. Hij luisterde.

“Dit is mijn voorstel. Ik zal je niet meppen als jij mijn huis en ruimte respecteert. Op het moment dat ik jou ergens zie, of dat je probeert me te bijten of me kwaad te doen, is het gebeurd met je.” Ik zond hem een mentaal beeld toe van geplette spin met de ingewanden die mijn tafel bevochtigden. “Ik zal jouw territorium respecteren, zolang als jij dat met het mijne doet.”

De andere poot ontspande zich. Hij trok zich een klein eindje terug en ik ontspande mijn houding ook. Ik wist zonder enige twijfel dat hij mij gehoord had. Toen gingen we ieder ons weegs en gedurende ongeveer een maand zag ik hem niet meer.

Toen dat wel gebeurde was dat niet bepaald prettig. Ik werd wakker in mijn bed toen hij PLOTS op de deken kroop en mijn arm raakte! “Hé!,” gilde ik, zodat hij opsprong en de andere kant op rende en ik zweer dat ik hem hoorde zeggen: “Oh help! Sorry hoor. Ik was het vergeten. O help. Ik haast me al, Ik ben al weg.” Ik wist niet dat kluizenaarsspinnen zo snel konden lopen. Sindsdien heb ik hem niet meer gezien.

De tuinspin is nu klaar en heeft het stukje pluis in het centrum weggehaald. Het is niet verstandig om de valstrik herkenbaar te maken, denk ik zo. Ondersteboven wacht ze op wat komen gaat. De muggen beginnen net met hun avondvlucht en het lijkt alsof ze een drukke en productieve avond zal hebben. Het licht van de computer hier opzij van het vensterglas zal natuurlijk insecten naar haar web trekken. Ze heeft haar locatie met wijsheid gekozen.

Wat mij betreft; ik heb mijn behoefte om letters tot woorden te weven bevredigd, ten minste op dit moment. Niet langer zal ik Zelf veroordelen over een onproductieve dag. Ik heb jou gevangen, beste lezer, voor een moment in de tijd. Het is zomaar een dag in het paradijs.