Nada Kronieken/Chronicles Buitenaards/Extraterrestrial Meditaties/Meditations Korte verhalen/shorts Bibliography
Myriah´s Grasses Roots Reïncarnatie/Reincarnation Written with love Gedichten/poems Portfolio
 

Het Regenvolk

 

Myriah Kriska Walker


De volheid van mijn Hart vult het ravijn als ik op een hoge plaats zit, uitkijkend over de rivier. De vrolijke fluiters die zo-even nog hun nest bouwden langs de rivier, zwalken rond op een zacht windje. Het is lente, hoewel hier en daar toefjes sneeuw nog de opslag van salie en de stenen in het landschap bedekken.

De rivier is vandaag bruingroen. Smeltende sneeuw erodeert geleidelijk deze altijd veranderende Aarde langs de rivier, opstapelend, herschikkend en zichzelf spontaan recreërend, wanneer het maar wil.

Zachtjes zingt de rivier. Droge grassen beginnen te ritselen in tweekwartsmaat. Een regendruppel valt. Ha, lente! Wanneer wolken hun kleuren vervangen van grijzen naar blauwen, wordt de sneeuw getransformeerd door de warmte van de Aarde en arriveert het Regenvolk.

Het was tijdens een andere lente, ergens in de tijd, dat ik voor het eerst het Regenvolk aanschouwde. De memorie van hun Tegenwoordigheid vervult Me nu net zoals ik het mij her-inner.


[28 April 1999]

Een muur van regen beweegt zich van zuid naar noord door het rivierdal. Fragmenten van de druppels zijn zichtbaar als golven wanneer de regen voorbij mijn cabin ruist. De deinende golven zijn lang en hoog als de omringende muren van de Colorado kloof. Het gefilterde zonlicht creëert schaduwen en Mijn ver-Beeld-ing ziet deze muur van water als waren het hele lange we-Zens die ijlings door de vallei marcheren.

Allen hebben hun armen omhooggeheven en hun handen tegen elkaar aangelegd als liepen zij te brevieren. Nog nooit heb ik het Regenvolk eerder gezien. Mijn tranen stromen als regen terwijl ik Ze gadesla.

Zij zijn het Volk die de heling van de Aarde Ver-beeldt. Zij zijn de Beeltenis en van de Zielen die de sluiers van het bewustzijn en/of hun fysieke dood zijn gepasseerd. Zij zijn echo’s van de tijden dat Ik huilde en heelde. Zij zijn de Zusters en Broeders van de heling. Zij zijn de Spiegels van Hen Die Bidden

Snel doordrenken Zij alles in Hun kielzog, daarbij de Aarde en Haar kinderen tot leven wekkend met plotselinge kou, terwijl ze nieuwe perspectieven uit in elke molecuul van IS-heid wringen, hulpeloos rillend in de storm. Schoongewassen.

Mijn bewustzijn keert terug naar de computer en ik realiseer me dat ik werkelijk Eén ben geworden met het Regenvolk, tussen Hen in wandelend. Een hele kleine weerlichtflits veroorzaakt een markering op het beeldscherm als ik weer begin te typen. De regen verandert, meer omlaaggericht, en de Beeld-en van het Regenvolk verdwijnen. Maar voor een ogenblik, waren Ze werkelijk daar, mijn cabine in gebed passerend. Ik zend een puls van Liefde naar Ze als Ze verder trekken, al-tijd.