Groundzero, by 'Softel'.

De oversteek naar het licht

© Myriah Krista Walker 2001

www.grassesroots.com

Vertaald door Helen Maijenburg, 15 juni 2006.


Omdat ik in staat ben achter de sluiers te kijken wordt ik geregeld geroepen door ‘Spirit’ om personen te helpen bij hun transformatie naar het Licht.

Deze boodschappen en visioenen komen spontaan en er wordt een emotionele verbinding gemaakt met de personen. Wanneer we overgaan, gaan onze emoties door de sluiers en op deze manier worden de verbindingen gemaakt. Menselijke emoties worden pas na het overgaan verwerkt en getransformeerd.

Twee dagen na 11 september kwamen veel slachtoffers geestelijk bij me binnen. Ik heb een aantal van hen kunnen bijstaan op hun tocht naar het Licht en ik wilde deze waardevolle ervaringen erg graag delen. Tijdens deze contacten, die ongeveer een uur duurden, volgde de een in snel tempo de ander op. Zodra er één vertrok verscheen de ander onmiddellijk. Soms gebeurt het op deze manier wanneer de deur is geopend.

Deze verbindingen vinden plaats omdat de personen iemand zoeken om hun eigen ervaring te delen en te helen. Soms willen ze alleen maar dat er iemand getuige is van hun gevoelens en deze bevestigt. Je leert emotioneel sterk te worden en er niet kritisch tegenover te staan en ook om niet emotioneel gebonden te zijn bij elke persoonlijke ervaring.

Ik verwijs naar mezelf als Mij, door het Hoger Zelf bewustzijn bloot te leggen om zo in staat te zijn om achter de sluiers te werken.

~*~*~*~

In het Pentagon voelde ik een persoon, stervend. Half bij bewustzijn snapte hij niet dat alles om hem heen zwart was. Ik bleef een tijdje bij hem en luisterde terwijl hij praatte over zijn familie. Hij wist dat ik er was en vroeg me of ik een Engel was. Ik negeerde de vraag en vertelde hem dat het voor hem belangrijk was zich te concentreren op Liefde. Ik geloof in die concentratie op de Liefde die echt is en eeuwig binnenin Mij zit en help het door het uitzenden van een hogere trilling naar hem toe als in een spiegel. Uiteindelijk prikte er Licht door de zwartheid en zag Hij Handen van Licht die hem vanaf de andere kant aangereikt werden. Met inzicht verliet hij het Aardse leven dat hij geleefd had en ging verder.

Ik ben buiten het Pentagon. Iets trekt me weer naar binnen toe. Ik doorzoek de resterende kamers als een wind die de Grondtonen zoekt die Haar roept. Ik vind iemand in het puin. Ik scheen een ‘Licht’ op hem en ik zag dat een andere aanwezigheid hem kwam helpen. Ik weet niet of het aanwezigheden uit de geest waren of mensen. (De volgende dag werd er aangekondigd dat er geen andere overlevenden waren gevonden).

Dat beeld verdwijnt en nu kijk ik als het ware door de ogen van de persoon die het volgende voorval ervaart. Hij zit onderuitgezakt in zijn stoel, zijn voeten steunend op zijn bureau en voert een telefoongesprek. Hij heeft een aantrekkelijk kantoor en ik kan aan het uitzicht zien dat zijn kantoor verscheidene verdiepingen boven de begane grond ligt in een groot gebouw.

Plotseling is alles binnen het gezichtsveld volledig en geheel uitgewist. Er is alleen nog maar duisternis. Weg is het kantoor, weg is de telefoon, het bureau, het uitzicht uit het raam. Er is alleen nog maar duisternis. Hij is slechts een aanwezigheid die in de leegte van het niets staat. Hij is ontzet. Waar is hij? Ik blijf bij hem en praat tegen hem. Hij voelt Mij. Ik maak verbinding met Zijn Hart in de alles verterende leegte. Hij is verbijsterd door de plotselinge afwezigheid van alles en hij heeft geen gedachten. Ik blijf lang bij hem dralen terwijl ik Liefde uitzend. Ik weet dat hij uiteindelijk het Licht gewaar zal worden dat binnenin Hem zit.

Eindelijk prikt er Licht door de duisternis. Ik stuur stralen van Liefde en roep het Licht naar Hem. Hij ziet het en hij voelt het. En hij gaat verder.

Dan sta ik in een kamer vol met zakenlui. Allemaal dragen ze overhemden met korte mouwen. Ze hebben een vergadering. Althans, ik voelde dat ze een vergadering hadden tot vlak voor het moment dat hun leven zoals zij dat kenden voorgoed veranderde. Ze beseften nog niet dat ze waren overgegaan. Ze begonnen net te voelen dat er iets anders was. Het Licht in de kamer was helder.

Een jongere man, nonchalant gekleed, komt de kamer binnen. Hij staat op een verhoging en glimlacht naar de groep. Ik herken hem onmiddellijk. Hij is de opgestegen Meester St. Germain en hij gaat een lezing geven die – naar ik aanneem – heel verschillend zal zijn dan degene die ze zojuist hebben gehad. WIJ glimlachen naar elkaar en ik ga verder.

Ik word naar iemand anders geleid en dit in het bijzonder is heel ongewoon. Het was nacht en ik bevond me in de straat voor de in elkaar gestorte torens. Een van top tot teen onder het bloed zittende vrouw doolde door de straat. Ze wist duidelijk niet dat ze was overgegaan. Ze kwam naar Mij toe want ik straalde Licht uit en ze begon tegen me te praten, eigenlijk meer te babbelen. Ze herkende de straat, maar ze begreep maar niet wat al dat puin te betekenen had.

Ze was gedesoriënteerd en ik bleef gewoon bij haar en luisterde. Plotseling verscheen er van achter ons een witte figuur – het was Christus. Hij kwam bij ons zitten. En het bloed op haar huid veranderde in rode rozen. Ze was van top tot teen bedekt met rozen en de omgeving veranderde plotseling in goud. Zonder woorden kwam ze tot de ontdekking dat zij haar bloed voor een hoger doel gegeven had. Ik zag hoe Zij Zijn hand aanraakte, Hem omarmde en weg waren ze. Nog nooit eerder heb ik zoiets gezien - bloed dat in rozen veranderde.

En dan heel duidelijk, verschijnt er een Arabische man. Zo duidelijk en sterk eigenlijk dat ik een ogenblik dacht dat hij zich daadwerkelijk in mijn keuken zou manifesteren. Hij zat met gekruiste benen en droeg een tulband. Hij was een vol Liefde gevulde Aanwezigheid. Achter hem was een tafereel te zien van een gouden paradijs. Ik vroeg me af of hij een van de vliegtuigkapers was, tot ik besefte dat het mijn menselijke gedachte was die deze plotselinge aanwezigheid van een Arabische man in mijn keuken vertaalde. Hij kwam zonder twijfel uit het Licht.

Heel snel kreeg ik de zekerheid dat ik geen oordeel vormde terwijl ik naar deze Aanwezigheid keek. Hij zat niet tussen leven en dood en hij doolde niet rond. Hij was al aan de andere kant. Hij was een Meester. Toen schonk hij mij een visueel beeld. Een knikker rolde over een pad, de knikker kreeg een flinke MEP rolde toen in een nieuwe richting. Ik begreep de metafoor aangezien de knikker de Aarde voorstelde. En nu draait de Aarde met Haar Inwoners in een nieuwe richting. We keken elkaar een lange tijd aan en er kwam Pure Liefde uit Hem voort. Hij glimlachte en verdween.