Written with Love Myriah's Grasses Roots
  Road to heaven
Road to heaven
 

De andere zijde van de hemel

© Myriah Krista Walker 2007

www.grassesroots.com

Vertaling: Hans Brockhuis

 


Mijn echtgenoot, Kurt, stierf op Halloween 1996. Ik heb nooit zo van iemand gehouden als van hem. In het geheim hielden we niet minder dan 13 jaren van elkaar, zonder het de ander te zeggen. Toen de tijd was aangebroken om onze relatie uit te breiden van vriendschap naar huwelijk, voelde het werkelijk als een gift uit de hemel.

Toch konden de hoogten van onze liefde niet op tegen de diepten van onze wanhoop. Hij was alcoholist en daardoor was er veel disharmonie tussen hem en mij. Hij streed om zijn verslaving te boven te komen. Er kunnen boeken geschreven worden over de kwellingen die we beleefden om zijn ziekte, maar ik ben er zeker van dat zijn lijden veel groter was. We hielden zoveel van elkaar dat er soms licht vanuit onze aura’s straalde, maar we waren niet in staat om deze uitdaging het hoofd te bieden en uiteindelijk stierf hij aan een overdosis alcohol toen hij 39 jaar oud was. Kurt en ik hadden vaak gesproken over een sterk bewustzijn dat er iets heel belangrijks zou zijn dat hij en ik zouden moeten doen. Geen van ons realiseerde zich dat het zijn dood zou eisen om dit voor elkaar te krijgen.

Enige maanden na zijn overlijden beleefde ik iets zo diepgaand, dat het mijn perceptie voorgoed wijzigde. Het plaatste me op een pad naar heling. Tijdens de droomtijd werd ik gewekt door Christus zelf. Hij kwam tot mij tijdens die periode van halfslaap tussen slapen en waken en nam me mee naar een veld vol kleuren. Daar stonden we tussen zachte blauwen en pastel essences van vormeloosheid.

Hij had me naar Kurt gebracht en toen ineens was ik wakker en vol bij bewustzijn. Er bestond geen twijfel over dat ik me aan Gene Zijde bevond. Kurt en keek keken elkaar kort aan, maar toen werd ik afgeleid.

Naast me stond een vrouw die erg verdrietig was. Onmiddellijk verbonden onze harten zich, want dat is de manier van communiceren aan Gene Zijde. Het menselijke hart breidt zich uit naar het Hogere Zelf Hart, het Hart van de Ik Ben Aanwezigheid. Alles spreekt door het Hart en wordt onmiddellijk begrepen. Ik verbond mij in gedachten van pure Liefde terwijl we elkaar aankeken, maar ze bleef verdrietig.

Dit was een plaats van heling. Er waren vele gidsen en geesten. Zij waren allen meesters. Er werd me duidelijk gemaakt dat ik slechts aan een ander hoefde te denken, met de wens om te helpen in heling, en het gebeurt. Degenen die emotionele snaren helen bij het missen van hun geliefden, spiegelen deze heling naar Gene Zijde. Dat, werkend om bewust de kloof tussen de sluiers te overbruggen, helpt mee om die heling veel sneller plaats te doen vinden.

Ik stond dus in een veld van vormeloze kleur, waar de individuen die daar waren de benodigde Ruimte en Plaats om zich heen kozen, die met hun behoeften overeenkwam. Door middel van een hologram konden zij iedere benodigde vorm of stemming visualiseren en creëren. Er waren anderen die ik in de verte kon zien staan. Sommigen wensten slechts een kleine ruimte als een hechte cocon om zich heen en lieten niemand in hun nabijheid toe. Anderen hadden meer ruimte. Sommigen werkten helend in de Landen der Ver-Beeld-ing met familieleden, dat wat noodzakelijk was her-creërend en helend d.m.v. hologrammen.

Niet iedereen kwam naar deze Ruimte en Plaats. Slechts zij die emotionele heling nodig hadden, want de ziel levert de structuur van menselijk inzicht en creatie. Zij waren niet gedoemd en werden niet gestraft. Maar zij waren hier, eenvoudig omdat zij niet verder konden zonder heling of het doen van emotioneel werk. Onze onopgeloste gevoelens passeren door de sluiers. Als men in het Aardse zijn gevoelige zaken niet op orde brengt, zal dat op dit niveau worden gedaan.

Het ging niet over van wat anderen van hen dachten, maar over datgene wat in hun eigen harten lag wat heling behoefde. Woede, bitterheid en wrok worden aan Gene zijde bezien in het Licht der Waarheid, die het individu aan banden legt totdat het hart is gezuiverd en geschoond met de Puurste Liefde. Dat proces kost tijd en ze blijven daar dan ook net zo lang als het duurt om heling mogeijk te maken.

Een etherische muzikale toon vulde plots de atmosfeer en iedereen kreunde. Bezoektijd was over. Een voorwaarde om op dit niveau te verblijven was duidelijk gespecificeerde tijd voor zelf-reflectie en innerlijk werk. Hoewel men op zo’n moment geacht werd alleen te zijn, zouden zo nodig een geleidegids of een familielid worden geaccepteerd. Allen die met Liefde wensten te helen waren meer dan welkom.

Ik draaide me om en zag Kurt die naar me glimlachte. Eén blik van hem en al het andere verdween ogenblikkelijk. Alleen hij en ik waren er, en we bevonden ons aan een strand. “Wanneer we hetzelfde beeld vasthouden, kunnen we samen ZIJN,” hij glimlachte, zijn ogen glinsterend met de vanouds bekende charme. Zijn glimlach doet je smelten, dat is zeker. We dachten aan een plek waar we op aarde graag naar toe gingen, een strand dat we bezocht hadden tijdens onze huwelijksreis, en plop, we waren er. Ik streelde zijn huid en voelde de fysieke Liefde van hem uitstralen…

…bezorgdheid en spijt rees op vanuit zijn hart, en dreef ons uit elkaar. Vanbinnen spiegelde ik dezelfde grondtonen. Vlug werkte ik aan vergiffenis…

…en toen waren we weer samen op het strand. Wat had ik hem gemist!

…weer waren we terug op de plaats van vormeloze kleuren, en deze keer was het woede die ons uit elkaar gedreven had, maar snel lagen we weer in elkaars armen. Hij wiebelde met zijn tenen en ik wiebelde met de mijne want we werden goed in het ver-beelden. Weer lagen we op het strand. Het voelde zo goed om ons vanuit onze Harten opnieuw te verbinden! Om de diepten van onze Liefde te voelen! O wat een cadeau!

Toen, plotseling, stond ik weer samen met Christus en Kurt was verdwenen. Het was tijd om te gaan. In eenheid reisden we langdurig door een witte straal, dit gevoel van éénheid belevend totdat we in onze kamer terugkeerden. Ik wist dat ik op elk gewenst moment zou kunnen terugkeren, als ik het maar in gedachten zou nemen. Eenvoudig omdat ik liefheb en omdat ik het kan. Onze heling was net begonnen en we hadden gereedschap gekregen die ons zou kunnen helpen. Vergiffenis zou de sleutel zijn om onze toekomst te ontsluiten. Onze Liefde is sterk genoeg voor de taak, zeker weten!