Ik hou van de kracht van een eenvoudige glimlach. Zo vaak zie ik de massa's voorbijrazen, verloren in hun eigen gedachten over aan zichzelf opgelegde programma's. Terwijl zij zich voorthaasten plegen zij een gejaagd gezicht voor de buitenwereld op te zetten. Ik hou van die ogenblikken van werkelijk aanwezig te zijn, de tijd nemend om uit mijn auto te klimmen alvorens ik in de winkel mijn boodschappen doe. Om dan mijn eigen menselijke waarden over de dingen opzij te zetten en te glimlachen. Ik hou van de verrassende blik van iemand die zich plotseling bewust is van zijn eigen zelf, gevangen in de illusie, en die bewustheid ziend, misschien slechts voor een moment, wanneer zij waarachtig terugglimlachen. Zich daarbij een weinig ontspannen, iets rechter staand, hun gezicht nu glinsterend. Misschien zal er een ogenblik zijn om een enkel woord te wisselen of om samen ergens plezier over te hebben. Ik vind het fijn om waar te nemen wanneer die illusie langzaam verdwijnt, wanneer alle vorige betekenissen vanuit zichzelf oplossen. Ik merk op dat voor velen een glimlach op het gelaat geen natuurlijke staat van gratie is. Hoe vaak loop ik met een zuivere glimlach van tevredenheid en vreugde in mijn huid geëtst? Ik vind het fijn een onverwachte glimlach van een ander te ontvangen. Hoe houd ik ervan dat ook aan anderen te geven. Zoals beloofd, is hier de link naar ‘Mijn
Ophouden met Roken journaal’. Always with Love, Myriah Krista Walker ~*~*~*~ Ik kan mij mijn eerste kerstavontuur met Oma goed herinneren. Ik was nog een kind. Ik herinner me op mijn fiets door de stad te scheuren om haar op te zoeken op de dag dat mijn grote zus uit de school klapte: “Santa bestaat niet”, jouwde ze, “Zelfs stommelingen weten dat!" Mijn Oma deed nooit duur, nooit gedaan. Ik vluchtte die dag naar haar toe omdat ik wist dat zij eerlijk tegen me zou zijn. Ik wist dat Oma altijd de waarheid vertelde, en ook wist ik dat de waarheid altijd veel beter te verteren was wanneer het vergezeld ging van één van haar onovertroffen en wereldberoemde kaneelbroodjes. Ik wist dat die wereldberoemd waren omdat Oma dat zei. Dat was dus de waarheid. Oma was thuis en de broodjes waren nog warm. Tussen twee happen door vertelde ik haar alles. Zij was er klaar voor. "Geen Santa?" snoof ze. "Belachelijk! Geloof het maar niet. Dat gerucht waart al jarenlang rond en ik word er gek van, helemaal knetter. Kom, trek je jas aan, we gaan." "Gaan? Waar naartoe Oma?”, vroeg ik. Ik had mijn tweede wereldberoemde kaneelbroodje nog niet eens op. ‘Waar’, bleek Karel's Winkel van Sinkel te zijn, de enige winkel in de stad waar ze zo’n beetje alles hadden. Toen we de winkel binnengingen, gaf Oma me een tientje. Dat was veel geld in die dagen. "Neem dit geld," zei ze, "en koop iets voor iemand die het goed kan gebruiken. Ik wacht op je in de auto." Toen draaide ze zich om en liep de winkel uit. Ik was nog maar acht. Ik was dikwijls met mijn moeder gaan winkelen, maar ik had nog nooit iets voor mijzelf gekocht. De winkel leek groot en overvol; vol met mensen die hun laatste kerstinkopen deden. Enkele ogenblikken stond ik daar, verward en kneep het tientje bijna fijn als dat had gekund. Ik vroeg me af wat ter wereld ik zou kopen en voor wie. Ik dacht aan iedereen die ik kende: mijn familie, mijn vrienden, mijn buren, de kinderen op school, de mensen die ik kende van de kerk. Ik was bijna uitgedacht toen ik plotseling aan Bobbie Dekker dacht. Hij was een kind met slechte adem en verwilderd haar; hij zat direct achter mij in groep twee van Juf Polak. Bobbie Dekker had geen jas. Ik wist dat omdat hij in de winter nooit mee op werkweek ging. Zijn moeder schreef altijd een briefje, waarin zij de juf meedeelde dat Bobbie bronchitis had. Maar wij wisten allemaal dat hij geen bronchitis had, en ook geen jas. Met groeiend enthousiasme bestastte ik mijn tientje. Ik zou een jas kopen voor Bobbie Dekker! Ik besloot tot een rode corduroy jas met kapuchon. Die zag er heel warm uit en hij zou hem vast mooi vinden. "Is dit een kerstkado voor iemand” ? vroeg de dame achter de toonbank vriendelijk, toen ik mijn tientje neerlegde. "Ja," antwoordde ik verlegen: "Het is… voor Bobbie." De vriendelijke dame glimlachte naar me. Ik kreeg geen geld terug maar ze deed de jas in een plastic tas en wenste me een Zalig Kerstfeest. ’s-Avonds hielp Oma me de jas in kerstpapier met linten pakken. Een bonnetje viel uit de tas die Oma in haar bijbel stopte. Op het pakket schreef ze: “Aan Bobbie, Van Santa”, – Oma zei dat Santa Claus altijd op geheimhouding gesteld was. Toen reed ze me naar Bobbie Dekker’s huis. Onderweg legde ze uit dat ik nu officieel en voor altijd hulpsanta was. Oma parkeerde een einde verderop van Bobbie’s huis en ik kroop geluidloos en verstopte me in de bosjes in hun voortuin. Toen gaf Oma me een seintje. “Ok Santa”, fluisterde ze, “daar gaan we.” Ik ademde diep in, rende naar de voordeur, gooide het kado voor zijn deur, trok aan de bel en vloog terug naar de veiligheid van de bosjes, bij Oma. Samen wachtten we ademloos in het donker op het openen van de voordeur. Tenslotte gebeurde dat en daar stond Bobbie. Vijftig jaren hebben de opwinding van die huiveringwekkende momenten, samen met Oma, in de bosjes bij Bobbie Dekker, niet kunnen verminderen. Die avond realiseerde ik mij dat die akelige geruchten over Santa Claus precies dat waren wat Oma erover zei: belachelijk. Santa was springlevend, en wij hoorden bij zijn team. Ik heb nog steeds die bijbel met het bonnetje erin: $19.95. Hij die Kerstmis niet in zijn hart heeft, zal Kerstmis nooit onder zijn boom vinden. Auteur onbekend. ~*~*~*~
Het was Juli. Warm. Een weldadige hitte die de botten verwarmde en me actief hield rondom mijn blokhut in Colorado. Niet heet genoeg om te transpireren, nog niet, maar je kon die mogelijkheid voelen aankomen op de winden. Maar op dit moment was ik het beu op eieren te lopen om maar vooral niet op de mieren te trappen die een invasie leken te hebben georganiseerd, om elke ochtend het hele huis schoon te maken. Ze waren te proper en grondig. De katten hielpen ook niet echt mee, noch schenen zij zich iets van de indringers aan te trekken. Echo en Solstice lieten altijd resten van hun bonte en gevederde prooien achter, en de mieren waren er eenvoudigweg om de rommel op te ruimen. Was dat wel zo? Terugblikken is altijd makkelijker dan vooruitkijken. Als ik nu omzie naar die episode vraag ik me af of het misschien niet de katten waren die het Mieren Volk mijn huis in hadden gelokt om een teder verhaal over te brengen. Eén dat eens te meer en voor altijd mijn begrip zou veranderen van Wereldomvattende Liefde ten aanzien van mijn weg op deze Aarde. ”Oké!” Zei ik hardop. “Ik heb het gehad om steeds maar weer jullie kleine lijven op te vegen of om over jullie heen te stappen. “Wat moet ik met jullie aan?” Ik had besloten dat het misschien wel tijd zou zijn om in gesprek te komen met deze ongenode bezoekers. Ik vroeg me wel af hoe het mogelijk was dat ik niet eerder op dat idee was gekomen. Ik ging op het tapijt zitten in de ruimte naast de keuken die als woonkamer dienst deed. Ik sloot mijn ogen en begon te ademen en me te openen binnen Mijn Gouden Kern Zelf. Die innerlijke plek waar ik altijd begin als ik met andere wezens wil communiceren. Het is altijd leuker om met iemand anders mee te reizen. Er was Iemand die er klaar voor was en me opwachtte, want onmiddellijk voelde ik dat ik werd omringd door een cocon van roodgetinte gouden energie, en ik werd Ik terwijl ik het Bewustzijn van het Hogere Zelf betrad. Naast Me zat een Groot en Glorieus We-Zen. De Mieren Koning. |
