| Klik
hier voor de printbare versie
© 1999 Myriah Krista Walker
Voordat we
beginnen; een kort verhaal. De Winden der Weerstand veroorzaakten
tegenwind in mijn persoonlijke leven. Maar toch. Misschien was het
alleen maar ikzelf, die weerstand bood en me niet overgaf aan het waaien
van de wind.
Het is als de
herfstbladeren die zich vast blijven klampen aan hun nu sluimerende
boom, ontbloot van alles behalve hun gekleurde tinten, terwijl hun
laatste kern losbarst. Want nu versnellen de Herfstwinden hun reis naar
de Aarde. En ook ik moet me her-inneren me over te geven aan het Pad dat
begint aan het einde van mijn tenen en die weg is zoals altijd
onderhevig aan verandering.
Ik kan de gave
van deze nieuwe en onverwachte reis niet zien als ik me blijf
vastklampen aan het oude. De Herfst gaat over het laten gaan van datgene
wat oud en stervend is en niet langer nuttig. Bladeren verwelken,
re-formeren zich en scheppen een verschuiving, daarbij de komende
voorjaarsgroei voedend met de mineralen van ondervinding en
volwassenheid. Waarschijnlijk zal het uitzicht vanaf de grond niet zo
subliem zijn als die hoog vanuit de boom, maar wellicht kan er
Moederlijke Troost worden gevonden op de Terra Firma, de Vaste Grond.
Waar de genoegens van kleine reeën, die voorzichtig tussen mij en mijn
broeders en zusters huppelen, mij opwekken als ik me maar kan laten gaan
en me overgeven.
Herfst is daar
waar ik het oranje Lichtspoor kan vinden. Creativiteit op zijn best. Het
Najaar is de tijd wanneer ik met mijn voeten gehuld in mocassins wil
wandelen, snel, op de met gevallen bladeren knisperende grond. Ik hou
van de manier waarop de lucht dan ruikt en mijn gezicht anders aanraakt
dan in de at-mos-sfeer van de zomer. Een vochtigheid op mijn wang. Er is
een zweem van verwachting in de lucht. Het is oogsttijd. Een tijd van
het verzamelen van de overvloed en van het vullen van de
voorraadschuren, wanneer we ons klaarmaken voor de winter.
Er is een rustig
afwachten in mij voordat de eerste sneeuw valt. Ik wil tegelijkertijd op
hol slaan en vrij door de bossen rennen, maar ook onder een duin in
elkaar kruipen en mezelf begraven als een mol in een knus holletje.
Zoals een aangelijnd veulen, die tegelijkertijd een lange ren én een
interval van node heeft. Ik speel met gedachten, zoals:
"Zoekt de
wind naar acceptatie voordat zij waait, of is zij daar gewoon, zichzelf
neerzettend tussen de at-mos-sferen. Teder of brutaal, zich niet
bekommerend of ze al dan niet wordt geaccepteerd. Zichzelf eenvoudig
ZIJN en de magie van WIE ZE IS met ons allen delend.
"De Wind IS
gewoon, zichzelf overgevend aan de luimen en dwarrelingen van gedachten
en ver-Beeld-ing die Haar gedaante richting en substantie geven.
Sommigen verwelkomen Haar, maar anderen niet. Het is allemaal goed.
Wordt de Wind treurig wanneer niemand Liefde zendt naar de at-mos-sfeer,
voor Haar om mee te weven en te vormen en om te dansen? Zij wandelt
tussen de Aarde en de Hemel, zoals ik, die wandelt tussen het hier en nu
en het hiernamaals, een bescheiden sjamaan, hulpeloos maar welwillend om
iets meer te zijn dan simpelweg aanwezig.
"Na zijn Val
, in het najaar, herkent het blad als eerste de zachte Aarde, die de
harmonieën van de boom op leem en rots verwelkomt. Dan zal Winter diens
vorm dicht tegen de Moeders borst drukken, het doen invriezen en het
troosten met dikke vlokken, terwijl de sluimerende dromen van steen en
hout en bevroren watervallen verhalen zal vertellen. Later zal Lente
liederen brengen van een nieuw vuur, van warmte en van dooi en de
energie van de nu getransformeerde bladeren - eens het klokkenspel van
luisterrijke bomen - zal de Aarde voeden met vertellingen over Hemel en
Wind en briesjes en zachte tinten. De magie zal opnieuw in gang worden
gezet, terwijl de Aarde aan een nieuwe zonnecirkel begint".
Maar vandaag,
terwijl de bladeren vallen, is het tijd voor overgave. De ondervinding
van het blad heeft grootsheid in zich. Daar ben ik zeker van. Welnu,
waar heb ik ook weer mijn mocassins gelaten?
Tijd om te naar
je kern te gaan. Adem diep, als een blad dat zich vastklampt aan de
boom, terwijl de Najaarsstorm door het woud waait.
Je bevindt je
hoog in de boom, je klemt je stevig vast. Deze boom voelt zo bekend. De
boom is jouw Moeder/Vader. Het is hier dat je voor het eerst ontkiemde
en de zon zag.
Aan deze boom
voelde je jezelf uitstrekken tot nieuwheid toen je ontpopte tot het blad
dat JIJ nu bent. Toen waren er een groot aantal bladeren aan jouw tak.
Er hing opwinding in de lucht toen het leven openbarstte en de
at-mos-sfeer was vervuld met Lentegroen.
Deze tak hield je
stevig en veilig vast toen de lenteregens en de hagel op je neerdaalden
en je koud en nat en tintelend maakten, terwijl je een juwelen
regendruppel vastklemde binnen jouw plooien, zolang je kon. Je vindt die
vochtigheid prettig.
Deze tak hield je
stevig vast toen de zomerzon je verhitte en de Zomerwinden je plaagden
en je deed lachen en zingen en glinsteren tegen de andere bladeren.
's-Nachts
vertelden alle bladeren verhalen van de Ouden en de Wind kwam en
luisterde en legde zichzelf te slapen tussen de bomen.
Het ochtendlicht
verwarmde de dauw die de blaadjes omhulden als een geliefde en zij
begonnen te druppen vanaf het gebladerte en de takken, om de Wind te
wekken uit haar avondlijke sluimering. De Wind kuste jou goedemorgen
toen ze opstond om met haar bezigheden aan te vangen.
Nu ben jij alleen
over, op deze boom. Niet zo levendig als eerst, maar nog steeds is jouw
kern aanwezig, in deze vorm en gestalte. Je maakt je klaar voor de
overgave. De Wind zet aan en heel veel bladeren op de Aarden vloer
worden beroerd en dansen nu in de at-mos-sfeer. Spoedig zal ook jij
weten hoe dat voelt. Om vrij te zijn van jouw boom, zoals je broers en
zussen. Maar nu, voel je de Wind trekken en rukken, maar nog steeds ben
je verbonden en word je vastgehouden door je tak.
Er zijn vele
kleuren op de Aarden vloer. Een caleidoscoop van herinneringen als je
terug denkt aan hoe het was toen er voor het eerst vorst in de lucht zat
en de zomer eindigde en alle bladeren de essentie uitdrukten van wie ze
werkelijk waren. Als wezens kleurden de bladeren zichzelf op hun eigen
unieke manieren.
Sommigen werden
rood, anderen oranje. Sommigen bleven groen en kleurden zichzelf alleen
maar plaatselijk. En enkelen werden Goud, of Purper en er waren er zelfs
die zilver werden of wijnrood. Allemaal maakten ze zich op, op hun eigen
creatieve wijze. Zich optuttend voor het bal, zich preparerend voor de
grote Val.
Een verschuiving.
Je bungelt, als de Wind je greep doet verslappen. Je zwaait een beetje
heen en weer, nog steeds lichtjes getuierd. Het kan niet lang meer
duren. Hier was je altijd bang voor, bang om je te laten gaan. Maar nu
voel je de mogelijkheid van jouw essentie die zich vrij in de Wind kan
bewegen en je bent een beetje nerveus.
De Wind steekt
opnieuw op en je zet je schrap. Maar helaas, deze rukwind was het niet.
Je ontspant je en je legt jezelf tegen de tak aan en dan ineens -
shshshs - je bent vrij - zwevend.
- rondwervelend
- je wordt gestreeld in je dans
- nog een beroering, een golf, een wending
- dan land je luchtigjes op een stapel broers en zussen en je lacht.
Je zucht. Je hebt
de smaak te pakken. Je wilt nog eens Val-len. Je beseft dat je hier kwam
om dit mee maken, deze Val, deze overgave en nu ineens, is het over. Je
kern verbond zich tot dit ene moment om deel uit te maken van zoiets
groots. Juist voor de ondervinding. Je zult deze Val nooit vergeten. Een
onverwachte windvlaag en je wordt weer opgetild en opnieuw onderga je de
vreugde van de overgave en van deze streling door de Oneindige.
Alle bladeren
zingen liederen van blijdschap terwijl de Wind Haar Handen door ze heen
ritselt en boven op elkaar veegt. Oh, te dansen op de Winden der
Overgave!
Opnieuw valt de
Wind stil en je geniet van het zachtjes naar de Aarden vloer omlaag
wervelen. Er zijn daar de scherpe bladen van het gras en grote struiken
en insecten, driftig heen en weer scharrelend, die vele zaden dragen.
Nu wil je jezelf
overgeven aan het seizoen en aan de transformatie van de energie en aan
de dans om op-nieuw te zijn. Jouw essentie en jouw energie zullen
veranderen en jouw Liefde zal overal gaan waar je het wilt hebben.
Verval zal vrijheid brengen en expansie naar het oneindige en verder en
de mineralen van jouw vorige gestalte zullen de vormen van datgene wat
zal komen, voeden.
En altijd, zul
Jij je de Dans der Overgave her-inneren.
Welkom Thuis en
bedankt voor het meedoen.
|