Written with Love Myriah's Grasses Roots

Najaars overgave

© 1999 Myriah Krista Walker

www.grassesroots.com


Voordat we beginnen; een kort verhaal. De Winden der Weerstand veroorzaakten tegenwind in mijn persoonlijke leven. Maar toch. Misschien was het alleen maar ikzelf, die weerstand bood en me niet overgaf aan het waaien van de wind.

Het is als de herfstbladeren die zich vast blijven klampen aan hun nu sluimerende boom, ontbloot van alles behalve hun gekleurde tinten, terwijl hun laatste kern losbarst. Want nu versnellen de Herfstwinden hun reis naar de Aarde. En ook ik moet me her-inneren me over te geven aan het Pad dat begint aan het einde van mijn tenen en die weg is zoals altijd onderhevig aan verandering.

Ik kan de gave van deze nieuwe en onverwachte reis niet zien als ik me blijf vastklampen aan het oude. De Herfst gaat over het laten gaan van datgene wat oud en stervend is en niet langer nuttig. Bladeren verwelken, re-formeren zich en scheppen een verschuiving, daarbij de komende voorjaarsgroei voedend met de mineralen van ondervinding en volwassenheid. Waarschijnlijk zal het uitzicht vanaf de grond niet zo subliem zijn als die hoog vanuit de boom, maar wellicht kan er Moederlijke Troost worden gevonden op de Terra Firma, de Vaste Grond. Waar de genoegens van kleine reeŽn, die voorzichtig tussen mij en mijn broeders en zusters huppelen, mij opwekken als ik me maar kan laten gaan en me overgeven.

Herfst is daar waar ik het oranje Lichtspoor kan vinden. Creativiteit op zijn best. Het Najaar is de tijd wanneer ik met mijn voeten gehuld in mocassins wil wandelen, snel, op de met gevallen bladeren knisperende grond. Ik hou van de manier waarop de lucht dan ruikt en mijn gezicht anders aanraakt dan in de at-mos-sfeer van de zomer. Een vochtigheid op mijn wang. Er is een zweem van verwachting in de lucht. Het is oogsttijd. Een tijd van het verzamelen van de overvloed en van het vullen van de voorraadschuren, wanneer we ons klaarmaken voor de winter.

Er is een rustig afwachten in mij voordat de eerste sneeuw valt. Ik wil tegelijkertijd op hol slaan en vrij door de bossen rennen, maar ook onder een duin in elkaar kruipen en mezelf begraven als een mol in een knus holletje. Zoals een aangelijnd veulen, die tegelijkertijd een lange ren ťn een interval van node heeft. Ik speel met gedachten, zoals:

"Zoekt de wind naar acceptatie voordat zij waait, of is zij daar gewoon, zichzelf neerzettend tussen de at-mos-sferen. Teder of brutaal, zich niet bekommerend of ze al dan niet wordt geaccepteerd. Zichzelf eenvoudig ZIJN en de magie van WIE ZE IS met ons allen delend.

"De Wind IS gewoon, zichzelf overgevend aan de luimen en dwarrelingen van gedachten en ver-Beeld-ing die Haar gedaante richting en substantie geven. Sommigen verwelkomen Haar, maar anderen niet. Het is allemaal goed. Wordt de Wind treurig wanneer niemand Liefde zendt naar de at-mos-sfeer, voor Haar om mee te weven en te vormen en om te dansen? Zij wandelt tussen de Aarde en de Hemel, zoals ik, die wandelt tussen het hier en nu en het hiernamaals, een bescheiden sjamaan, hulpeloos maar welwillend om iets meer te zijn dan simpelweg aanwezig.

"Na zijn Val , in het najaar, herkent het blad als eerste de zachte Aarde, die de harmonieŽn van de boom op leem en rots verwelkomt. Dan zal Winter diens vorm dicht tegen de Moeders borst drukken, het doen invriezen en het troosten met dikke vlokken, terwijl de sluimerende dromen van steen en hout en bevroren watervallen verhalen zal vertellen. Later zal Lente liederen brengen van een nieuw vuur, van warmte en van dooi en de energie van de nu getransformeerde bladeren - eens het klokkenspel van luisterrijke bomen - zal de Aarde voeden met vertellingen over Hemel en Wind en briesjes en zachte tinten. De magie zal opnieuw in gang worden gezet, terwijl de Aarde aan een nieuwe zonnecirkel begint".

Maar vandaag, terwijl de bladeren vallen, is het tijd voor overgave. De ondervinding van het blad heeft grootsheid in zich. Daar ben ik zeker van. Welnu, waar heb ik ook weer mijn mocassins gelaten?

Tijd om te naar je kern te gaan. Adem diep, als een blad dat zich vastklampt aan de boom, terwijl de Najaarsstorm door het woud waait.

Je bevindt je hoog in de boom, je klemt je stevig vast. Deze boom voelt zo bekend. De boom is jouw Moeder/Vader. Het is hier dat je voor het eerst ontkiemde en de zon zag.

Aan deze boom voelde je jezelf uitstrekken tot nieuwheid toen je ontpopte tot het blad dat JIJ nu bent. Toen waren er een groot aantal bladeren aan jouw tak. Er hing opwinding in de lucht toen het leven openbarstte en de at-mos-sfeer was vervuld met Lentegroen.

Deze tak hield je stevig en veilig vast toen de lenteregens en de hagel op je neerdaalden en je koud en nat en tintelend maakten, terwijl je een juwelen regendruppel vastklemde binnen jouw plooien, zolang je kon. Je vindt die vochtigheid prettig.

Deze tak hield je stevig vast toen de zomerzon je verhitte en de Zomerwinden je plaagden en je deed lachen en zingen en glinsteren tegen de andere bladeren.

's-Nachts vertelden alle bladeren verhalen van de Ouden en de Wind kwam en luisterde en legde zichzelf te slapen tussen de bomen.

Het ochtendlicht verwarmde de dauw die de blaadjes omhulden als een geliefde en zij begonnen te druppen vanaf het gebladerte en de takken, om de Wind te wekken uit haar avondlijke sluimering. De Wind kuste jou goedemorgen toen ze opstond om met haar bezigheden aan te vangen.

Nu ben jij alleen over, op deze boom. Niet zo levendig als eerst, maar nog steeds is jouw kern aanwezig, in deze vorm en gestalte. Je maakt je klaar voor de overgave. De Wind zet aan en heel veel bladeren op de Aarden vloer worden beroerd en dansen nu in de at-mos-sfeer. Spoedig zal ook jij weten hoe dat voelt. Om vrij te zijn van jouw boom, zoals je broers en zussen. Maar nu, voel je de Wind trekken en rukken, maar nog steeds ben je verbonden en word je vastgehouden door je tak.

Er zijn vele kleuren op de Aarden vloer. Een caleidoscoop van herinneringen als je terug denkt aan hoe het was toen er voor het eerst vorst in de lucht zat en de zomer eindigde en alle bladeren de essentie uitdrukten van wie ze werkelijk waren. Als wezens kleurden de bladeren zichzelf op hun eigen unieke manieren.

Sommigen werden rood, anderen oranje. Sommigen bleven groen en kleurden zichzelf alleen maar plaatselijk. En enkelen werden Goud, of Purper en er waren er zelfs die zilver werden of wijnrood. Allemaal maakten ze zich op, op hun eigen creatieve wijze. Zich optuttend voor het bal, zich preparerend voor de grote Val.

Een verschuiving. Je bungelt, als de Wind je greep doet verslappen. Je zwaait een beetje heen en weer, nog steeds lichtjes getuierd. Het kan niet lang meer duren. Hier was je altijd bang voor, bang om je te laten gaan. Maar nu voel je de mogelijkheid van jouw essentie die zich vrij in de Wind kan bewegen en je bent een beetje nerveus.

De Wind steekt opnieuw op en je zet je schrap. Maar helaas, deze rukwind was het niet. Je ontspant je en je legt jezelf tegen de tak aan en dan ineens - shshshs - je bent vrij - zwevend.

- rondwervelend
- je wordt gestreeld in je dans
- nog een beroering, een golf, een wending
- dan land je luchtigjes op een stapel broers en zussen en je lacht.

Je zucht. Je hebt de smaak te pakken. Je wilt nog eens Val-len. Je beseft dat je hier kwam om dit mee maken, deze Val, deze overgave en nu ineens, is het over. Je kern verbond zich tot dit ene moment om deel uit te maken van zoiets groots. Juist voor de ondervinding. Je zult deze Val nooit vergeten. Een onverwachte windvlaag en je wordt weer opgetild en opnieuw onderga je de vreugde van de overgave en van deze streling door de Oneindige.

Alle bladeren zingen liederen van blijdschap terwijl de Wind Haar Handen door ze heen ritselt en boven op elkaar veegt. Oh, te dansen op de Winden der Overgave!

Opnieuw valt de Wind stil en je geniet van het zachtjes naar de Aarden vloer omlaag wervelen. Er zijn daar de scherpe bladen van het gras en grote struiken en insecten, driftig heen en weer scharrelend, die vele zaden dragen.

Nu wil je jezelf overgeven aan het seizoen en aan de transformatie van de energie en aan de dans om op-nieuw te zijn. Jouw essentie en jouw energie zullen veranderen en jouw Liefde zal overal gaan waar je het wilt hebben. Verval zal vrijheid brengen en expansie naar het oneindige en verder en de mineralen van jouw vorige gestalte zullen de vormen van datgene wat zal komen, voeden.

En altijd, zul Jij je de Dans der Overgave her-inneren.

Welkom Thuis en bedankt voor het meedoen.