Nada Kronieken/Chronicles Buitenaards/Extraterrestrial Meditaties/Meditations Korte verhalen/shorts Bibliography
Myriah´s Grasses Roots Reïncarnatie/Reincarnation Written with love Gedichten/poems Portfolio

Photo by the author

Een Hemels duwtje

Myriah Krista Walker

www.grassesroots.com

Vertaling: Hans Brockhuis


Het was 27 juni 2005. Ik was buiten en las een boek in mijn purperkleurige zit- hangmat. Het is een soort canvas schommelstoel, bevestigt aan een boom, met een loshangende voetensteun zodat de voeten worden ondersteund en het lichaam comfortabel omsloten is. Het is een hemelse plek en precies díe plaats waar ik het liefste lees en nadenk over spirituele dingen.

Ik onderging waarachtig een gevoel van gelukzaligheid, mijn atmosfeer was geladen met Hemelse Liefde en ik voelde me stralend en Licht. In het bijzonder had ik uitdrukking gegeven aan het vervullen van mijn huis en wereld met Liefde en Licht. Ik visualiseerde alle planten en bomen blinkend van vreugde. Terwijl ik al gedurende verscheidene minuten had beseft dat de tuin een buitengewoon magnetiserende straling voortbracht, voelde ik plotseling iets achter de elleboog van mijn rechterarm aanstoten.

Zoals je weet is het brein een merkwaardig fenomeen. Het is verbazend hoeveel berekeningen deze ‘computer’ kan maken met de snelheid van… eh, laten we zeggen, het licht? Deze gedachtespinsels zeiden me: “o.k., dat was een harde duw… eh, te hard voor de kat… het was warm, voelde aan als een pels,… ik heb geen hond… de hoogte van mijn arm bevindt zich ongeveer een meter boven de grond… te hoog voor een kat… het moet een…”

Ik draaide mijn hoofd naar rechts en zag plotseling een chocoladebruine kop en een grote zwarte natte neus. Op dezelfde hoogte als mijn gezicht. HET IS EEN BEER! De één jaar oude beer had mij aangestoten en stond nog steeds vlak naast de schommel!

En… mijn voeten zaten vast in de hangmat! Ik riep luidop: “OOH!”, terwijl ik buiten mezelf mijn voeten vrijmaakte en ik me, zo snel ik kon, tegen de grond afzette in de tegenovergestelde richting van de beer. Mijn bewegingen maakten hem aan het schrikken en hij begon weg te lopen. Ik zag zijn gezicht.

Oh…, onmiddellijk realiseerde ik mijn fout. Hij voelde zich aangetrokken tot de Liefde die ik had opgeroepen en zag er nu tamelijk afgewezen uit. Ik kwam echter vlug tot mezelf, waarbij ik alle angst en beven in mezelf liet oplossen en zei met een zo zacht mogelijke stem: “Hoe gaat het met je, kleine beer?”

Hij stopte ongeveer 1½ meter verder, draaide zijn kop om en keek me recht in de ogen aan. Ik voelde zijn Hart. Ik zag Liefde uit zijn lieve gezicht stromen.

Ik was bezig geweest om mijn huis, mijn wereld, mijn atmosfeer op te laden met Hemelse Liefde en de beer had besloten dat hij daarvan deel wilde uitmaken. Met Liefde.

Deze jaarling beer is niet al te groot. Ongeveer één meter hoog bij de schouder. Hij heeft de hele zomer in zijn eentje door de omgeving van de stad gezworven en voedsel gevonden waar dat maar mogelijk was, via natuurlijke bronnen zoals voederbakken in tuinen en het omgooien van vuilnisbakken. Hij is dit jaar zonder zijn moeder en van tijd tot tijd zagen mijn buurvrouw en ik hem achter onze woning een dutje doen op een afgeschermde plaats met zonneschijn gefilterd door het dichte bladerdak, of uitrustend in de takken van mijn jeneverbesboom.

De jonge beer keek me gedurende ongeveer twee seconden aan, maar het leek alsof de tijd stilstond. Toen zocht hij zich een weg… langzaam, op zijn gemak… door de bosjes naar het erf van de buren.

Tranen rolden over mijn wangen. Het was zo ontroerend. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Nog nooit had een beer mijn arm aangeraakt, een duwtje gegeven, en dan naast me blijven treuzelen. Als mijn oorspronkelijke reactie niet paniekerig was geweest, zou ik hem hebben kunnen aaien! Toen viel mijn oog op Solstice, mijn kat, die op zijn favoriete plek zat te turen naar de bosjes waar de beer was verdwenen. Hij keek op de manier zoals een mens zou kijken wanneer die met open mond ergens naartoe zou zitten staren. Hij kon absoluut niet bevatten wat hij zojuist had gezien.

Sinds die ervaring, vergeet ik nooit meer om elke dag ons huis, gedachten, gevoelens, de wereld en de atmosfeer te zegenen met Liefde. Liefde draagt alles. We zullen niet altijd weten hoe onze zegeningen de wereld en ieder ander aanraken. Dat we daarmee WERKELIJK verschil maken is onmiskenbaar in de vrede en harmonie gereflecteerd in onze eigen gelaatsuitdrukking en ons vermogen boven angst uit te stijgen. Omdat ik de confrontatie aanging met mijn oorspronkelijke reactie van vrees, zal ik de blik van Liefde die aan me werd teruggegeven nooit vergeten.

Ik besloot om de beer Nudge (Engels voor lichtjes duwen, aanraken) te noemen. Dat weerspiegelt de kracht van onvoorwaardelijke liefde. Niet over de ander oordelen vanwege zijn uiterlijk, maar ervoor te kiezen om desondanks lief te hebben. Hij besloot tenslotte toch ook om niet bang voor mij te zijn, maar om binnen te komen in mijn tuin van Liefde en Licht, eenvoudigweg omdat hij liefheeft en omdat hij kan.

Heel veel zegeningen voor jou en jouw Tuinen van Liefde!

Always with Love,

Myriah Krista Walker