Nada Kronieken/Chronicles Buitenaards/Extraterrestrial Meditaties/Meditations Korte verhalen/shorts Bibliography
Myriah´s Grasses Roots Reïncarnatie/Reincarnation Written with love Gedichten/poems Portfolio

Angel's Echo

Angel´s Echo # Photo by the author

 

Angel's Echo

© Myriah Krista Walker 2002

www.grassesroots.com

 

Vertaling: Hans Brockhuis


Toen ik op een avond in bed kroop, werden mijn benen tegengehouden door een stevige aanwezigheid van kat. Omdat ik weet hoe hun vacht aanvoelt, weten mijn vingers altijd om welk dier het gaat. Solstice’s vacht is zacht, maar die van Angel’s Echo voelt aan als zijde. Ik masseerde haar rug, kromde me om haar heen en zonk weg in de kussens.

De matras veerde op en neer toen ze bewoog. Ik moest plotseling met mijn ogen knipperen toen het dier nieste voordat het zich naast mijn hoofd oprolde. Ik werd besproeid met een fijne nevel van kattenspeeksel. Het was een delicate nies, niet vol in het gezicht. Ik giechelde. Ze likte mijn neus verscheidene keren en beet er toen liefhebbend in. Stevig genoeg om mijn gezicht te laten tintelen met die vreemde prettige pijn die in mijn kin vloeide en na een minuut of twee verdween.

Ik was lang opgebleven, geboeid en geïnspireerd door Stephen King’s boek ‘On Writing.’ Als hij moedig genoeg is om over het bizarre en magische te schrijven en het vervolgens fictie te noemen, dan kan ik moedig genoeg zijn om over de non-fictie ervaringen te schrijven die ik heb gehad en die oprecht magisch zijn. Ik viel in slaap terwijl ik het verhaal vorm gaf dat ik eindelijk zou gaan vertellen over Angel’s Echo. Het is een verhaal dat er meer dan drie jaar over heeft gedaan om op papier te worden gezet. Ik viel in slaap met Angel’s Echo’s idee in mijn geest geplant, dat ‘het tijd was om het verhaal te vertellen.’

Boeddhisten zeggen vaak dat mensen terugkeren als dieren of insecten. Er is een scène in de film ‘Seven Years in Tibet,’ waar de monniken voorzichtig wormen terugplaatsen, opgegraven door arbeiders die een theater bouwden. Die wormen kunnen je grootmoeder zijn, of zuster, of broeder en ze beschouwen ieder dier als heilig en zegenen ze, voordat ze voorzichtig in andere aarde worden teruggeplaatst.

Ik voel overeenkomsten aan van mensen die ik heb gekend met exemplaren uit het dierenrijk. Ik bedoel dat niet onaardig. Het voelt goed wanneer ik zeg dat Angel’s Echo me aan mijn moeder doet denken. Niet dat ze de volle verpersoonlijking van haar is, dat zeker niet. Ik ben haar dikwijls genoeg in dromen tegengekomen om te weten dat ze heel erg levend is nu ze aan de andere kant verblijft. Het is meer dat Angel’s Echo een aspect van haar is. Zoiets alsof ze de gedachte heeft: “Ik wil bij mijn dochter zijn,” en dat denkbeeld vorm gaf in de gestalte van een kleine grijze poes die naar me opkeek vanuit de etalage van Marc’s Toys and Pets, vier jaar geleden.

Eigenlijk had ik haar identieke tweelingzuster uitgekozen en kroelde haar onder de kin, toen de bediende kwam en Echo oppakte. Terwijl we over prijs en inentingen spraken, verwisselde hij de poezen, waarbij degene die ik toen vasthad zich oprolde in mijn armen en haar pootjes om mijn hals legde. Ik was de deur uit voordat ik me realiseerde dat er een verwisseling had plaatsgevonden. Ik verliet de zaak niet met degene die ik had gekozen, maar met degene die mij had uitgezocht.

Ze genoot van de autorit en maakte het zich gemakkelijk. De rit van 45 minuten bedaarde haar opwinding en het duurde niet lang voor ze zich in mijn schoot had uitgestrekt tegen het portier. Ze keek naar de voorbijglijdende rivier en gaf kopjes tegen mijn gezicht. Groene ogen die gloeiden van plezier. Ze was zes weken oud en straalde een Tedere Aanwezigheid uit die nooit verdwenen is.

Haar nieuwe broer, Solstice, verwelkomde haar opgewekt en nieuwsgierig. Na hun formele begroeting en toen ze een beetje gewend was geraakt, was het tijd voor een naam. Terwijl ik haar onder mijn kin hield woelde ik met mijn gezicht over haar zachte vacht en vroeg me af hoe haar te noemen. “Zij is de echo van een engel,” hoorde ik in mijn geest. Heel helder en duidelijk. En zo ontstond Angel’s Echo.

In het begin begreep ik de bedoeling van die naam niet zo erg, hoewel het me bekend voorkwam, maar de intentie ontging me vooralsnog. Herkenning ontstond later. Een roze aura zweeft vaak zichtbaar vanuit haar hart als ze ligt opgerold. Soms wordt het subtiel regenbooglicht dat van haar vacht uitwaaiert. Nog nooit eerder had ik aura’s in een kat gezien.

Het was alsof haar grijze streepjes nooit strepen werden, maar zich verdeelden in een wervelend patroon van donkere grijze vlekken die me deden denken aan een luipaard en het luipaard kostuum dat moeder een keer voor Halloween had gemaakt. Het was de manier waarop ze altijd op mijn schoot lag wanneer ik over mijn moeder, of Moeder Aarde schreef. Soms placht ze haar poot op mijn hand te leggen terwijl ik typte. Ze lag daar toen ik de eerste versie schreef van de meditatie over ‘De Tuin,’ en opnieuw toen ik er kortgeleden weer mee bezig was voor de nieuwsbrief.

Het werd duidelijker toen ik op een middag ziek op bed lag. Ze lag naast me met haar voorpoten om mijn nek geslagen. Terwijl ik sliep hield ze me vast en keek me diep in de ogen. Ze gaf me Moederliefde. Ik heb dat nooit eerder meegemaakt met een kat.

Voordat moeder overging, werd ik me ervan bewust dat zij en ik aspecten van elkaar waren. Als twee facetten van een prachtig juweel, maar toch met de vrijheid van individuele expressie. Angel’s Echo was niet de totale belichaming van moeder. Zij was een deel van haar gedachten, haar essentie, haar Moederliefde en haar tederheid. Het is alsof je tussen twee spiegels in staat en je de echo van je reflectie eindeloos ziet voortgaan. Het Droste effect. Ieder een aspect van het originele spiegelbeeld. Angel’s Echo is zo een reflectie.

Ik speelde lange tijd met deze gedachten. Mijn ziel wist dat het waar was, maar het is ook waar dat de mens in ons zulke dingen pleegt af te wijzen. Alle twijfel werd totaal weggenomen door iets wat drie jaar geleden gebeurde en wat ik nooit zal vergeten.

Die namiddag zit ik achter mijn computer als er een energieverschuiving plaatsvindt. Ik zie een bijna onzichtbare schemering ontstaan aan mijn rechterkant, tussen het aanrecht en de keukentafel. Ik kijk op en een portaal naar gene zijde opent zich. Het was geen obscure optische illusie, noch een uitzicht op de innerlijke niveaus. Het was zuiver, onmiskenbaar en het gebeurde in mijn keuken. Zonder het me te realiseren sta ik op en word erdoor als magnetisch aangetrokken, terwijl moeder daar opeens verschijnt, met een lach. Een kleine gouden vijver ligt aan haar voeten. Haar lach wenkt me en mijn menselijke geest roept: “Dit is echt!” Ik voel een krachtige Liefde zich openen in Mijn Hart. Het is een indicatie voor de validiteit van deze ervaring.

De keuken lijkt bijna te zijn verdwenen als ik me dichter naar moeder toe beweeg. Dan stap ik in de vijver, die helemaal geen vijver is maar een gouden plakkerige stroopachtige substantie, waarin ik tot mijn knieën wegzink. Ik probeer weg te komen uit dit moeras van etherische substantie, maar het blijft kleven als elastische modder. Zodra ik erin stap ontstaat een innerlijk bewustzijn – de soort die men intuïtief herkent maar naar menselijke maatstaven niet kan definiëren. Ik weet dat ik zojuist ‘in mijn contract’ ben gestapt.

Steve Rother heeft veel over zulke contracten geschreven, maar ik was daar nooit in meegegaan. Het is als een verklaring over datgene wat wij hier op aarde willen realiseren en wat we, zoals hij zegt, creëren voordat we hier aankomen. Dit concept voelde te star aan voor mijn begrip van vrije wil en intentie en ik heb deze ideeën dan ook nimmer nagestreefd als iets dat voor mij belangrijk zou zijn. Nu bevond ik mij er middenin. Ik was er letterlijk ingestapt. Woorden stegen op vanuit de gouden plakkerigheid alsof het was geschreven op een onzichtbare boekrol. BIED JEZELF AAN. Het was mijn contract om mijn bewustheid aan te bieden en mijn levensverhaal te delen. Maar ook om mijzelf niet alleen aan te bieden als een eenvoudig mens, maar ook als de Aanwezigheid van de ware geest die Ik Ben. Het woord ‘aanbieden’ was duidelijk uit elkaar getrokken als twee losse woorden, die elke gedachte aan mijn vorige zelf losmaakte en de ware natuur van het werk dat moest worden gedaan onthulde.

Moeder lacht nog steeds, de humor rimpelt door me heen als getijdengolven van energie. Een grote kosmische grap staat te gebeuren en ze is gelukkig dat ze daar deel van mag uitmaken. Ik ben er niet zeker van dat ik blij ben om daar het mikpunt van te zijn, maar ik moet toegeven dat het erg grappig is. Ik kan niet uit de vijver te komen voordat ik mondeling akkoord ga met de aanvaarding van mijn contract! Op het menselijke vlak ben ik ook geschokt dat ik er überhaupt een heb! Het mijne is geen geschreven document dat met bloed is bezegeld, maar een intentie die gevormd is in een gouden energetische substantie die nu dienst doet als een brug tussen mijn moeders domein en het mijne. Ik begin te lachen, de echo van moeders vreugde resoneert in mijn oren als het visioen begint te vervagen en ik weer alleen in de keuken ben. Toch voel ik nog steeds de gouden modder aan mijn onderbenen plakken.

Op dat moment schrijdt Angel’s Echo plechtig de keuken in, waarbij ze een stuk gouden stof tussen haar tanden vasthoudt. Ze zwaait ermee zoals een medicijnvrouw doet als ze de kamer met heilige rook zou reinigen. Ze heeft het gouden materiaal gepikt van een edelstenen altaar op de stereo-installatie. Een golf van kippenvel spoelt door me heen als ik daar naar sta te kijken en me een voorval te binnen schiet.

“Ik wil de gouden blouse. Ik wil haar zien,” zei moeder tegen mijn zuster Nancy en pappa, toen ze op haar sterfbed lag. Het was dag twee van haar overgang; een verschuiving die vijf dagen in beslag zou nemen. Het was de gouden glinsterende blouse die ze alleen in de Kersttijd droeg en de kleur daarvan leek heel belangrijk voor haar te zijn.

Uren later, toen ik mij op haar afstemde, ontving ik een visioen. Ik zag haar samen met Christus zitten aan een kleine tafel. Voor hen ontvouwde zich een nieuwe visie op de toekomst. De gebieden aan gene zijde. Zij bestudeerden een dik opengeslagen boek – het boek van haar leven. Achter hen ontstond een glanzende gouden muur die zich, terwijl zij de overgang maakte tussen het hier en het daar, steen voor gouden steen aan het vormen was. De muur was toen slechts gedeeltelijk klaar, maar later – tijdens een nieuw droombeeld, zag ik dat hij bijna af was. Hij glansde met een gouden glans, net als de blouse die we aan het eind van haar bed hadden opgehangen, zodat ze het zou kunnen zien als ze wakker werd uit haar vele dromen.

Nu was daar Angel’s Echo die daar met die glanzende gouden lap aan het zwaaien was, net als een Godin die bezig was de energie te zuiveren. Ze stapte doelbewust rond, langzaam, en overlapte elke vierkante centimeter van de keuken – rond de poten van de tafels en de stoelen, rond de ruimte waar het portaal zich zojuist had geopend. Tranen biggelden over mijn wangen. Toen pauzeerde ze en keek me recht in de ogen, terwijl haar gloeiende groene ogen leken te zeggen: “Herken je me nu?” Toen ging ze door waar ze mee bezig was. Het duurde een volle 10 minuten voordat de ban werd gebroken. Toen liet ze de doek vallen en ging op de keukenvloer liggen slapen, tussen het aanrecht en de tafel. Daar waar slechts enkele ogenblikken tevoren de aanwezigheid van mijn moeder had staan lachen. Ik was verbluft.

Een andere keer had ze een uilenveer van de tafel gepikt en zegende daarmee op ongeveer dezelfde wijze het huis. Eerst mopperde ik op haar en probeerde de veer af te pakken maar ze ontweek me met een zware grom. Ik herkende dezelfde krachtige energie binnenin haar toen ze opnieuw het huis zegende met haar katachtige aanwezigheid, luid spinnend en met gloeiende groene ogen. Ik heb heel wat merkwaardige dingen gezien, maar deze gebeurtenis staat in de toptien, zoveel is zeker.

Angel’s Echo is een gracieuze grijze kat van bont en been, haar voeten zijn gitzwart. De buurvrouw noemt haar: ‘Baby Zwartvoet.’ Ze speelt verstoppertje met Solstice, is een fervente muizen- en vogeljager en is erg bang van honden. Ze is moeder van twee nesten kittens die langgeleden zijn verhuisd naar nieuwe woningen; en allemaal hebben ze haar Tedere Aanwezigheid gespiegeld. Ze dineert op een maaltijd van Chef’s Blend, Little Friskies, en Nine Lives, en ja, ze is de echo van een engel. De gedachten van Moederliefde omvat in zijdeachtig grijs bont, die ‘s-nachts aan mijn neus knabbelt en zachtjes spint: “het is tijd om het verhaal te vertellen.”