home
portaal
contact
nieuws
Nada Kronieken
nieuwsbrief
Myriah
written with Love
wijsheden
gedichten
links

Maja

buitenaards
spirituele kunst
speciaal
Native American

Een Blauwe Vogel Maakt Een Keuze

Myriah Krista Walker

 

Het was een mooie ochtend in Colorado, in de Rocky Mountains. Ik was druk doende om mijn woonhut schoon te maken toen ik buiten een vogel hoorde krijsen. In een flits zag ik mijn zilveren poes, Echo, die over het erf rende. Ik wist onmiddellijk dat zij de grote blauwe Vlaamse Gaai had gevangen die ik enkele ogenblikken eerder voorbij mijn raam had zien vliegen.

Ik stormde de deur uit en ontdekte dat mijn vermoeden juist was. Vlug sloot ik het kattenluikje die ik normaal open houdt, zodat de katten zij naar believen kunnen komen en gaan. Nu belette ik het haar om haar prooi mee in huis te nemen. Vervolgens ving ik haar vlak bij de voordeur. Zij hield de vogel stevig vast die, nog levend, stevig in haar kaken verankerd zat. Zijn ogen keken wild en angstig. 

Ik wist dat ik Echo's kaken niet uiteen kon trekken. Ik had al eerder kennis gemaakt met de scherpte en de kracht van haar tanden en ik wilde mijn vingers niet nog eens in haar bek steken. Normaal gesproken maakt men een dergelijke vergissing slechts ťťnmaal in zijn leven en ik had die zomer al een dergelijke ervaring gehad. 

Ik sprak zonder daarbij na te denken.

"Ik vraag aan de Hand van God om Deze uit haar kaken te bevrijden," zei ik hardop en met aandrang, onderwijl de poes stevig omklemmend. Ik had - hoe dan ook - hulp nodig om de vogel te kunnen ontzetten. En zo geschiedde. Verbaasd merkte ik dat Echo voor een ogenblik haar kaken loste, en in die fractie van een seconde bevrijdde de vogel zichzelf. Ik pakte mijn huisdier op en liet haar zonder veel plichtplegingen in de cabine los. 

De vogel leefde, maar was in shock. Ik vond een plek om in het gras te zitten en hield het warme blauwe vogellijf voorzichtig in mijn handen. Ik visualiseerde mijzelf als had ik een engelachtige structuur, waar de vogel mee om zou kunnen gaan. Ik vroeg telepathisch aan de 'andere zijde' om mijzelf aan de vogel te vertonen in een gedaante die haar niet bang zou maken. Ik wilde de vogel helen maar het laatste wat ik wilde was om het nog banger te maken dan het nu al was.

De vogel keek mij recht in de ogen, zijn hart bonkte, maar er was geen angst meer! Helemaal niets! Ik voelde een heel duidelijk begrip van de vogel. Dit 'weten' vertelde me dat het dier wist dat het zich in de 'tussenin' staat tussen leven en dood bevond. Het kon nu kiezen tussen leven en dood en was zich bewust van die macht, net zoals ik, want als een handoplegger, wist ik dat de energie van de Hemelse Liefde is staat is om de vogel te genezen, ALS HET ERVOOR KOOS OM TE WORDEN GENEZEN.

Aldus spraken de vogel en ik over deze dingen en dat op een heel stille wijze, de manier waarop vogels en mensen met elkaar spreken, door beeld en gedachte. Zo mooi was Deze, koningsblauw en zwart, met een hoge kerf van korte zwarte veren. Ik wist niet of het mannelijk was of vrouwelijk, maar dat was ook niet belangrijk.

Voorzichtig hield ik het dier vast, trachtend niet teveel warmte en zweet en olie van mijn handen op zijn veren terecht te laten komen. Terwijl ik het voorzichtig ronddraaide, zoekend naar wonden, volgden de ogen en de kop me als was het een magneet. Ik voelde het bewustzijn van de ziel en voor een moment hoorde ik zijn gedachten. Ik had verwacht op dit moment vrees te voelen in dit 'tussenin' moment en was verbaasd dat dat er totaal niet was. De vogel realiseerde zich dat er helemaal niets te vrezen was en ik voelde het rustig worden in mijn handen. Het verwonderde mij dat vogels zulke ideeŽn konden hebben.

De gedachte kwam in me op dat er ook mensen waren op deze planeet die het hier en nu wensten te verlaten. Juist die ochtend had ik gehoord van een vriendin die de vorige nacht had geprobeerd om zelfmoord te plegen, maar ze was van gedachte veranderd en had gekozen voor het leven. De vogel in mijn handen representeerde de keuzemogelijkheid waarmee wij allemaal zo vrijelijk zijn gezegend.

Daar zaten we dan, verscheidene lange stille momenten, alleen maar naar elkaar kijkend met de puurste liefde en met open Harten. Er was geen andere agenda dan eenvoudigweg elkaars essentie te delen. Mijn enige intentie was een bron van Liefde en Licht te ZIJN.

Tegen die tijd was de vogel gewend geraakt aan mijn aanwezigheid en kon ik het meer gedetailleerd inspecteren. Zachtjes zijn veren bewegend, vond ik een kleine speldenprik in haar borst. Het lichaam bleef bevroren en als in shock, zoals dat met vogels gebeurt, en toch volgde zijn kleine kop al mijn bewegingen. Zo fragiel is hun natuur, dat louter wanneer een emotionele moeilijkheid zich voordoet, hun lichamen in shock geraken. In deze staat, bevinden zij zich op de rand van de sluiers, tussen leven en dood, en is grote zorg geboden. Omdat ik een katteneigenaar ben, met vele vogels op het erf, heb ik in de loop der tijden vele gevleugelde vrienden geholpen de keus te maken tussen blijven en vertrekken. Maar het is altijd hýn keuze, niet de mijne. Terwijl ik daar zat, met de blauwe vogel, herinnerde ik mij een dergelijk geval.

Vorige zomer vond ik een zwaluwenjong op de weg langs de rivier. Het was uit zijn nest gevallen. Sommige zwaluwen bouwen hun nest aan de onderkant van een klif en er bevond zich een mooie overhangende rots aan de kant van de weg. Soms echter, worden de jongen te zwaar voor het nest voordat ze kunnen vliegen en vallen dan naar hun dood. Het komt dan voor dat ze niet ogenblikkelijk sterven en het geval was dat ik op een dag toen ik een wandeling maakte, zo een kleintje op de grond vond, nog altijd levend. Ik zette me op de grond en wiegde het diertje in mijn hand, en voelde dat zijn hartenklop rustiger werd toen ik het de energie van vrede en zachtheid gaf. Ik visualiseerde een deken van Tedere Liefde en Licht en omhulde zijn tere gestalte daarmee, simpelweg totdat het zachtjes zijn ogen sloot en ik voelde dat zijn ziel overging.

Al deze gedachten ving de blauwe vogel op als uit een bibliotheekboek, want ik had mijn Geest toegestaan door mij te spreken en die vertelde de vogel: "vraag alles wat je nodig hebt en alles wat je Wenst is hier voor jou." Precies zoals ik had willen leren van de vogel, zo leerde de vogel van mij. Nu begreep het dat ik een heler was, want het keek in mijn Geest en zag mijn kracht en zag mijn gaven. En de vogel 'zag' de beelden van de andere vogels die ik had geholpen te blijven of juist over te gaan.

Ik legde mijn linkerhand onder zijn borst en ik voelde een zachte helingswarmte ontstaan vanuit mijn vlees naar en in de vogel. Visualiserend, richtte ik een smalle lichtstraal naar de speldenprik op zijn borst. Met vogels is dit heel delicaat werk. Met mensen of grotere dieren, kan ik een grotere hoeveelheid helend licht sturen, maar vogels zijn zo gevoelig en fragiel. Net een draadbreedte licht was alles wat nodig was om te weven en om op de wond te richten. Er was een druppel bloed, maar het was geen dodelijke wond, ALS DE VOGEL DAT VERKOOS. 

Dit helende licht kan ook worden gebruikt door de ontvanger om heen te gaan en om de Aarde te verlaten. Op dit moment was ik nog steeds niet zeker of de vogel wilde blijven of vertrekken. Ik ging door met het weven van Liefde en Licht rond zijn lichaam en in de wond, totdat ik merkte dat het alles had ontvangen waar het mee om kon gaan. Met het doen van helingswerk is er altijd een innerlijk weten wanneer de patiŽnt genoeg heeft gekregen.

Langzamerhand werden de kolibries op het erf nieuwsgierig over deze mens-vogel connectie. Ze voerden verscheidene lage passages uit over ons terwijl we daar in het gras zaten. Sommigen van deze kolibries hadden ook ervaring met mijn helende handen. Jaar na jaar, als zij in de zomer terugkeren, verdiept onze vriendschap zich. Tegenwoordig zijn deze kolibries vriendelijk en landen dikwijls vlak naast me, volledig zonder angst. Vandaag, terwijl zij overvlogen, wist ik dat zij zeer waarschijnlijk hun ondersteuning aan de gaai wilden overbrengen.

We gingen door met onze conversatie in stille gevoelige tonen, tedere golven van Licht zendend en ontvangend vanuit onze zielenharten. De pootjes van de vogel waren nog stijf en hadden zich gesloten rond de steel van een lange grashalm. Ik kon ze niet open krijgen. Langzaam, na ca 10 minuten, lukte me het om het dier in een zittende houding in mijn hand te krijgen. Zich stevig vasthoudend aan de grashalm, gaf het de indruk alsof het op een tak zat. De enige beweging van de vogel kwam van zijn kop hoewel het lichaam overigens allemaal goed leek te werken. Het was de schok van de situatie dat zijn lichaam bevroren hield. Ik hoopte vurig dat de vogel in staat zou zijn om er bovenop te komen.

Nu liet ik mijn helersogen dieper scannen en begon ik te kijken in het hart van de vogel, waar ik de Geliefde Ene vond, die Tedere Aanwezigheid die binnenin alle wezens aanwezig is, de essentie die eeuwigdurend is en tijdloos. En ik aan- schouwde de Aanwezigheid van de innerlijke Geliefde, en ik aanschouwde pure Liefde die naar mij terugkeek. Het was een energie en een aanwezigheid van Liefde en Licht, de ziel van de Geliefde, zo helder en trouw, zo onloochenbaar werkelijk en teer. Ik voelde dat deze ziel me Liefde terugzond! Al het andere verdween voor een moment, anders dan onze harten en de Liefde die we zagen in elkanders ogen. Het was een prachtig moment toen we zo Eťn werden. Hoewel een van ons gevormd was uit vlees, en de andere uit veren, in dat ogenblik van het delen van elkaars zielenliefde, was er hoegenaamd geen verschil meer.

Met tedere vingers, streelde ik het dier en het begrip van diens innerlijke Geliefde. Eindelijk richtte de vogel zich een beetje op en was ik in staat om het beter rechtop in mijn handen te houden. Opeens flitste Liefde vanuit zijn ogen, genoeg om aan mijn eigen ogen een traan te ontlokken, en plotseling sprong het uit mijn handen en vloog weg! Met kracht en doelgerichtheid landde het in een nabije jeneverbes. Instinctief liep ik de vogel na, daarbij met mijn helersogen naar binnen gaand om de wond na te trekken. Ik voelde dat de vogel complete en totale genezing had ondergaan, en dat het allemaal goed zou komen.

Ik zond nogmaals een visuele golf van tedere liefde naar de vogel, en een golf van liefde werd naar mij geretourneerd terwijl het krijste en opvloog. Ik had daarmee betaling ontvangen voor mijn diensten en de vogel was nu zo vrij als een vogel vrij kan zijn, voor altijd. En zo is het.

© Myriah Krista Walker 2000

 

Wij willen op geen enkele manier het copyright claimen van de diverse kunstwerken/- illustraties die wij gebruiken om afbeeldingen voor onze pagina's te maken. Deze afbeeldingen zijn dan wel door ons gemaakt, maar het copyright van de originele kunstwerken/illustraties blijft expliciet eigendom van de individuele artiest. 

Het plaatje bovenaan deze pagina is gemaakt van het schilderij 'The Fairies Fairie' van Josephine Wall. Meer van haar werk kun je bekijken door middel van een klik op onderstaand plaatje

Mochten er op deze pagina's, ondanks onze zorgvuldigheid, onderdelen zijn gebruikt waarop een copyright rust en/of waarvoor wij geen toestemming hebben verkregen, dan verzoeken wij je om ons dit zo snel mogelijk te laten weten. Wij zullen dan direct het betreffende item verwijderen of de gewenste stappen ondernemen om het materiaal wel te mogen gebruiken.