|
Het
was een mooie ochtend in Colorado, in de Rocky Mountains. Ik was druk
doende om mijn woonhut schoon te maken toen ik buiten een vogel hoorde
krijsen. In een flits zag ik mijn zilveren poes, Echo, die over het
erf rende. Ik wist onmiddellijk dat zij de grote blauwe Vlaamse Gaai
had gevangen die ik enkele ogenblikken eerder voorbij mijn raam had
zien vliegen.
Ik stormde de deur uit en ontdekte dat mijn vermoeden juist was. Vlug
sloot ik het kattenluikje die ik normaal open houdt, zodat de katten
zij naar believen kunnen komen en gaan. Nu belette ik het haar om
haar prooi mee in huis te nemen. Vervolgens ving ik haar vlak bij
de voordeur. Zij hield de vogel stevig vast die, nog levend, stevig
in haar kaken verankerd zat. Zijn ogen keken wild en angstig.
Ik wist dat ik Echo's kaken niet uiteen kon trekken. Ik had al eerder
kennis gemaakt met de scherpte en de kracht van haar tanden en ik
wilde mijn vingers niet nog eens in haar bek steken. Normaal gesproken
maakt men een dergelijke vergissing slechts éénmaal in zijn leven
en ik had die zomer al een dergelijke ervaring gehad.
Ik sprak zonder daarbij na te denken.
"Ik vraag aan de Hand van God om Deze uit haar kaken te bevrijden,"
zei ik hardop en met aandrang, onderwijl de poes stevig omklemmend.
Ik had - hoe dan ook - hulp nodig om de vogel te kunnen ontzetten.
En zo geschiedde. Verbaasd merkte ik dat Echo voor een ogenblik haar
kaken loste, en in die fractie van een seconde bevrijdde de vogel
zichzelf. Ik pakte mijn huisdier op en liet haar zonder veel plichtplegingen
in de cabine los.
De vogel leefde, maar was in shock. Ik vond een plek om in het gras
te zitten en hield het warme blauwe vogellijf voorzichtig in mijn
handen. Ik visualiseerde mijzelf als had ik een engelachtige structuur,
waar de vogel mee om zou kunnen gaan. Ik vroeg telepathisch aan de
'andere zijde' om mijzelf aan de vogel te vertonen in een gedaante
die haar niet bang zou maken. Ik wilde de vogel helen maar het laatste
wat ik wilde was om het nog banger te maken dan het nu al was.
De vogel keek mij recht
in de ogen, zijn hart bonkte, maar er was geen angst meer! Helemaal
niets! Ik voelde een heel duidelijk begrip van de vogel. Dit 'weten'
vertelde me dat het dier wist dat het zich in de 'tussenin' staat
tussen leven en dood bevond. Het kon nu kiezen tussen leven en dood
en was zich bewust van die macht, net zoals ik, want als een handoplegger,
wist ik dat de energie van de Hemelse Liefde is staat is om de vogel
te genezen, ALS HET ERVOOR KOOS OM TE WORDEN GENEZEN.
Aldus spraken de vogel en ik over deze dingen en dat op een heel stille
wijze, de manier waarop vogels en mensen met elkaar spreken, door
beeld en gedachte. Zo mooi was Deze, koningsblauw en zwart, met een
hoge kerf van korte zwarte veren. Ik wist niet of het mannelijk was
of vrouwelijk, maar dat was ook niet belangrijk.
Voorzichtig hield ik het dier vast, trachtend niet teveel warmte en
zweet en olie van mijn handen op zijn veren terecht te laten komen.
Terwijl ik het voorzichtig ronddraaide, zoekend naar wonden, volgden
de ogen en de kop me als was het een magneet. Ik voelde het bewustzijn
van de ziel en voor een moment hoorde ik zijn gedachten. Ik had verwacht
op dit moment vrees te voelen in dit 'tussenin' moment en was verbaasd
dat dat er totaal niet was. De vogel realiseerde zich dat er helemaal
niets te vrezen was en ik voelde het rustig worden in mijn handen.
Het verwonderde mij dat vogels zulke ideeën konden hebben.
De gedachte kwam in me op dat er ook mensen waren op deze planeet
die het hier en nu wensten te verlaten. Juist die ochtend had ik gehoord
van een vriendin die de vorige nacht had geprobeerd om zelfmoord te
plegen, maar ze was van gedachte veranderd en had gekozen voor het
leven. De vogel in mijn handen representeerde de keuzemogelijkheid
waarmee wij allemaal zo vrijelijk zijn gezegend.
Daar zaten we dan, verscheidene lange stille momenten, alleen maar
naar elkaar kijkend met de puurste liefde en met open Harten. Er was
geen andere agenda dan eenvoudigweg elkaars essentie te delen. Mijn
enige intentie was een bron van Liefde en Licht te ZIJN.
Tegen die tijd was de vogel gewend geraakt aan mijn aanwezigheid en
kon ik het meer gedetailleerd inspecteren. Zachtjes zijn veren bewegend,
vond ik een kleine speldenprik in haar borst. Het lichaam bleef bevroren
en als in shock, zoals dat met vogels gebeurt, en toch volgde zijn
kleine kop al mijn bewegingen. Zo fragiel is hun natuur, dat louter
wanneer een emotionele moeilijkheid zich voordoet, hun lichamen in
shock geraken. In deze staat, bevinden zij zich op de rand van de
sluiers, tussen leven en dood, en is grote zorg geboden. Omdat ik
een katteneigenaar ben, met vele vogels op het erf, heb ik in de loop
der tijden vele gevleugelde vrienden geholpen de keus te maken tussen
blijven en vertrekken. Maar het is altijd hùn keuze, niet de mijne.
Terwijl ik daar zat, met de blauwe vogel, herinnerde ik mij een dergelijk
geval.
Vorige zomer vond ik een zwaluwenjong op de weg langs de rivier. Het
was uit zijn nest gevallen. Sommige zwaluwen bouwen hun nest aan de
onderkant van een klif en er bevond zich een mooie overhangende rots
aan de kant van de weg. Soms echter, worden de jongen te zwaar voor
het nest voordat ze kunnen vliegen en vallen dan naar hun dood. Het
komt dan voor dat ze niet ogenblikkelijk sterven en het geval was
dat ik op een dag toen ik een wandeling maakte, zo een kleintje op
de grond vond, nog altijd levend. Ik zette me op de grond en wiegde
het diertje in mijn hand, en voelde dat zijn hartenklop rustiger werd
toen ik het de energie van vrede en zachtheid gaf. Ik visualiseerde
een deken van Tedere Liefde en Licht en omhulde zijn tere gestalte
daarmee, simpelweg totdat het zachtjes zijn ogen sloot en ik voelde
dat zijn ziel overging.
Al deze gedachten ving de blauwe vogel op als uit een bibliotheekboek,
want ik had mijn Geest toegestaan door mij te spreken en die vertelde
de vogel: "vraag alles wat je nodig hebt en alles wat je Wenst
is hier voor jou." Precies zoals ik had willen leren van de vogel,
zo leerde de vogel van mij. Nu begreep het dat ik een heler was, want
het keek in mijn Geest en zag mijn kracht en zag mijn gaven. En de
vogel 'zag' de beelden van de andere vogels die ik had geholpen te
blijven of juist over te gaan.
Ik legde mijn linkerhand onder zijn borst en ik voelde een zachte
helingswarmte ontstaan vanuit mijn vlees naar en in de vogel. Visualiserend,
richtte ik een smalle lichtstraal naar de speldenprik op zijn borst.
Met vogels is dit heel delicaat werk. Met mensen of grotere dieren,
kan ik een grotere hoeveelheid helend licht sturen, maar vogels zijn
zo gevoelig en fragiel. Net een draadbreedte licht was alles wat nodig
was om te weven en om op de wond te richten. Er was een druppel bloed,
maar het was geen dodelijke wond, ALS DE VOGEL DAT VERKOOS.
Dit helende licht kan ook worden gebruikt door de ontvanger om heen
te gaan en om de Aarde te verlaten. Op dit moment was ik nog steeds
niet zeker of de vogel wilde blijven of vertrekken. Ik ging door met
het weven van Liefde en Licht rond zijn lichaam en in de wond, totdat
ik merkte dat het alles had ontvangen waar het mee om kon gaan. Met
het doen van helingswerk is er altijd een innerlijk weten wanneer
de patiënt genoeg heeft gekregen.
Langzamerhand werden de kolibries op het erf nieuwsgierig over deze
mens-vogel connectie. Ze voerden verscheidene lage passages uit over
ons terwijl we daar in het gras zaten. Sommigen van deze kolibries
hadden ook ervaring met mijn helende handen. Jaar na jaar, als zij
in de zomer terugkeren, verdiept onze vriendschap zich. Tegenwoordig
zijn deze kolibries vriendelijk en landen dikwijls vlak naast me,
volledig zonder angst. Vandaag, terwijl zij overvlogen, wist ik dat
zij zeer waarschijnlijk hun ondersteuning aan de gaai wilden overbrengen.
We gingen door met onze conversatie in stille gevoelige tonen, tedere
golven van Licht zendend en ontvangend vanuit onze zielenharten. De
pootjes van de vogel waren nog stijf en hadden zich gesloten rond
de steel van een lange grashalm. Ik kon ze niet open krijgen. Langzaam,
na ca 10 minuten, lukte me het om het dier in een zittende houding
in mijn hand te krijgen. Zich stevig vasthoudend aan de grashalm,
gaf het de indruk alsof het op een tak zat. De enige beweging van
de vogel kwam van zijn kop hoewel het lichaam overigens allemaal goed
leek te werken. Het was de schok van de situatie dat zijn lichaam
bevroren hield. Ik hoopte vurig dat de vogel in staat zou zijn om
er bovenop te komen.
Nu liet ik mijn helersogen dieper scannen en begon ik te kijken in
het hart van de vogel, waar ik de Geliefde Ene vond, die Tedere Aanwezigheid
die binnenin alle wezens aanwezig is, de essentie die eeuwigdurend
is en tijdloos. En ik aan- schouwde de Aanwezigheid van de innerlijke
Geliefde, en ik aanschouwde pure Liefde die naar mij terugkeek. Het
was een energie en een aanwezigheid van Liefde en Licht, de ziel van
de Geliefde, zo helder en trouw, zo onloochenbaar werkelijk en teer.
Ik voelde dat deze ziel me Liefde terugzond! Al het andere verdween
voor een moment, anders dan onze harten en de Liefde die we zagen
in elkanders ogen. Het was een prachtig moment toen we zo Eén werden.
Hoewel een van ons gevormd was uit vlees, en de andere uit veren,
in dat ogenblik van het delen van elkaars zielenliefde, was er hoegenaamd
geen verschil meer.
Met tedere vingers, streelde ik het dier en het begrip van diens innerlijke
Geliefde. Eindelijk richtte de vogel zich een beetje op en was ik
in staat om het beter rechtop in mijn handen te houden. Opeens flitste
Liefde vanuit zijn ogen, genoeg om aan mijn eigen ogen een traan te
ontlokken, en plotseling sprong het uit mijn handen en vloog weg!
Met kracht en doelgerichtheid landde het in een nabije jeneverbes.
Instinctief liep ik de vogel na, daarbij met mijn helersogen naar
binnen gaand om de wond na te trekken. Ik voelde dat de vogel complete
en totale genezing had ondergaan, en dat het allemaal goed zou komen.
Ik zond nogmaals een visuele golf van tedere liefde naar de vogel,
en een golf van liefde werd naar mij geretourneerd terwijl het krijste
en opvloog. Ik had daarmee betaling ontvangen voor mijn diensten en
de vogel was nu zo vrij als een vogel vrij kan zijn, voor altijd.
En zo is het.
© Myriah Krista Walker 2000
|
