Nada Kronieken/Chronicles Buitenaards/Extraterrestrial Meditaties/Meditations Korte verhalen/shorts Bibliography
Myriah´s Grasses Roots Reïncarnatie/Reincarnation Written with love Gedichten/poems Portfolio
   

Adelaars vliegen met een open Hart

Myriah Krista Walker

www.grassesroots.com

Vertaling: Hans Brockhuis

_______________________________________________________________________________________________________________________________________

Gedurende de gehele geschiedenis van de mensheid op Aarde, zijn adelaars altijd iconen van spiritualiteit geweest, vaak afgebeeld als directe boodschappers van God of de Grote Geest. Ikzelf heb altijd grote waarde gehecht aan mijn communicaties met adelaars. Het ontdekken van hun speelsheid heeft mij onverwachte rijkdom bezorgd. Er wordt gezegd dat hun energie helend is en creatie kan ondersteunen. Inderdaad, het voelen van de lach van een adelaar staat gelijk aan het totaal afschudden van je eigen vertekende zelfbeeld.

In de jaren dat ik nog in de blokhut in Burns woonde heb ik een aantal interessante
ontmoetingen met ‘kale’ adelaars gehad. Permanent nestelen er verscheidene paren ‘kalen’ in Colorado, maar de adelaars in het Colorado gebied zijn trekvogels die elk jaar in oktober arriveren en het gebied weer in april verlaten. Zij delen om beurten hun wake over de regio met de kalkoengieren. De plaatselijke bevolking zegt hierover dat de lente pas officieel is begonnen als de gieren zijn teruggekeerd. Ik heb nimmer beide soorten tegelijk in hetzelfde territorium waargenomen.

Terwijl gouden adelaars hier het hele jaar door nestelen, kiezen de ‘kalen’ ervoor hier de winter door te brengen. De gouden prefereren de hoge kliffen, terwijl de kalen graag in de rivier vissen en uitrusten en nestelen in de top van de hoge pijnbomen en de katoenpopulieren langs de oever.

Communicatie met adelaars gebeurt hoofdzakelijk in het gevoel. Maar soms ontstaat er een krachtige stroom van verwoorde communicatie die telepathisch tot stand komt. Altijd is er die speelse goedlachse achtergrondvibratie. In hoge mate gevoelig voor gedachten en gevoelens, leerden de kale adelaars me de waarde en kracht van datgene wat nog niet gezien is kennen.

De eerste ervaring gebeurde op een namiddag in de herfst. De kale adelaar vloog van zuid naar noord stroomopwaarts door de steile riviervallei. Zijn witte kop en staart waren prominent zichtbaar terwijl hij zichzelf boven de rivier navigeerde. Ik sloeg het in het lange gras van mijn tuin gade. Een adelaar kan mijn hart als geen ander beroeren en terwijl ik hem zag komen aanvliegen borrelde een gevoel van Liefde in mijzelf op. Ik voelde de onweerstaanbare behoefte het naar de adelaar te zenden en zonder dralen visualiseerde ik dat ik een grote golf Liefde naar de vogel zond terwijl het voor mij langs vloog.

De adelaar reageerde onmiddellijk. Hij stopte midden in de lucht, strekte zijn lange klauwen uit en ‘ving’ mijn liefde als het ware op. Verbaasd, hoewel ik ook dacht dat ik het me allemaal verbeeldde, zond ik een nieuwe ‘onzichtbare’ golf Liefde naar de vogel. Opnieuw stopte hij, deze keer naar boven uitwijkend alsof ik een wilde honkbalworp had verzonden, zijn klauwen als een catcher in een honkbalwedstrijd de energie opvangend die ik had verzonden. De vogel vervolgde zijn weg langs de rivier en droeg mijn Liefde als een wapperend gordijn achter zich aan.

De adelaar ZAG de energie die ik had uitgezonden. Mijn liefde was tastbaar, zichtbaar. Ik ben gewend een golf van liefhebbende energie vanuit mijn hart uit te zenden wanneer ik met de natuur communiceer. Toch had ik nooit eerder bevestiging gekregen dat de natuur niet alleen de energie opmerkte, maar deze ook werkelijk kon zien. Hier was de erkenning dat gedachten en gevoelens werkelijk een impact hebben op onze atmosfeer.

Er zijn ettelijke leringen die spreken over het veranderen van deze wereld met vastberadenheid, het uitvaardigen van liefde en het geven van zegeningen waar we ook gaan. Hier was een adelaar die ‘ja’ zei; ‘ik voel en zie jouw liefde en ik zal hem meenemen en overbrengen. Blijf gaan met een open hart.’

De kale adelaars begonnen zich meer en meer prettig te voelen wanneer zij me jaar na jaar waarnamen met mijn armen naar hen uitgestrekt. Mijn relatie met hen veranderde voor altijd na die eerste ont-moeting.

Steeds wanneer ik een grote roofvogel zie – gier, adelaar, raaf – ik sta al buiten en hef mijn armen alsof ik ook kan vliegen. Adelaars vliegen met een open hart en wanneer ik genegen ben om ‘mijn hart te openen’, is mijn kans op een ontmoeting groter.

Ik visualiseer dan een Lichtstraal, verzonden naar de vogel en vervuld van Liefde, direct stammend vanuit mijn hart. Ik heb vogels gezien die van hun rechte pad afweken om vlakbij over te vliegen om gedag te zeggen. En regelmatig flapperen zij onverwacht met hun vleugels als een signaal dat zij mij hebben waargenomen.

Probeer het maar eens. Ga buiten staan wanneer je een grote vogel ziet overvliegen, sla je vleugels uit en zend hem Liefde. Iedereen aan wie ik dit heb verteld heeft dezelfde ervaringen gehad. Het zou kunnen dat je er een paar keer over doet om over je gêne heen te komen, meer speciaal wanneer je dat doet waar anderen je kunnen zien. Maar weet je, adelaars, of haviken of raven schromen niet om met een open hart te vliegen.

Vaak verbinden zij hun Harten-energie met die van jou en het kan aanvoelen alsof je met een vlieger in de weer bent. Meestal zullen zij blijven talmen en cirkels maken net zo lang als jij het geduld hebt om je armen uitgestrekt te houden. Je voelt je kwetsbaar met je armen uitgestrekt. Maar je hebt geen wapen en geen kwaad in de zin en dat weten de vogels maar al te goed. Vaak voel je je dwaas als je het doet en dat is juist goed. Vogels hebben een groot gevoel voor humor.

Op een keer zag ik er één hoog overvliegen, niet meer dan een stipje in de lucht die op mijn telepathische groeten en mijn uitgestrekte armen begon te reageren. Mijn Lichtstraal flitste omhoog. Langzaam kwam hij naderbij en zweefde recht over me heen waarna hij verscheidene cirkels maakte om me te begroeten. Wie weet hoe ver dat Licht en die Liefde in werkelijkheid schijnen. Een baken, een vuurtoren, kan van grote afstand worden opgemerkt.

De kale adelaars ontfermden zich als het ware over me. Wanneer ze ieder jaar terugkeerden maakten zij er een punt van om over de cabine te vliegen om me dat te laten weten. Ik placht dan een inwendige por te voelen of een verlangen om naar buiten te gaan, en onveranderlijk vloog er dan één voorbij. Vaak voerden zij duikvluchten uit recht boven mijn woning, waarbij ze vaak schreeuwden om mijn aandacht te trekken, om naar buiten te komen en om elkaar te kunnen begroeten. Iedere ochtend waren zij gewend om stroomopwaarts over de rivier te vliegen en als ik op dat moment buiten was, keerden zij soms terug om gedag te zeggen voordat ze hun reis vervolgden of om een bepaalde manoeuvre te maken om me aan te kijken zodat ik wist dat ze me herkenden.

En daar was die speciale namiddag toen ik omlaag naar de rivier wandelde. Het was een zonovergoten dag en ik wilde een poosje bij het water zitten. Toen ik het strandje opstapte, merkte ik vlakbij stroomafwaarts een beweging op. Ik draaide mij juist op tijd om, om een kale adelaar te kunnen zien die de rivier in dook om zijn lunch te verschalken. Het was mis en daarom vloog de vogel weer op, waarbij het water vanaf zijn klauwen drupte toen het hoogte won en hij vervolgens verder de rivier opvloog. Wauw!

Ik bleef een poosje op het strandje. Toen, na ongeveer twintig minuten, hoorde ik een zeer speciale schreeuw vlakbij boven me. Ik keek op en zag mijn vriend de adelaar, met een reusachtige vis in zijn klauwen. De vogel deed reuze zijn best om in de lucht te blijven met zijn zware last. Hij was opgewonden en wilde de show stelen. “Kijk mij eens, ik heb een hele beste!” Ik zweer dat ik de adelaar kon voelen lachen. Toen klom de vogel hoog de lucht in en paste zijn vliegrichting iets aan zodat hij recht over de cabine kon vliegen. Voor mij voelde het aan alsof ik werd gezegend met zijn schat, omdat hij recht over mijn huis vloog.

Nu leef ik een aantal mijlen stroomafwaarts en daar zijn ‘nieuwe’ adelaars om te leren kennen. Het is zomaar een nieuwe dag in het paradijs. Misschien dat ik een lange wandeling langs de rivier ga maken en mijn armen durf uit te slaan met een open Hart. Ga jij dat ook doen?