|
Gedurende de gehele geschiedenis van de
mensheid op Aarde, zijn adelaars altijd iconen van spiritualiteit
geweest, vaak afgebeeld als directe boodschappers van God of de Grote
Geest. Ikzelf heb altijd grote waarde gehecht aan mijn communicaties
met adelaars. Het ontdekken van hun speelsheid heeft mij onverwachte
rijkdom bezorgd. Er wordt gezegd dat hun energie helend is en creatie
kan ondersteunen. Inderdaad, het voelen van de lach van een adelaar
staat gelijk aan het totaal afschudden van je eigen vertekende zelfbeeld.
In de jaren dat ik nog in de blokhut in
Burns woonde heb ik een aantal interessante
ontmoetingen met ‘kale’ adelaars gehad. Permanent nestelen er verscheidene
paren ‘kalen’ in Colorado, maar de adelaars in het Colorado gebied
zijn trekvogels die elk jaar in oktober arriveren en het gebied weer
in april verlaten. Zij delen om beurten hun wake over de regio met
de kalkoengieren. De plaatselijke bevolking zegt hierover dat de lente
pas officieel is begonnen als de gieren zijn teruggekeerd. Ik heb
nimmer beide soorten tegelijk in hetzelfde territorium waargenomen.
Terwijl gouden adelaars hier het hele
jaar door nestelen, kiezen de ‘kalen’ ervoor hier de winter door te
brengen. De gouden prefereren de hoge kliffen, terwijl de kalen graag
in de rivier vissen en uitrusten en nestelen in de top van de hoge
pijnbomen en de katoenpopulieren langs de oever.
Communicatie met adelaars gebeurt hoofdzakelijk
in het gevoel. Maar soms ontstaat er een krachtige stroom van verwoorde
communicatie die telepathisch tot stand komt. Altijd is er die speelse
goedlachse achtergrondvibratie. In hoge mate gevoelig voor gedachten
en gevoelens, leerden de kale adelaars me de waarde en kracht van
datgene wat nog niet gezien is kennen.
De eerste ervaring gebeurde op een namiddag
in de herfst. De kale adelaar vloog van zuid naar noord stroomopwaarts
door de steile riviervallei. Zijn witte kop en staart waren prominent
zichtbaar terwijl hij zichzelf boven de rivier navigeerde. Ik sloeg
het in het lange gras van mijn tuin gade. Een adelaar kan mijn hart
als geen ander beroeren en terwijl ik hem zag komen aanvliegen borrelde
een gevoel van Liefde in mijzelf op. Ik voelde de onweerstaanbare
behoefte het naar de adelaar te zenden en zonder dralen visualiseerde
ik dat ik een grote golf Liefde naar de vogel zond terwijl het voor
mij langs vloog.
De adelaar reageerde onmiddellijk. Hij
stopte midden in de lucht, strekte zijn lange klauwen uit en ‘ving’
mijn liefde als het ware op. Verbaasd, hoewel ik ook dacht dat ik
het me allemaal verbeeldde, zond ik een nieuwe ‘onzichtbare’ golf
Liefde naar de vogel. Opnieuw stopte hij, deze keer naar boven uitwijkend
alsof ik een wilde honkbalworp had verzonden, zijn klauwen als een
catcher in een honkbalwedstrijd de energie opvangend die ik had verzonden.
De vogel vervolgde zijn weg langs de rivier en droeg mijn Liefde als
een wapperend gordijn achter zich aan.
De adelaar ZAG de energie die ik had uitgezonden.
Mijn liefde was tastbaar, zichtbaar. Ik ben gewend een golf van liefhebbende
energie vanuit mijn hart uit te zenden wanneer ik met de natuur communiceer.
Toch had ik nooit eerder bevestiging gekregen dat de natuur niet alleen
de energie opmerkte, maar deze ook werkelijk kon zien. Hier was de
erkenning dat gedachten en gevoelens werkelijk een impact hebben op
onze atmosfeer.
Er zijn ettelijke leringen die spreken
over het veranderen van deze wereld met vastberadenheid, het uitvaardigen
van liefde en het geven van zegeningen waar we ook gaan. Hier was
een adelaar die ‘ja’ zei; ‘ik voel en zie jouw liefde en ik zal hem
meenemen en overbrengen. Blijf gaan met een open hart.’
De kale adelaars begonnen zich meer en
meer prettig te voelen wanneer zij me jaar na jaar waarnamen met mijn
armen naar hen uitgestrekt. Mijn relatie met hen veranderde voor altijd
na die eerste ont-moeting.
Steeds wanneer ik een grote roofvogel
zie – gier, adelaar, raaf – ik sta al buiten en hef mijn armen alsof
ik ook kan vliegen. Adelaars vliegen met een open hart en wanneer
ik genegen ben om ‘mijn hart te openen’, is mijn kans op een ontmoeting
groter.
Ik visualiseer dan een Lichtstraal, verzonden
naar de vogel en vervuld van Liefde, direct stammend vanuit mijn hart.
Ik heb vogels gezien die van hun rechte pad afweken om vlakbij over
te vliegen om gedag te zeggen. En regelmatig flapperen zij onverwacht
met hun vleugels als een signaal dat zij mij hebben waargenomen.
Probeer het maar eens. Ga buiten staan
wanneer je een grote vogel ziet overvliegen, sla je vleugels uit en
zend hem Liefde. Iedereen aan wie ik dit heb verteld heeft dezelfde
ervaringen gehad. Het zou kunnen dat je er een paar keer over doet
om over je gêne heen te komen, meer speciaal wanneer je dat
doet waar anderen je kunnen zien. Maar weet je, adelaars, of haviken
of raven schromen niet om met een open hart te vliegen.
Vaak verbinden zij hun Harten-energie
met die van jou en het kan aanvoelen alsof je met een vlieger in de
weer bent. Meestal zullen zij blijven talmen en cirkels maken net
zo lang als jij het geduld hebt om je armen uitgestrekt te houden.
Je voelt je kwetsbaar met je armen uitgestrekt. Maar je hebt geen
wapen en geen kwaad in de zin en dat weten de vogels maar al te goed.
Vaak voel je je dwaas als je het doet en dat is juist goed. Vogels
hebben een groot gevoel voor humor.
Op een keer zag ik er één
hoog overvliegen, niet meer dan een stipje in de lucht die op mijn
telepathische groeten en mijn uitgestrekte armen begon te reageren.
Mijn Lichtstraal flitste omhoog. Langzaam kwam hij naderbij en zweefde
recht over me heen waarna hij verscheidene cirkels maakte om me te
begroeten. Wie weet hoe ver dat Licht en die Liefde in werkelijkheid
schijnen. Een baken, een vuurtoren, kan van grote afstand worden opgemerkt.
De kale adelaars ontfermden zich als het
ware over me. Wanneer ze ieder jaar terugkeerden maakten zij er een
punt van om over de cabine te vliegen om me dat te laten weten. Ik
placht dan een inwendige por te voelen of een verlangen om naar buiten
te gaan, en onveranderlijk vloog er dan één voorbij.
Vaak voerden zij duikvluchten uit recht boven mijn woning, waarbij
ze vaak schreeuwden om mijn aandacht te trekken, om naar buiten te
komen en om elkaar te kunnen begroeten. Iedere ochtend waren zij gewend
om stroomopwaarts over de rivier te vliegen en als ik op dat moment
buiten was, keerden zij soms terug om gedag te zeggen voordat ze hun
reis vervolgden of om een bepaalde manoeuvre te maken om me aan te
kijken zodat ik wist dat ze me herkenden.
En daar was die speciale namiddag toen
ik omlaag naar de rivier wandelde. Het was een zonovergoten dag en
ik wilde een poosje bij het water zitten. Toen ik het strandje opstapte,
merkte ik vlakbij stroomafwaarts een beweging op. Ik draaide mij juist
op tijd om, om een kale adelaar te kunnen zien die de rivier in dook
om zijn lunch te verschalken. Het was mis en daarom vloog de vogel
weer op, waarbij het water vanaf zijn klauwen drupte toen het hoogte
won en hij vervolgens verder de rivier opvloog. Wauw!
Ik bleef een poosje op het strandje. Toen,
na ongeveer twintig minuten, hoorde ik een zeer speciale schreeuw
vlakbij boven me. Ik keek op en zag mijn vriend de adelaar, met een
reusachtige vis in zijn klauwen. De vogel deed reuze zijn best om
in de lucht te blijven met zijn zware last. Hij was opgewonden en
wilde de show stelen. “Kijk mij eens, ik heb een hele beste!” Ik zweer
dat ik de adelaar kon voelen lachen. Toen klom de vogel hoog de lucht
in en paste zijn vliegrichting iets aan zodat hij recht over de cabine
kon vliegen. Voor mij voelde het aan alsof ik werd gezegend met zijn
schat, omdat hij recht over mijn huis vloog.
Nu leef ik een aantal mijlen stroomafwaarts
en daar zijn ‘nieuwe’ adelaars om te leren kennen. Het is zomaar een
nieuwe dag in het paradijs. Misschien dat ik een lange wandeling langs
de rivier ga maken en mijn armen durf uit te slaan met een open Hart.
Ga jij dat ook doen?
|
