sterrenhemel

'Sterrenhemel'

Een meditatieve reis naar stilte in jezelf

De Nada Kronieken, deel 58

Door Hans Brockhuis

uk



- 1-

Het is niet altijd gemakkelijk om echte stilte te ervaren. Door middel van deze meditatieve reis, wil ik een poging wagen om samen met mij waarachtige stilte te ervaren en te onderzoeken wat er zoal op je pad kan komen als het gebeurt.
Doe, als je dat schikt, een paar ogenblikken je ogen dicht. Misschien wil je wel een CD met zachte serene muziek opzetten. Ga comfortabel zitten op je stoel en plant je voeten diep op de grond. Laat de boel de boel en zorg ervoor dat je niet gestoord kan worden.

Luister naar je innerlijke stem, die jou vertelt dat het goed is. Deze stem die jou zegt dat het veilig is op de plek waar jij je bevindt. Op deze manier kan je geloven – weten - dat de buitenwereld zoals die zich achter de ramen bevindt, er niet meer toe doet. Op dit krachtige moment ben jij de enige die telt, ben jij de enige die er toe doet. Jij bent het centrum van jouw universum, van jouw Zelf, jouw Zijn, jouw existentie.

Op hetzelfde moment dat je dat denkt, weet je zeker dat alle anderen die op deze planeet leven zich ook in het centrum van hun eigen universum bevinden. Maar zij zijn ook Jouw zelf, jouw zìjn, jouw existentie. Bedenk lieve vriend(in), we zijn allen één, hoe we er ook uitzien.

Als  je dit allemaal hebt bedacht, je er gewaar van bent geworden, het hebt opgeslagen in je ziel, is het  tijd dat ik je meeneem op een reis. Je weet wel die reis om de stilte in jezelf te zoeken….

Ga dan met me mee op de klanken van de prachtige muziek die zich op de grens van jouw gehoor bevindt, maar die zich niet aan jou probeert op de dringen, die er gewoon is. Die niet in jouw gedachten doordringt, maar ervoor zorgt dat jij net zo relaxed bent als de muziek en ga vervolgens met me mee en zoek de balans in jezelf.

Kijk in gedachten met me mee en zie de persoon die glimlachend op je af lijkt te komen. Als je goed kijkt is het iemand die je heel goed kent. Alleen heb je hem of haar al heel lang niet gezien. Toch weet je dat deze persoon altijd bij je is. Misschien beschouw je hem of haar wel helemaal niet als een persoon. Misschien noem je haar of hem wel jouw engel, of jouw gids, of jouw helper, een engel. Het maakt allemaal niet uit. Dit wezen is degene met wie jij het meest vertrouwt bent, of je je daar nu wel of niet bewust van bent.

Deze goede ziel neemt jou bij de hand en vraagt je vriendelijk of je een moment wilt meekomen. Je hoeft daarover niet lang na te denken en je antwoord is ja, want je weet dat het allemaal heel erg vertrouwd is en je weet zeker dat je na deze reis weer zult worden afgeleverd op deze plaats die voor jou een volkomen plek in jouw bestaan betekent.

Hand in hand ga je in empathie mee naar waar de gestalte je heenbrengt. Je loopt over van verwachting en vraagt wat je te zien zult krijgen. Glimlachend zegt jouw begeleider dat je nog even geduld moet hebben. Op zachte wijze wordt je duidelijk gemaakt dat het de ervaring is die het ertoe doet. Niet de woorden.

Je merkt dat de omgeving om je heen nevelig is geworden. Je ziet geen contouren meer om je heen en de kamer waarin jij je bevindt is vaag geworden en verdwijnt geleidelijk uit je gezichtsveld en uit je bewustzijn. Er is alleen nog maar plaats voor jezelf en voor je begeleider….

- 2 -

De nevel trekt op en je merkt dat je je in de ruimte bevindt. Het lijkt wel of je aan boord bent van een groot ruimteschip. Door het grote venster dat zich als een gewelfde koepel om je heen bevindt kun je zien dat je in een hoog tempo het universum doorkruist. Met grote snelheid passeer je planetenstelsels, sterrenstelsels, melkwegstelsels, nevels, galactische clusters, zwarte gaten en alle fenomenen waarover je de astronomen hebt horen vertellen. Het universum is prachtig en jij maakt daar zomaar deel van uit. Jij bent een heel klein puntje in deze ongelofelijk grote oceaan waar het licht van alle sterren duidelijk staat afgetekend tegen de achtergrond van de zwartheid, wat ook het universum is. Op deze manier ontdek je dat licht en donker niet zonder elkaar kunnen. Je herkent dat liefde niet kan existeren zonder haat, dat positiviteit niet kan bestaan zonder negativiteit. De les die je hieruit leert is dat het leven in balans dient te zijn en je maakt een mentale notitie dat het je voornemen is om, wanneer je weer terug in het hier en nu zult zijn, die gedachte zult uitdragen, en dat je anderen er deelgenoot van zult maken. Dat het in het leven altijd om balans, om harmonie, om liefde gaat. Al het andere – ook datgene wat wij zo graag negatief noemen – zijn slechts bouwstenen om die harmonie te kunnen bewerkstelligen.

Maar de reis gaat door. Je merkt op dat jij en jouw begeleider in de richting van een sterrenstelsel worden getrokken. Een Galactie, een Melkweg die aanvankelijk een klein lichtend krulletje lijkt dat zich tegen de zwarte achtergrond aftekent, wordt groter en groter en je ziet de spiraal zich uitrekken en ontdekt dat die kleine witte puntjes die groter en groter worden, sterren zijn. Er zijn gele sterren zoals onze eigen zon, kleine witte dwergsterren die hun felle licht om zich heen laten schijnen en grote rode reuzensterren die – als je naderbij komt – groter en groter lijken te worden en die enorme hoeveelheden licht uitstralen. Dan zijn er nog de quasars, betrekkelijk kleine sterren die vanuit hun Noord- en Zuidpool periodiek enorme stralen uitzenden die miljarden kilometers het universum in worden geslingerd. Wat is het universum toch prachtig, zeg je tegen jouw begeleider die knikt en glimlacht.

Dan merk je dat jouw ruimteschip een enkele graad afbuigt en je in de richting van een prachtig planetenstelsel wordt gestuurd. Je ziet dat de centrale zon uit een tweeling bestaat. Een kleine gele ster en een roodachtige ovale ster die in een gezapig tempo om elkaar heen cirkelen. En dan aanschouw je het wonder. Om de centrale as van de beide sterren bevinden zich – als was het een diamant – in prachtige elliptische banen een 9-tal planeten, die allemaal een verschillende kleur hebben. Jouw ruimteschip gaat in de richting van een rode woestijnachtige planeet. Er zijn geen wolken maar als je op een hoge heuvel bent geland kun je in het landschap om je heen verschillende zielen ontwaren die – schijnbaar doelloos – allerlei vreemde handelingen verrichten die jou op zijn minst merkwaardig doen voorkomen. Het ziet er allemaal niet zo mooi uit en je schrikt. Wat moet dit voorstellen. Het lijkt allemaal zo onwerkelijk. Het lawaai is niet te harden. Dit heeft zeer beslist niets met stilte te maken.

Inderdaad, je hebt gelijk, zegt jouw begeleider. Wat je hier ziet is allemaal illusie. Sommigen zullen het de hel, de onderwereld of het vagevuur noemen.  Alle merkwaardige handelingen die je zich hier ziet ontvouwen zijn geen werkelijkheid. Het zijn de angsten van mensen die zich, voordat ze sterven, allerlei gedachten maken over wat er allemaal niet voor vreselijks zal gebeuren wanneer ze echt komen te overlijden. Het is hun eigen karma waar zij zo bang voor zijn. Dit heb ik niet goed gedaan, dat is verkeerd geweest; wat zullen ze zeggen als ze erachter komen dat… enzovoort. Kortom, je kent het wel, de wet van oorzaak en gevolg.

Maar is het niet veel belangrijker wat de mooie momenten waren, in welke situaties je hebt verkeerd die er werkelijk toe deden ten opzichte van je medemens? Dat je écht wat voor iemand hebt betekend? Welke ‘goede’ werken je hebt verricht? Wees dus niet bang voor de dood. Inderdaad zul je, als je bent gestorven, in de gelegenheid worden gesteld om die dingen uit je leven terug te halen waarvan je zou willen leren; waarvan het besef dat het is gebeurd zoals het is gebeurd, alleen al winst oplevert en die jou zou kunnen doen besluiten om het tijdens een volgende gelegenheid anders te doen. Maar daar hoef je niet voor over te gaan. Van deze kennis kun je nu al gebruik maken en besluiten dat wanneer zich iets heeft afgespeeld waarvan je achteraf denkt dat je het beter anders had kunnen aanpakken, je bij jezelf de intentie kunt neerleggen om dat bij een volgende gelegenheid echt te veranderen.

Je dankt jouw gids voor deze wijze woorden en het ruimteschip zet zich weer in beweging. Na enige tijd komt het uit bij een grijsblauwe planeet die zich in de derde positie bevindt ten opzichte van de twee centrale zonnen.

Lager en lager gaat het schip, de wolken openen zich en je bevindt je boven een enorme oceaan. Vlak boven de niet al te hoge golven scherend kun je zien dat er een groot aantal dolfijnen meezwemmen met jouw ruimteschip. De enige geluiden die te horen zijn, zijn die van de golven en de geluiden die de dolfijnen maken. Je kunt de gedachten van de dolfijnen voelen en je merkt dat dit vredelievende wezens zijn. Jouw begeleider maakt je duidelijk dat al deze zielen die nu als dolfijnen door het leven gaan eens op aarde leefden en daar dualiteit kenden. Daar waren zij mensen; op deze planeet zijn zij dolfijnen en ze hebben geleerd dat we allen één zijn. Het is je echter duidelijk dat de ziel dezelfde is, dat de ziel niet verandert en dat – hoe je er ook uitziet, wat jouw huidskleur ook is, hoe de textuur van je huid wel of niet verschilt van die van de ander, het allemaal geen verschil maakt. Het enige wat belangrijk is, is de liefde en de harmonie die in de ziel besloten ligt.

Je bedankt de dolfijnen voor hun wijze les en neemt je voor om wanneer je weer terug zult zijn in het hier en nu, zult trachten om deze gedachte in je hart te bewaren en uit te dragen naar iedereen waarmee je te maken krijgt.

- 3 -

Het ruimteschip verlaat deze mooie planeet en wendt de steven naar een enorme goudkleurige planeet. Wanneer je bent geland zie je dat je op een prachtige groene weide bent terechtgekomen, doorspekt met duizenden bloemen in de meest prachtige kleuren. Alle kleuren zoals je die op de Keukenhof kan tegenkomen zijn vertegenwoordigd. En meer dan dat; er zijn kleuren die je nog nooit hebt gezien. Een zacht windje waait door de grote groene bomen die allemaal een aura lijken te hebben. Uiterst prettige geuren omringen jou. In de verte zie je enkele dieren met elkaar spelen en je beseft dat het eigenlijk niet kan. Zijn het echt leeuwen, paarden en pinguïns die zich daar met elkaar vermaken? Maar het gebeurt wel en dan besef je dat dit de planeet van de liefde is en dat dit het is waar we allemaal naar op zoek zijn. Dan merk je dan alle geluid is weggevallen. Voor het eerst in je leven is er totaal geen geluid meer om je heen. Ook merk je dat jouw gedachten tot stilstand zijn gekomen. Je probeert niet meer om alles wat je waarneemt te ordenen. Het is er gewoon. Samen met je begeleider ga je op een bankje bij een waterval zitten. Jullie sluiten de ogen en gedurende lange tijd ervaren jullie in harmonie deze krachtige stilte die je omvat en omspoelt, waar je deel van uitmaakt, die één wordt met jouw zelf. Je ervaart daadwerkelijk stilte. Het is een ontroerend moment.

Wanneer je je ogen weer opent, ontwaar je op de top van een heuvel enkele personen. Ze komen naar je toe. Eén ervan ziet dat jij het bent en omarmt je en zegt: “Welkom, welkom op deze planeet.” Je bent ongelofelijk blij dat je jouw geliefde op deze manier in de armen kunt sluiten. Je kijkt om je heen en ziet vele mensen die zijn gekomen om je te begroeten. Veel van hen herken je ogenblikkelijk. Anderen komen je bekend voor maar hun namen schieten je even niet te binnen. Maar allemaal stralen ze liefde naar je uit en je voelt je vreugdevol en dankbaar.

“Is dit de hemel?”, vraag je omdat het hier zo anders aanvoelt van alles wat je eerder hebt ervaren gedurende jouw leven. “Nee hoor,” is het antwoord. Dit is alleen maar een ander bestaansniveau, een planeet van liefde. Maar omdat jij zojuist in staat bent geweest om waarachtig stil te zijn, om alles vanuit een hoger perspectief te beschouwen is het voor jou nu mogelijk om alles letterlijk in een ander daglicht te zien. Je bent nu beter in staat om het goede in andere mensen te herkennen. Je was gewend om naar de zogenaamde negatieve kant van de medaille te kijken, maar nu ben je meer onbevooroordeeld en kun je je leven op een meer ontspannen manier leven dan voorheen.”

Jouw begeleider tikt je op de schouder. “Het is tijd. Kom alsjeblieft met me mee en reis met me terug naar het hier en nu.” Je moet toch wel even slikken. Het is hier zo prachtig. Je verlangt ernaar om terug te komen, maar je weet dat er nog een taak op je ligt te wachten. Daarom knik je. Je neemt afscheid van allen die zijn gekomen om je te begroeten. Er komt een dag dat je ze allemaal weer in de armen zal mogen sluiten.

Na een korte reis landt je weer op aarde. Je wordt je gewaar van je tenen, je vingers, voeten en handen. Ha, je benen doen ook weer mee en je kunt je armen bewegen. Je haalt eens diep adem en denkt terug aan de prachtige reis die je hebt gemaakt. Je hoort de muziek op de achtergrond en haalt nog eens diep adem. Langzaam kom je terug en merk je dat je je nog steeds – of weer – op dezelfde plaats bevindt Als waar je deze reis bent begonnen. Je bent dankbaar dat je dit allemaal mee hebt mogen maken.

Doe dan nu je ogen weer open en vraag jezelf af of je een goede reis hebt gehad. Je weet dat het goed is en dat je de stilte waarnaar je op zoek was werkelijk hebt gevonden.

Espavo!

(Uit Lemurië; betekenis: Dank je dat je in je eigen kracht wilt staan.)