Alghero, Black Madonna

Alghero; black Madonna

Marialicht

De Nada Kronieken, deel 87

 

Door Mara Oldenburg

Kortgeleden ontving ik een whatsappje uit Sardinië. Niet bepaald een plaats waar ik in de eerste plaats aan denk, wanneer ik met dergelijke moderne communicatie word vereerd. Het was Mara Oldenburg die blijkbaar ook met haar tijd is meegegaan. Haar berichtje luidde als volgt: “Vakantie met Arianna in Alghero, Sardinië. Overweldigende ervaring. Meld me als ik terug ben in Holland.”

Dat ik benieuwd was kun je begrijpen en ik hoefde niet lang te wachten. Telefoon van Mara. Of ik dan en dan naar Doorn kon komen waar zij een workshop systemisch werk zou leiden. Kon ik meteen meemaken hoe zij zo iets aanpakte.

Als trouwe lezer van deze Nada kronieken weet je dat ik dergelijke verzoeken van Mara nog nooit naast me neer heb gelegd, want zij komt steevast met heel bijzondere verhalen op de proppen. Zo ook deze keer. Hier volgt haar relaas.

~*~*~*~

“Van 9 t.m. 13 april was ik met mijn vriendin Arianna in Alghero, Sardinië. Ik was nodig aan vakantie toe en moe, heel erg moe. Ook al omdat mijn moeder, die Mary heette, nog maar kort geleden  was overgegaan. Daarom was ik zo nu en dan nog heel verdrietig, koud van binnen en van buiten. Het drukke leven had zijn tol geëist. Ik had heftig behoefte aan een beetje warmte en zon. Met Arianna, een jeugdvriendin uit Southend, die was overgekomen uit Engeland, besloten we in een opwelling de boel de boel te laten en er even ertussenuit te gaan.
 
Wij hadden een heerlijk appartement aan zee, een balkon met zeezicht. Er stond een frisse wind maar de zon scheen en de lucht was helder blauw en schoon.

De foto van Arianna en mijzelf, die mijn moeder altijd op haar nachtkastje had staan, nam ik mee en ook een kleine icoon van een zwarte Madonna, die door haar tijdens een van haar buitenlandse reizen uit Rusland was meegenomen had ik bij me. Tussen twee haakjes, ook uit Spanje en Italië ik had van haar Zwarte madonna's geërfd.

We hadden ons voorgenomen om – ter herinnering aan Mary - in de basiliek kaarsjes te gaan branden en een gebed voor haar te zeggen in de Mariakapel. Twee keer gingen we tevergeefs naar de basiliek, maar het voorportaal stond in de steigers en de deuren bleven potdicht. Gelukkig was er in de plaatselijke VVV een aardige dame die vertelde dat je vanuit een achterafstraatje via de achteringang toch naar binnen kon, waarbij je achter het altaar uitkwam.

Het was er donker en een beetje raar. In eerste instantie wilde ik meteen weglopen, op zoek naar een andere kerk, maar het leek alsof ik mijn moeder hoorde zeggen: “Je moet kijken, kijken moet je, en stil zijn!” Ik liep weer een rondje door de kerk en zag in het donker in de 2e nis achter het altaar een beeld hoog aan de muur. Ik kon mijn ogen niet geloven, een zwarte madonna, precies zo een als ik thuis heb. Ik pakte mijn fototoestel en probeerde met de flits toch of ik haar iets beter kon zien. In de hoek zag ik iets wat op een vuurvliegje leek, maar het bleek een knopje te zijn. Ik drukte erop en pats, de hele nis was opeens vervuld met licht en de madonna keek omlaag, recht in mijn ogen. Een kippenvel moment., en meer dan dat.

Ik riep Arianna en zei opgewonden: “Mom is here!”
Ze keek om zich heen; “Where?”
"Everywhere," zei ik en de tranen begonnen te stromen.

We liepen naar het grote altaar met een enorme marmeren afbeelding van Maria met het kindje Jezus, omringd door engelen. Links en rechts van het altaar stond een kaarsenstandaard in de vorm van een levensboom. Op de grond twee bakken met theelichtjes. Arianna stak links kaarsjes aan; ik aan de rechterkant, en in gedachten deden wij samen ons gebed.

Later kwam Arianna naast me staan en stak nog een lichtje aan en zei bewogen: "Deze is voor jou, voor kracht, omdat jij altijd ook anderen met alles helpt.” Ik begon spontaan heel hard te huilen, midden in die grote basiliek, verloren voor het altaar. 

Arianna pakte de tekst met een lied van troost en begon dat voor te lezen. Toen gebeurde er een wonder, de hele tijd had ik zachtjes orgelmuziek gehoord, van Bach e.a., stukken die ik vaag kende maar op dat moment vervulde het geluid ineens op volle sterkte de ruimte.

Het Ave Maria, de versie als bij mama’s crematie. De kerk was vervuld van haar energie, we keken elkaar aan en waren sprakeloos. Huilen, lachen, ongeloof, alles door elkaar. Ik voelde een enorme troost binnenstromen en het duurde en duurde maar; ik denk wel 3 of 4 minuten.
 
Buiten gekomen begon het al donker te worden, in de verte zakte de zon achter de bergen. Toen voltrok zich het tweede Wonder. Boven de zee waren de wolken als donkere tornado's die in zee verdwenen en de lucht begon plotseling heftig te kleuren. Het werd eerst rood, toen roze en vervolgens van die enorme rozerode slierten die op en neer gingen, zoiets als het noorderlicht, in golvende bewegingen. Het duurde zeker 5 minuten. Ik wist het zeker, dit was het MARIALICHT. 

Ik voelde mij helemaal vol van liefde en was blij, weg met het verdriet. Dit was een teken dat Mary altijd bij mij zal zijn, zij het op een andere manier."

Ave Maria

  Marialicht  
  Marialicht