John

 

Terug naar Lemurië; hoe je ware identiteit te achterhalen;

deel 5: De taal van de ziel nl

 

Back to Lemuria; how to retrieve your true identity;

part 5: Language of the soul uk

 

by Martin Pleiades - The Nada Chronicles # 114


Terug naar Lemurië; deel 5: De taal van de ziel

Introductie

Het is niet altijd gemakkelijk om je rekenschap te geven van wie je werkelijk bent. Tijdens zulke momenten worstel je met de invloed van alles wat er om je heen gebeurt, op jouw eigen identiteit. De wereld in chaos; geduvel op je werk; politieke beslissingen die niet de jouwe zijn; de thuissituatie. Ga er maar aanstaan om je kalmte te bewaren en om uit te vinden wie je werkelijk bent en met welk doel je hier bent gekomen om je leven te leven.

Running Fox, in de persoon van Martin Pleiades, presenteert hier de tweede aflevering van een vijftal verhalen onder bovenstaande algemene titel: Terug naar Lemurië. Martin nodigt ons uit, in de van hem inmiddels bekende mystieke stijl, mee te gaan met een zekere John McFadden, een man die desperaat op zoek is naar zijn ware identiteit.

Volg de vijf episodes die in evenzoveel maanden op Running Fox zullen verschijnen en maak kennis met de manier waarop de afstammelingen van het volk van Lemurië in staat blijken om John weer terug op het pad te krijgen vanwaar de man was afgedwaald. Het kan haast niet anders of jij, lezer, zult dingen herkennen die ook in jouw leven voorkomen of ooit voorgevallen zijn.

Hier is het 5e en laatste deel


John opende zijn ogen en werd er zich langzaam van bewust dat hij in zijn eigen knusse slaapkamer lag, op zijn eigen krakende maar comfortabele houten bed. Hij keek naar zijn wekker. 07:14. De pijn in zijn enkel was er weer. John trok zijn dekbed omlaag om er een blik op te werpen.

"Oef, het schijnt dat ik de trotse eigenaar ben van een gekneusde enkel. Heb ik weer. Maar toch, aan de andere kant, mijn nieuwe vriend Rainy, het diepgaande gesprek dat we hadden, de hele ervaring, wat als het alleen maar een van die levendige lucide dromen was?" John strompelde zijn bed uit en klom naar zolder. Hij mompelde: "Warhoofd die ik ben, waar heb ik het nou gelaten? Ah, daar is het." John had de ogenschijnlijk geheime doos gevonden en was blij dat hij die briefkaart had bewaard. Het poststuk zelf zag er niet zo best meer uit, maar het op de achterkant geschreven GSM nummer was nog steeds leesbaar. Wat een opluchting.

John ging naar beneden en nam plaats in een van zijn comfortabele stoelen in de woonkamer. Een beetje haastig greep hij de zware hoorn van zijn tamelijk oude telefoon om zijn zoon te bellen. Met een ongemakkelijke spanning in zijn buik hoorde John de beltoon. "Oh, kom op, neem hem op, Justin. Denk aan de bloeddruk van je vader," mompelde hij.

Tuut ... tuut ... tuut ...: "Justin hier. Wie is dit?" Oh god zij dank, hij heeft opgenomen. En wat geweldig, een gespannen moment van wachten werd omgevormd tot een langdurig en plezierig gesprek.

John bood zijn oprechte verontschuldigingen aan en nodigde Justin uit om op een dag te komen dineren. Ook zijn vriend zou meer dan welkom zijn om het culinaire feest bij te wonen. “Sorry Justin, ik was mezelf tijdelijk kwijtgeraakt maar nu niet meer. Ik vond de terugweg en was in staat opnieuw het licht te verwerven.”

Zoals verwacht bleek het hart van deze krachtige zoon sterk genoeg om zijn herrezen vader te vergeven. Hoewel Justin zijn afkomst nooit had verloochend, was hij in de tussentijd naar New York verhuisd met de intentie een nieuw avontuur te beginnen, samen met zijn vriend Robin. Zij huurden een eenvoudig appartement en daagden hun eigen geluk uit door het openen van hun eigen modewinkel, een droom die zij nooit zouden opgeven. Dit, ondanks het feit dat Justin, na de heftige confrontatie met zijn vader, er nooit aan was toegekomen om zijn bezittingen op te halen. Verder is het misschien moeilijk te geloven maar slechts een jaar later zou John trots de rol van getuige spelen tijdens zijn zoon’s huwelijk die werd gevierd in het oude stadscentrum van Praag in de Tsjechische Republiek.

Een gelukzalige relatie tussen vader en zoon bloeide op. Ze bezochten elkaar zo vaak mogelijk. En ja, er was nog tijd om dingen recht te zetten en dit was precies wat dat ene telefoontje teweeg had gebracht.

John keek naar zijn rechterhand. De liefde die hij ooit koesterde voor een mooie dame was er nog steeds, veilig verzegeld om één van zijn vingers. Neen, hij was nooit gestopt met het dragen van zijn trouwring. "Oh Rosie, als ik de tijd kon terugdraaien, zou ik het allemaal zo anders doen. Maar laat me je vertellen, het wiel van de tijd zal niet rusten binnen de blote handen van een oude man. Alleen de toekomst kan worden veranderd en geloof me, dat zal gebeuren. En mijn liefde voor jou zal nooit vergeten worden, opdat het zal voortleven. Vandaag kreeg ik de grondslag van een nieuwe taal onder de knie, namelijk de taal van de ziel. Ik heb het aan mijn vocabulaire toegevoegd. Rosie, als je me kunt zien, wees dan trots en vindt troost in de gedachte dat ik van je hou."

John heropende zijn hart en een wonderbaarlijke nieuw koninkrijk had zich vlak voor zijn ogen gemanifesteerd. Het geweer kreeg een nieuwe, meer geschikte plaats. Het blonk hooghartig boven de open haard. Helaas, grote prachtige steden kunnen niet in één nacht worden gebouwd, nietwaar? Oh en als het om Rainy gaat, die liet zich nooit meer zien. Voor John zou dat veel meer dan een onbeduidend detail zijn geweest. Het zou niets minder zijn geweest dan het beste wat hem ooit zou zijn overkomen.

Tot zover het verhaal van een liefhebbende vader met zijn eigen zoektocht, een queeste naar een briljanten licht, het licht van een nieuwe morgen.

Beste lezer, wat zal het zijn? Leefde hij nog lang en gelukkig? Kunnen de kleuren van het hart van een vader voor eeuwig worden getransformeerd omwille van de steun van een mysterieuze vreemdeling? Het antwoord op die vraag wordt als altijd in uw hand gelegd.

“De ene ziel steunt de ander, de andere ondersteund de ene; in eenheid zullen zij het geheel schragen.”Ik hoop dat u net zo veel genoten heeft van het lezen van deze verweven verhalen als ik dat deed tijdens het schrijven ervan. Beleef een heerlijke dag en vergeet nooit dat het licht van de liefde op die plaatsen gedijt waar je dat het minst verwacht. Dit op zijn beurt vormt een onherroepelijke waarheid.

Laten we er samen een sigaar op roken.

terug


Back to Lemuria; part 5: Language of the soul

Introduction
It is not always easy to call yourself to account of who you really are. During such moments you wrestle with the impact of everything that happens around you, on your own identity.
The world in chaos; problems at work; political decisions that are not yours; the home situation. To try to keep your composure, find out who you really are and what purpose it is you have come here to live your life, is maybe a great challenge.

Running Fox, in the person of Martin Pleiades, is happy to present the second installment of a five stories series under above mentioned general title: Back to Lemuria. Martin invites us, in his meanwhile well known mystical style, to go along with a certain John McFadden, a man who is desperately searching for his true identity.

Follow the five episodes that will appear on Running Fox in as many months and become acquainted with the way the descendants of the people of Lemuria are obviously able to get John back on track again from where the man had strayed. It is almost inevitable that you, reader, will recognize things that occurred or are occurring in your life as well.

Here is the 5th and last installment.


John opened his eyes and slowly became aware that he was lying in his own cozy bedroom, within his own creaking but comfortable wooden bed. He looked at his alarm clock. 7:14 AM. The pain on his ankle had returned. John pulled off his cover in order to have a look.

“Ouch, it appears that I am the proud owner of a bruised ankle. Lucky me. But still, on the other hand, my new friend Rainy, the profound conversation we had, the whole experience, what if it wasn’t just one of those vivid dreams?” John hobbled out of his bed and went to the attic. He murmured; “Scatterbrain as I am, where did I put it? Ah there it is.” John had found the apparent mystery box and felt by all means delighted to be reunited with that postcard. The postal itself was in a somewhat trampled condition yet that accessory cell number was still eligible, what a relief.

John went downstairs and took a seat in one of his comfortable chairs in the living room. A little bit hastily he grabbed the heavy horn of his fairly old phone just to call his son. John listened to the beep with an awkward tension in his belly. “Oh come on, please pick it up Justin. Mind your father’s blood pressure,” he murmured.
Beep…beep…beep...: “Justin speaking. Who is this?” Oh thank god, he picked up the phone. And how wonderful, an uptight moment of waiting was transformed into a long and pleasurable conversation.

John offered his sincere apologies to Justin and invited him for diner some day. Even his boyfriend was more than welcome to join the culinary party. “Sorry Justin, I was temporarily lost but not any longer. I found my way back and managed to retrieve the light.”

As expected, the heart of a wonderful son appeared to be strong enough to forgive his awakened father. Though Justin never stopped living as in the old days, in the meantime he had moved to New York with the intention of starting a new adventure, along with his boyfriend Robin. They hired a simple condo and had challenged their own fortitude by opening up their own fashion store, a dream they would never give up. This, despite the fact that Justin had never picked up his belongings after the heavy confrontation with his dad. And it may be hard to believe but only a year later John would act as best man at his son’s wedding, celebrated in the old city center of Prague, Czech Republic.

A blissful relationship between a father and his son was established as they visited each other just as often as they could. Yes, there was still time to make things right and this is exactly what happened after that one phone call.

John observed his right hand. The love he once cherished for a lovely lady was still there, safely sealed to one of his fingers. Nay, he had never stopped wearing his wedding ring. “Oh Rosie, if I could turn back time, I would do it all so differently. But let me tell you, the wheel of time does not rest within the bare hands of an elderly man. Only the future can be changed and believe me it will. And my love for you shall never be forgotten lest it will live forth. Today I mastered the basics of a new language, namely the language of the soul. I added it to my vocabulary. Rosie if you can see me please be proud, please find solace in the idea that I love you.”

John reopened his heart and a miraculous new kingdom had manifested right before his eyes. The rifle received a new, more appropriate place. It shone haughtily above the fireplace. Alas, big magnificent cities cannot be build overnight, can they? Oh and as to Rainy, he never showed up again. To John it would have been much more than an significant detail. To him it wouldn’t have been anything less than the best thing he ever encountered.

So far the tale of a loving father with a quest of its own, a quest towards a brilliant light, the light of a new morning.  

~*~*~*~

Dear reader what will it be, shall it be happily ever after? Can the colors of a father’s heart be changed forever due to the support of a mysterious messenger? The answer to that question shall as always be put into your hands.
“One soul supports the other, the other supports the one, in unity they shall sustain the whole.’’

I hope you enjoyed reading these interwoven stories just as much as I relished while writing it. Have a glorious day and never forget, the light of love thrives within those places where you least expect it. This in turn forms an irrevocable truth.


Let’s have a cigar together.

back