Verlangen

 

Terug naar Lemurië; hoe je ware identiteit te achterhalen;

deel 4: Kristallen lichtkamers nl

 

Back to Lemuria; how to retrieve your true identity;

part 4: Chrystal chambers of light uk

 

by Martin Pleiades - The Nada Chronicles # 114


Terug naar Lemurië; deel 4: Kristallen lichtkamers

Introductie

Het is niet altijd gemakkelijk om je rekenschap te geven van wie je werkelijk bent. Tijdens zulke momenten worstel je met de invloed van alles wat er om je heen gebeurt, op jouw eigen identiteit. De wereld in chaos; geduvel op je werk; politieke beslissingen die niet de jouwe zijn; de thuissituatie. Ga er maar aanstaan om je kalmte te bewaren en om uit te vinden wie je werkelijk bent en met welk doel je hier bent gekomen om je leven te leven.

Running Fox, in de persoon van Martin Pleiades, presenteert hier de tweede aflevering van een vijftal verhalen onder bovenstaande algemene titel: Terug naar Lemurië. Martin nodigt ons uit, in de van hem inmiddels bekende mystieke stijl, mee te gaan met een zekere John McFadden, een man die desperaat op zoek is naar zijn ware identiteit.

Volg de vijf episodes die in evenzoveel maanden op Running Fox zullen verschijnen en maak kennis met de manier waarop de afstammelingen van het volk van Lemurië in staat blijken om John weer terug op het pad te krijgen vanwaar de man was afgedwaald. Het kan haast niet anders of jij, lezer, zult dingen herkennen die ook in jouw leven voorkomen of ooit voorgevallen zijn.

Hier is deel 4.


"Dit is waar we nu zijn John, beraadslagend over een onderwerp aan de hand van een aantal verborgen ruimtes van je ziel. Nogal een hobbelige rit tot nu toe, vind je niet? De tijd om de achtbaan van je verleden te verlaten is aangebroken. Laten we eens de magische werking van een andere attractie bekijken. Die waardevolle schat is nog steeds ergens verborgen.”
De woonhut waarin je het grootste deel van je dagen sleet, was een erfenis van je ouders, is het niet? Die bouwvallige schuur staat voor de plaats waar jij je jeugd doorbracht; waar je de eerste stralen van de zon aanschouwde. Dit is waar het allemaal is begonnen. "
John struikelde over die zin.
"Bouwvallige schuur, wat heeft dat te betekenen?"
Rainy kuchte een beetje neerslachtig.
"En jij zou het modern willen noemen, meester McFadden? Percepties, geweldig hoe verschillend ze kunnen zijn. Maar laten we niet afdwalen. Je verloor je moeder op jonge leeftijd, een dodelijk ongeluk dat je hart in duizend stukken brak. Je voelde je compleet verloren, ergens in een mist die net leek niet op te lossen. Zo hardnekkig was je verdriet werkelijk. Gelukkig is je vader je nooit uit het oog verloren. Zijn levensvaartuig stond hem toe om je te begeleiden tot je de leeftijd van 30 jaar had bereikt. Maar wat gebeurde er toen?"

"De zandloper van jouw vader raakte op. Hij had zijn strijd gestreden, maar zoals verwacht, verloor hij. Natuurlijk voelde je geest zich verplicht om zijn begrafenis naar  beste vermogen te regelen, maar je hart; betreurde het zijn ondergang werkelijk? Je was erg succesvol om je tranen terug te dringen. Bravo John, mijn felicitaties. Tranen zijn niets meer dan tekenen van zwakte, toch?"

Deze woorden van een toegewijde eenhoorn lieten John vooral sprakeloos.
"Er is geen noodzaak om te spreken, John, Laat me daarom verdergaan. Je ontmoette een charmante jonge dame in de rijpe leeftijd van 35. Ja, ze had haar ouderlijk huis verlaten, alleen om bij je in te trekken. Gezegende jaren van opperste geluk vielen jullie in die periode ten deel. Ze beviel van een prachtige zoon, Justin. Het voelde voor jullie drieën als waren jullie de gelukkigste familie ter wereld. Maar hoe beklagenswaardig; lang zou het niet duren. Net zoals het garnizoen in het Lemurische verhaal, zouden de gebeurtenissen eerder tragisch genoemd kunnen worden. Een ernstige ziekte hield je vrouw gevangen; vijf jaar na jullie huwelijk. Het onvermijdelijke gebeurde; na een kort ziekbed bezweek ze uiteindelijk. Maar toch, de stoere John, de man van geen tranen; was hij echt in staat om zijn emoties tot uitdrukking te brengen? Had hij spijt of voelde hij misschien op de een of andere manier pijn, of was het niet aflatende beuken ​​van zijn hart nog steeds aan de gang? Waren er tekenen van gerechtvaardigd verdriet? 'Een hart volledig blootgesteld aan corrosie is gedoemd te rotten.’ Waren dat geen woorden uit jouw mond, John?"

“Welnu, vriend. Je begroef het uitgeputte lichaam van je geliefde vrouw Rosalie en ging door met je leven. Je voedde je zoon streng op omdat je dacht dat het in zijn beste belang zou zijn. Hij was bang van je, mijn vriend, maar als een verstandig persoon ervoer hij dat alle ingangen die tot je hart leidden jarenlang stevig gesloten bleven. Iets waar jij je niet bewust van was. Vaak klopte hij aan je deur, maar helaas, geen toegang. En we weten allebei wat er gebeurde toen je zoon Justin zijn nieuwe vriend aan je voorstelde. Je schopte ze letterlijk de cabine uit. Je zoon had na de eerste moeilijke twintig jaar van zijn leven eindelijk zijn seksuele identiteit ontdekt. Maar zoals verwacht, was dit een fenomeen dat je gewoon niet kon negeren."

“Maar toch, vorig jaar stuurde hij jou een briefkaart met zijn telefoonnummer op de achterkant geschreven. Zijn kaart had jouw zonderlinge huis, ergens midden in de bossen, bereikt. Maar de bewoner voelde zich gewoon te trots om het enige aandacht te schenken. Jammer, de briefkaart verdween in een van de kartonnen dozen op zolder. De bewoner heeft nooit gereageerd."

“Was dit hoe jij jóuw Amerikaanse droom voorstelde, John? En wat betreft jouw leven als houthakker? Honderden en honderden gezonde bomen werden vernietigd in ruil voor zo iets banaals als geld. Ja, dit is wat je onbewust creëerde met een bijzondere passie, terwijl je het gevoel had dat jouw acties positief rechtvaardig en zelfs alledaags waren. Ze werden gesymboliseerd als noodzakelijke daden. Luister naar je hart John. Besteed aandacht aan die kristallen kamers van licht. Wijsheid woont daar. Probeer steeds om die verborgen kamers te bezoeken, zodra de drang om je geweer op te pakken, je brein binnensluipt. Denk je echt dat een dier zonder emoties wordt geboren? Is mijn hoorn voorbestemd om een decoratief stuk boven je open haard te worden? En mijn vleselijke lichaam, is het uitsluitend gemaakt om je hongerige maag te voeden? Probeer al je kracht in de strijd te brengen en geef dit enige oprechte gedachten. Herzie je prioriteiten, mijnheer de pionier. Dat zal mijn enige echte verzoek aan jou zijn."

"Mijn tijd, onze tijd samen is tot een besluit gekomen. Ik moet nu vertrekken. Maar dit laatste hoofdstuk, of mijn woorden in zijn totaliteit, waren niet bedoeld om ze bij je binnen te rammen, noch betekende het dat ze je van een andere dan je eigen waarheid zouden beroven. Probeer gewoon om je leven voor een betere te verruilen. Zoals je weet is lineaire tijd niet statisch, het zal niet wachten. Bereis daarom zonder verder uitstel je eigen pad. Maak je leven een klein beetje zachter, mijn vriend. Maar voel je vrij om mijn woorden te verwerpen in plaats van ze in je hart op te nemen. Ja hoor, vrije wil, hoe verrukkelijk. Nou John, dit is alles wat ik te bieden heb en alles wat ik absoluut noodzakelijk achtte om met je te delen. Dubbelzinnig als het klinkt, je draagt je hart op de juiste plaats, ook in dit leven. Beloof me je uiterste best te doen. Wees attent terwijl je jezelf opnieuw kennis laat maken met de heerlijkheid van de Zon. Te zijner tijd zal je hart er klaar voor zijn om haar te ontvangen. Vaarwel mijn vriend. Zorg goed voor jezelf."

John raakte in paniek. "Rainy waar ga je heen? Er zijn nog zo veel vragen die op een antwoord wachten. Bijvoorbeeld, wie ben je werkelijk, en hoe weet je dit allemaal?”

Te laat. Rainy verdween samen met de gehele omgeving. En John? Hij voelde zich omarmd door een deken van rust, net alsof een grote golf van onvoorwaardelijke liefde hem probeerde te verzoenen met elke hoek van zijn ziel. Zou het een aanzienlijke zuivering kunnen zijn geweest? Het enige wat hij wist was dat vergeving zijn nieuwste aanwinst zou worden. Een trilling die hem in werkelijkheid nooit had verlaten. John sloot zijn ogen, wetende dat een nieuwe dageraad de ziel van een herboren individu zou betoveren. De zon zou een zeer belangrijke herinnering in hem wakker maken, het feit dat ook hij een kind van God was. Een nieuw tijdperk omringd door zegeningen stond te beginnen. Een sensatie die hij voor altijd zou omarmen.

Wordt vervolgd

terug


Back to Lemuria; part 4: Chrystal chambers of light

Introduction
It is not always easy to call yourself to account of who you really are. During such moments you wrestle with the impact of everything that happens around you, on your own identity.
The world in chaos; problems at work; political decisions that are not yours; the home situation. To try to keep your composure, find out who you really are and what purpose it is you have come here to live your life, is maybe a great challenge.

Running Fox, in the person of Martin Pleiades, is happy to present the second installment of a five stories series under above mentioned general title: Back to Lemuria. Martin invites us, in his meanwhile well known mystical style, to go along with a certain John McFadden, a man who is desperately searching for his true identity.

Follow the five episodes that will appear on Running Fox in as many months and become acquainted with the way the descendants of the people of Lemuria are obviously able to get John back on track again from where the man had strayed. It is almost inevitable that you, reader, will recognize things that occurred or are occurring in your life as well.

Here is part 4


“Here we are John, deliberating a topic with reference to some concealed spaces of your soul. Quite a bumpy ride so far, don’t you think? The time to leave the rollercoaster of your past has dawned. Let’s examine the magical workings of another attraction. That valuable treasure is still hidden, somewhere.”
 “The cabin where you spend most of your days was a legacy from your parents, am I correct? That ramshackle shed represents the place of your youth as it was on this location where you witnessed the first rays of the Sun. This is where it all begun.”
John stumbled upon that sentence.
“Ramshackle shed, what is that supposed to mean?”

Rainy coughed a bit downhearted.
“And you would call it modern mister McFadden? Perceptions, just amazing how diverse they can be. But let’s not go off the point.
You lost your mother at an early age, a deadly incident that broke your heart into a thousand pieces. At the time you felt entirely lost, somewhere in a fog that just didn’t seem to dissolve. This is how persistent your grief really was. Fortunately your father never lost sight of you. His vessel allowed him to accompany you, just until you reached the age of 30. But what happened then?”

 

“The hourglass of your old man was running out. He had fought his battle but as expected, he lost. Of course your mind felt obliged to arrange his funeral to the best of its ability but your heart, did it genuinely care about his demise? How successful were you at holding back your tears. Bravo John, kudos. Tears are nothing more than signs of weakness, right?”

These words from a devoted unicorn had left John rather speechless.
“There is no need to speak John, instead let me continue. You met a charming young lady at the ripe age of 35. Yes, she had left her parental home only to move in with you. Blessed years of utter happiness were an unmistakable gift at that point. She gave birth to a wonderful son, Justin. The three of you felt unbeatable as you were the happiest family alive. But how pitiful, it wouldn’t last. Not unlike the garrison in the Lemurian tale, events would become rather tragic. A severe illness captured your wife, five years after your marriage. The inevitable occurred, after a short sickbed she ultimately succumbed. But still, the tough John, the man of no tears, was he truly capable of displaying his emotions? Did he feel sorry or perchance painful in any way, or was the relentless barrage of his heart still in operation? Were there any signs of justified sadness? A heart fully exposed to corrosion is doomed to rot,’ weren’t those words coming out of your mouth, John?”

“Well my lad. You buried the exhausted body of your beloved wife Rosie and went on with your life. You brought up your son with a strict attitude while thinking it would be in his best interest. He feared you my friend, though as a sensible person he understood that all of the entrances leading to your heart were tightly locked for so many years already. Something you wasn’t aware of. He knocked at your door but how unfortunate, no admittance. And we both know what happened when your son Justin had introduced his new boyfriend. You kicked them both literally out of the cabin. Your son had discovered his sexual identity after the first difficult twenty years of his life. But as anticipated, this was a phenomenon you just couldn’t ignore.”

“Nevertheless, last year he send you a postcard with his phone number written at the back. His letter had reached your outlandish home somewhere in the woods. However the occupant felt just too proud to give it any attention. A pity, the postcard disappeared in one of the cardboard boxes in the loft. The resident never responded.”

“Was this how you envisioned your American dream John? And how about your life as a lumberjack? Hundreds and hundreds of healthy trees were destroyed in exchange for anything as banal as money. Yes, this is what you unconsciously created with a peculiar passion whereas you felt that your actions were positively righteous and even mundane. Mandatory deeds were all they symbolized. Listen to your heart John. Pay attention to those crystal chambers of light. Wisdom resides right there. Try to visit those inner chambers as soon as the urge to pick up your rifle reinvades your mind. Do you truly believe that an animal is born without any emotions? Is my horn destined to become a decorative piece above your fireplace? And my fleshly body, is it made merely to feed your hungry stomach? Muster all of your strength and give it some serious thought. Reassess your priorities, mister pioneer. That will be my only true request.”
“My time, our time together has come to a conclusion. I just have to leave you now. But this last chapter or my words in its completeness weren’t meant to spoil you with a good old pummel nor were they meant to persuade you of a truth other than your own. Just try to allow the weather of your life to change for the better. As you are well aware linear time isn’t static, it will not wait. Walk your own path without any further delay. Make your life just a tiny bit softer my friend. However, feel free to discard my words instead of taking them to heart. Hah free will, how ravishing. Well John, this is all I had to offer and everything I deemed imperative to share. Ambiguous as it may sound, you carry your heart at the right place, also in this lifetime. Promise me to give it your utmost. Be considerate while you reacquaint yourself with the glory of the Sun. In due time your heart shall be ready to receive her. Goodbye my friend. Take good care.”

John panicked. “Rainy where are you going? There are still so many questions on my sleeve waiting for an answer. For instance what is your true identity and how did you know all this?’

Too late. Rainy disappeared along with the whole environment. And John? He felt embraced by a blanket of serenity, just as if a grand surge of unconditional love was trying to reconcile with every corner of his soul. Could it be a major purging? All he knew was that forgiveness would become his newest asset. A vibration that actuality had never left him. John closed his eyes knowing that a new dawn would enchant the soul of a reborn individual. The Sun would awaken a very important remembrance, the fact that he too was a child of God. A new era surrounded by blessings would commence. A sensation that would never leave his side again.

To be continued

back