sunpillar

 

Terug naar Lemurië; hoe je ware identiteit te achterhalen;

deel 3: Reïncarnatie; verbanden leggen nl

 

Back to Lemuria; how to retrieve your true identity;

part 3: Reincarnation; connecting the dots uk

 

by Martin Pleiades - The Nada Chronicles # 112


Terug naar Lemurië; deel 3: Reïncarnatie; verbanden leggen

Introductie

Het is niet altijd gemakkelijk om je rekenschap te geven van wie je werkelijk bent. Tijdens zulke momenten worstel je met de invloed van alles wat er om je heen gebeurt, op jouw eigen identiteit. De wereld in chaos; geduvel op je werk; politieke beslissingen die niet de jouwe zijn; de thuissituatie. Ga er maar aanstaan om je kalmte te bewaren en om uit te vinden wie je werkelijk bent en met welk doel je hier bent gekomen om je leven te leven.

Running Fox, in de persoon van Martin Pleiades, presenteert hier de tweede aflevering van een vijftal verhalen onder bovenstaande algemene titel: Terug naar Lemurië. Martin nodigt ons uit, in de van hem inmiddels bekende mystieke stijl, mee te gaan met een zekere John McFadden, een man die desperaat op zoek is naar zijn ware identiteit.

Volg de vijf episodes die in evenzoveel maanden op Running Fox zullen verschijnen en maak kennis met de manier waarop de afstammelingen van het volk van Lemurië in staat blijken om John weer terug op het pad te krijgen vanwaar de man was afgedwaald. Het kan haast niet anders of jij, lezer, zult dingen herkennen die ook in jouw leven voorkomen of ooit voorgevallen zijn.

Hier is deel 3.


"Reïncarnatie, beste John, is een breed concept dat vaak verkeerd wordt begrepen. Geniet dus van de glans van een onbetwiste waarheid. Je bezit de sleutel tot een bijna benijdenswaardige verworvenheid. Jouw ziel is namelijk zeer oud. Ik verzoek je deze kennis tot je voordeel te gebruiken, ook al is tijd zelf slechts relatief. Weet dat je ooit deel van de Lemurische beschaving hebt uitgemaakt. Als bewoner van dit continent, in een tijd die je antiek zou kunnen noemen, vervulde je een onmisbare rol. Je geboorte vond, tijdens de bezetting door de Annunaki, plaats in een van de best bewaarde heiligdommen. De komst van een nieuwe ziel was altijd een heilig moment voor de Lemurianen, ondanks de tumultueuze omstandigheden. Inderdaad, je geboorte werd gevierd, niet zonder reden, met al het enthousiasme die je je kunt voorstellen. Geloof me, als een van de weinige voorbestemde pasgeborenen, was je absoluut in staat om de echte bedoelingen van deze reuzen vast te stellen. Als kind had je al gezworen om nooit ​deel van hun zwakheden uit te zullen maken. Toen je opgroeide gingen de jaren van je leven vrij snel voorbij. Volwassenheid was je deel, zoals bleek, eerder dan verwacht."

“Een prachtige gave werd aan je ziel geschonken. Je verzorgde het veilig in de diepste krochten van je fysieke kloppend hart. Mensen bezochten je niet alleen om de woedende golven van hun intrinsieke oceanen te kalmeren. Nee John, je fungeerde als een betrouwbare spiegel van hun ziel. Of laten we het anders zeggen, je was een man die in staat was om ieders mogelijke lot of levenspad te lezen, gewoon door het ontcijferen van de puzzel die in hun derde oog was verborgen. Dit is hoe je een van je belangrijkste taken vervulde. Mensen, wankelend op hun benen, kwamen je bezoeken vanwege de kalmerende, bijna rustgevende energie die van je persoonlijkheid uitging. Zielen die je aanwezigheid zochten deden dat vaak met graagte. Voor anderen gebeurde dat met frisse tegenzin, beste John.

John kon een glimlach niet onderdrukken vanwege de onverwachte toespeling. Rainy vervolgde zijn monoloog.
"Sta open voor de grappige kant van de gebeurtenissen, mijn vriend, maar onthoud altijd: sommige zinnen of wellicht bepaalde woorden kunnen ook onbetrouwbare belletjes laten rinkelen. De taak waarmee je jezelf eeuwen geleden identificeerde, markeerde een belangrijk deel van je bestaan. Weet je, John, jij was degene die verantwoordelijk was voor tal van top secret bijeenkomsten. Je bezat een groot aantal grafieken, deel uitmakend van meerdere geheime domeinen, terreinen die de Annunaki wezens nog niet hadden ontdekt. Toen je eenmaal op dat punt was aangekomen, bracht je de daartoe bereid zijnde bewoners op de hoogte van de van nature aanwezige krachten die in die plaatsen opgeslagen waren. 'De Annunaki zijn niets meer dan een stelletje overvallers, afkomstig van een doodgewone marmeren, vergeten wereld die niet kan worden vergeleken met de zuiverheid van onze glorieuze heiligdommen.' Dat was waarop je tijdens deze bijeenkomsten steeds bleef hameren."

"Zoals je je kunt voorstellen, zaten de Annunaki niet te slapen. Na enige tijd werden ze zich bewust van een grondtoon die niet samenviel met hun ego gecentreerde symfonische grondtoon. De reuzen ervoeren het als een dissonant, als iets waarvan ze op een bepaalde manier de neiging hadden om te bewonderen, hoewel het zeker geen waardering ontketende. Ze hielden hun priemende ogen op jou gericht en het kostte weinig tijd voordat ze je beschuldigden van een soort godslastering. De hoge raad van de reuzen besloot dat opsluiting de verstandigste, zo niet de enige oplossing zou zijn. Hoewel het zeker voor de minderheid van de aanhangers als een ongewenste verrassing kwam, bleef de moed om zich tegen de buitenlandse overheid teweer te stellen uit. Daar zat je dan, John, in je buitengewoon eenzame eentje, van achter de tralies van een koude gevangeniscel te hunkeren en te janken. Het spijt me oprecht om je te moeten informeren over deze buitengewoon zwarte episode, over die pagina's die de laatste woorden van een bijna wijdlopig leven beslaan. Uiteindelijk stierf je in de zondvloed, en zo schrijnend als mogelijk is, leek echt niemand erom te geven. Je botten moeten ergens in de diepte van de oceaan begraven zijn."

"Nou Rainy, het lijkt een heleboel punten te verbinden. Geef me alsjeblieft de kans om een gok te wagen."
De eenhoorn antwoordde met een bescheiden glimlach. “Wat zou die gok kunnen zijn, John?"
De oude man stond op en strekte zijn benen. "Sorry, ik ben een beetje stijf, maar ik veronderstel dat er een nieuw hoofdstuk gaat komen?"

Rainy haalde diep, geconcentreerd adem. "Eens, tijdens een ander leven van jou, droeg je de oversized schoenen van deze arrogante race van reuzen, het schoeisel van deze disproportioneel grote aasgieren. Dat is hoe je als Lemuriaan naar hen verwees, John. Je noemde ze aasgieren. Toen je een van hen was, vervulde je de rol van een revolutionaire wetenschapper en alles wat je deed was namens de meesters die je tot slaaf maakten. Is dat geen opmerkelijk idee dat je aan beide zijden van de medaille je mannetje stond? Zie het als een belangrijke les over tegenstellingen. Licht wordt omarmd zodra de trappen van de duisternis worden verkend. Dit simpele feit alleen al is verantwoordelijk voor het grootste deel van de verwarring als het om reïncarnatie gaat."

"Ik wil echter niet in je leven als reus duiken. Dus ja, laten we een nieuw hoofdstuk aan ons palaver toevoegen. John, ik verzoek je dringend om je verslaving in te tomen. De sigaren zullen moeten wachten tot later, terwijl we de resterende punten gaan verbinden. Punten die je huidige leven zullen vertegenwoordigen."

Wordt vervolgd

terug


Back to Lemuria; part 3: Reincarnation; connecting the dots

Introduction
It is not always easy to call yourself to account of who you really are. During such moments you wrestle with the impact of everything that happens around you, on your own identity.
The world in chaos; problems at work; political decisions that are not yours; the home situation. To try to keep your composure, find out who you really are and what purpose it is you have come here to live your life, is maybe a great challenge.

Running Fox, in the person of Martin Pleiades, is happy to present the second installment of a five stories series under above mentioned general title: Back to Lemuria. Martin invites us, in his meanwhile well known mystical style, to go along with a certain John McFadden, a man who is desperately searching for his true identity.

Follow the five episodes that will appear on Running Fox in as many months and become acquainted with the way the descendants of the people of Lemuria are obviously able to get John back on track again from where the man had strayed. It is almost inevitable that you, reader, will recognize things that occurred or are occurring in your life as well.

Here is part 3


“Reincarnation, dear John, is a wide-ranging concept which is often misunderstood. So, revel in the glory of an undeniable truth. You are holding the keys to an almost enviable asset. You posses a rather old soul. Please use this knowledge to your advantage, even though time itself is only relative. Know that you once were a part of the Lemurian civilization. As a denizen of this continent, in a time you may view as ancient, you were playing an indispensable role. Your birth took place in one of the best preserved sanctuaries during the occupation of the Annunaki. The arrival of a new soul was always a sacred moment to the Lemurians, despite those tumultuous circumstances. Yes your birth was celebrated, not without reason, with all of the enthusiasm you can imagine. Believe me, as one of the not too many predestined newborns, you were absolutely capable of sensing the authentic intentions of those giants. And when you were still an infant you had already vowed never to become a part of their weaknesses. But the years of your life passed rather quickly as you grew up. Maturity was yours, probably sooner than expected.”

“A beautiful gift was bestowed upon your soul. You kept it safely within the deepest caverns of your physical beating heart. People didn’t pay you any visit solely to calm the raging billows of their intrinsic oceans. No John, you acted as a reliable mirror of their soul. Or let’s put it differently, you was a man able to read one’s possible destiny or life path, just by deciphering the puzzle hidden within their third eye. This is how you fulfilled one of your prime duties. But humans teetering on their feet also came to visit you because of the calming almost soothing energy emanating from your personality. Souls seeking for your presence most definitely did so willy nilly dear John.”

John couldn’t suppress a laugh because of the unexpected allusion. Rainy resumed his monologue. “Be open to the funny side of events my friend but always remember: some sentences or perhaps particular words may also ring bells of falsehood. The task with which you identified yourself eons ago sketched quite a serious part of your existence. Just know John, you were the one responsible for numerous meetings held in top secret. You possessed many charts leading to multiple covert areas, terrains not yet discovered by the Annunaki beings. Once there, you informed the willing residents about the innate force stored within them. ‘The Annunaki are nothing more than a bunch of assailants from an ordinary marble, forgotten world not to be compared to the purity of our glorious shrine.’ ‘’This is what you kept reiterating during such meetings.”

“Alas as you can imagine. The Annunaki, they weren’t asleep. After some while they became aware of a tone that didn’t coincide with their ego centered symphony. Those giants, perceived it as a dissonant sound, as something they tended to admire in some way though it surely didn’t unleash any appreciation. They kept their piercing eyes on you and little time had passed before they accused you with some sort of blasphemy. The high council of giants decided that confinement would be the wisest if not the only solution. Although it certainly came as an unwanted surprise to the minority of the adherents, the courage to step up against the foreign authority remained in absence. So there you sat all by your very lonesome self, silently begging and crying from behind the iron bars of a cold prison cell. John. I am genuinely sorry to inform you about such a black episode, about those pages carrying the final words of an almost cumbersome lifetime. The flood took your life eventually and as poignant as it can be, truly no one seemed to care. Your bones, they must be buried somewhere in the depth of the ocean.”

“Well Rainy, it seems to connect a lot of dots. Please grant me the opportunity to make a guess.”
The unicorn replied with a modest smile. “What would your guess be, John?”
The old man stood up and stretched his legs. “Sorry, I am a bit stiff, but I suppose that there is going to be another chapter?”

Rainy took a deep, concentrated breath. “Once in yet another lifetime, you too carried the oversized shoes of this arrogant species of giants, the footwear of those disproportional vultures. This is how you referred to them as a Lemurian John, you called them vultures. Still as one of them, you performed the role of a revolutionary scientist and everything you did was on behalf of the masters that kept you enslaved. Isn’t it a remarkable notion that you stood your ground on both sides of the coin? Just view it as an essential lesson regarding contraries. Light shall be embraced once the stairs of darkness are being explored. This simple fact alone is accountable for most of the confusion when it comes to reincarnation.”

“However, your life as a giant is a venture I do not wish to plunge into. Thus yes, let’s add a new chapter to our palaver. John I urge you to procrastinate your addiction, for the cigars will have to wait just a little while longer while we connect the remaining dots. Dots that will represent your current lifetime.”

To be continued

back