Laatst droomde ik een levendige droom over een bijeenkomst in het Hervormde kerkje te Zwaag. Stel je voor; een vijftigtal toehoorders in een grote kring op het koor van die kerk en allemaal gefocust op datgene wat Ellen Sombroek met ons deelde.

Tijdens de bijeenkomst vroeg Ellen aan schijnbaar willekeurige toehoorders iets aan de avond bij te dragen. En zo gebeurde. Onvermijdelijk in een droom als deze kwam ook ik aan de beurt. Ellen hield mij een microfoon voor en verzocht me een kort verhaal te vertellen. Mijn bijdrage zou – net als die van de anderen – deel uitmaken van een uitzending die binnenkort door radio West-Friesland zou worden uitgestraald.

Nu beschouw ik mijzelf niet als een begaafde spreker; laat mij maar schrijven. Dus moest ik wel even slikken toen mij die vraag werd gesteld. ‘Kom op’, werd mij echter te verstaan gegeven. ‘stel je eens kwetsbaar op; het wordt vast een mooi verhaal’.

Ik stak van wal, hoewel dat in dit verband niet helemaal een juiste omschrijving is, omdat het over een treinreis gaat. Als zestigplusser, en in het bezit van een OV jaarkaart, beschik ik over 7 vrije reisdagen per jaar. Op de dag waarover dit verhaal gaat besloot ik op elk station waar ik aankwam, steeds in een willekeurige trein te stappen; degene die het eerst zou vertrekken in de algemene richting waarin ik zou reizen. In dit geval was dat zuid-oost. En zo kwam het dat ik via Breda, Eindhoven, Sittard en Heerlen uiteindelijk op het stationsplein te Aken terechtkwam, waar ik mij enigszins vertwijfeld afvroeg wat ik hier deed. Tijd om deze prachtige stad uitgebreid te bezoeken was er niet, want ik moest ook nog weer eens terug zien te komen.

Op dat moment, ik stond voor het busstation, viel mijn blik op een bus die als eindpunt Vaalserquartier liet zien. Dat werd interessant. Na een korte reis, Aken ligt niet ver van de grens, stopten we voor een bakkerij aan de Püngelerstrasze. Vijftig meter verderop begon het Nederlandse Vaals.

Ik stapte uit, liep de bakkerij binnen en raakte aan de praat met de eigenaresse, die vertelde over de geschiedenis van deze bakkerij. Deze bleek hier al ruim tweehonderd jaar gevestigd te zijn. Eerst in een vakwerkpand, drie huizen verderop. Later is de moderne bakkerij gebouwd, waar ze heerlijke Kaffee mit Kuchen serveren.

Ik vertelde Hannelore over Thila Labruyère die hier geleefd moet hebben. In het verhaal Thila vertelt, heb ik daarover geschreven, maar naar haar zeggen moet dat geweest zijn voordat haar familie de bakkerij had overgenomen. Zo gaan die dingen. Toch ging haar een licht op en ging zij naar boven, naar zij zei om iets te zoeken. Het zou een grote verrassing blijken te zijn.

Het duurde een hele tijd en lang nadat ik mijn thee en mijn Kuchen op had kwam zij terug met een oud beduimeld schrift. ‘Poèmes de Mathilde’ stond in een ouderwets maar krachtig handschrift op de kaft geschreven. Toen ik door het cahier bladerde liepen mij soms de rillingen over de rug. Hoewel mijn Frans bepaald niet optimaal is leek het of ik de gedichten, waarvan er sommige prachtig waren, niet voor het eerst zag en met name bij de allerlaatste rezen mij de haren te berge. Ik wil dan ook graag dit ongetitelde gedicht, met jou delen. Ikzelf heb de titel eraan gegeven. De vertaling is onder de Franse editie te vinden.

Poème de Thila

Au début de ma vie,
J’ai découvert que les choses ne sont toujours comme ils ressemblent.
La Grande Dame était là et m’assurait qu’elle doit être là
Toujours pour m’aider toutes les heures détestables.

En train de mes jours de la jeunesse,
J’avais peur de la montagne qui pressait surtout sur ma conscience
Pressait sur moi comme une grande poids.
Mais toujours je me rappelle aux Grande Dame dans le ciel.

En train de ma vie,
Les tribulations était toujours si dure.
J’ai suivis éternellement mon cœur
Et priais aux Grand Seigneur; parlant les mots sincère.

En train de ma vie,
Mes espérances sont changées.
Les maladies ont superposée sur moi tellement.
Et graduellement je suis devenu vulnérable.

En train de ma tristesse,
Je sais que dans un pays différente la Grande Dame m’offrira l'accueil !
Radiant dans la Porte du Ciel,
Au milieu de la lumière de milles étoiles.

En fin de ma vie,
Je sais que je suis connecté aux grand Seigneur.
M’assurer moi même que l’amour du Seigneur est éternelle.
J’espère pour une bonne occasion, Enfin.

Gedicht van Thila

Aan het begin van mijn leven,
Heb ik ontdekt dat de dingen niet altijd zijn zoals ze lijken
De Grote Dame was dáár en heeft mij verzekerd dat zij er altijd zal zijn
Om mij te helpen in de uren dat ik het moeilijk heb.

Tijdens mijn jeugd
Was ik bang voor het gebergte dat op mijn geweten drukte
Drukte op mij als een groot gewicht
Maar ik blijf mij altijd de Grote Dame in de hemel herinneren

Gedurende mijn leven,
Waren mijn beproevingen vaak zo moeilijk.
Maar ik heb altijd mijn hart gevolgd
En naar God gebeden; mijn oprechte woorden gesproken.

Gedurende mijn leven,
Is mijn hoop gebleven.
Ziekten hebben zodanig op mij gedrukt.
Dat ik langzamerhand erg kwetsbaar ben geworden.

Gedurende mijn verdriet,
Weet ik dat in een ander land de Grote Dame op mij wacht!
Stralend in haar hemelpoort,
Te midden van het licht van 1000 sterren.

Aan het einde van mijn leven,
Weet ik dat ik met de Heer ben verbonden.
Ik weet zeker dat hij voor eeuwig van mij houdt.
Ik hoop hem snel te ontmoeten.

~*~*~*~

Hannelore en ik spraken lang over kwetsbaarheid. Wat is dat en waar kan het toe leiden. Bijvoorbeeld naar het antwoord op vragen die je al een hele tijd bezighouden. Naar dromen die soms werkelijkheid lijken te worden en uiteindelijk blijkt die kwetsbaarheid dan te zijn getransformeerd naar weerbaarheid en naar het vermogen om datgene te bewerkstelligen wat je in je stoutste dromen niet voor mogelijk zou hebben gehouden.

Op dat punt werd ik wakker; de wekker wees 4.44 aan en mijn goede gevoel vertelde mij dat ik als schrijver, voor korte tijd spreker was geweest in een virtueel radioprogramma dat jou via Running Fox heeft bereikt.