Kristalheldere communicatie

Door Mara Oldenburg


Hoi, mijn naam in Mara, en ik wil je iets vertellen over hoe het met mij gaat. Dat is helemaal niet zo vanzelfsprekend want het had maar een haar gescheeld of ik was hier niet geweest. Althans niet als aards wezen op Aarde.

Ik wil hier iets neerzetten over de voorbereiding op deze incarnatie, mijn geboorte en over mijn eerste jaren als mensenkind die bepaald niet zijn verlopen zoals ik samen met mijn begeleiders ooit voor mogelijk had gehouden. En tenslotte wil ik iets kwijt over dat wat ik kristalheldere communicatie noem.

Het begin was dus niet zo jofel, maar tenslotte is het allemaal goed gekomen en zit ik hier achter mijn computer deze woorden op te schrijven, om aan Hans door te sturen voor op zijn website. Ik word vaak eigen-wijs genoemd en met deze eigen wijsheid in de hand is het dat ik eindelijk in staat ben ze op te schrijven.

Mijn eerste – bewuste - herinneringen gaan terug naar die plaats die ze op aarde wel eens ‘hiernamaals’ noemen. Een gebrekkige naam want het dekt de lading niet. In dit geval zou het misschien het 'hiervoormaals' kunnen worden genoemd, maar het is tenminste een woord waarbij iedereen snapt waar je het over hebt. Met vier man/vrouw/ziel zitten we aan een ronde tafel in de schaduw van een grote eikenboom en we praten over de rol die ik mezelf opleg wanneer ik mijn volgende incarnatie zal beginnen. Als symbool voor dit nieuwe leven dient een groot stuk bergkristal die op een schaal ligt temidden van een heleboel prachtige vers geplukte bloemen.

Ik zal als kristalkind incarneren, vlug mijn eerste jaren doorbrengen bij liefdevolle ouders, die ik – samen met mijn vriend en toeverlaat Amon - daarvoor heb uitgekozen. Het zijn dan ook de goede ‘overzielen’ van Diana en Anton, mijn voorziene ouders die hier samen met Amon en mij aan tafel zitten. Ik laat me hier trouwens graag Hyacint noemen, naar de prachtige geurende bloemen die niet alleen op aarde voorkomen.

We hebben zojuist aan Diana en Anton gevraagd mij bij de geboorte Crystal te noemen naar het prachtige grote kristal dat hier in al zijn schoonheid op tafel ligt te blinken. Kennelijk is die boodschap niet helemaal goed doorgekomen, maar ik ben ook best tevreden met ‘Mara’ wat me stralend in de oren klinkt, terwijl ze als tweede naam 'Gem' kozen, en dat ligt dicht genoeg bij Crystal, toch?

OK, niet lang na deze bijeenkomst raakte Diana zwanger. Na ongeveer anderhalve maand nam ik een vluchtig kijkje in de foetus maar kon nog niet veel voelen. Het enige wat daar opviel was de luide hartslag van mijn moeder en de liefdevolle gedachten die zij had voor haar ongeboren baby. Dat klonk goed maar ik was nog niet zover en teruggekomen sprak ik vaak en indringend met Amon over mijn taak die zich het beste kortweg laat omschrijven als ‘kristalhelder communiceren’.

Een mens is niet alleen maar een genetisch voortgebracht voertuig dat van de wieg tot het graf is voorgeprogrammeerd. Na de conceptie en voordat de baby wordt geboren is er een moment dat de ziel in het lichaam intreedt. Die ziel blijft daar tot op het moment van overlijden. Bezieling van het lichaam is dus noodzakelijk om écht te kunnen leven.

Deze bezieling zou een groots moment zijn, was me beloofd. Behalve Amon en de overzielen van Diana en Tomy waren er een groot aantal anderen gekomen om dit moment mee te maken en te vieren. Maar er ging iets mis. Tijdens mijn afdaling door de donkere tunnel raakte ik in paniek. Ik had het idee, nee ik wist zeker, dat ik er niet klaar voor was. Ik probeerde tegen te stribbelen, mij te verzetten tegen deze enorme krachten die mijn ziel als het ware dwong ‘bezit’ te nemen van de nu al bijna drie maanden oude foetus in Diana’s lichaam. Tijdens die stribbeling werd ik me bewust, niet alleen van Amon, maar ook nog van een veel grotere en intensere aanwezigheid die liefdevol zijn armen rondom mij legde en mij verzekerde dat het toch echt beter was om door te gaan en om niet op mijn schreden terug te keren.

Mijn reactie was er een van vertwijfeling. Wie was ik om deze opdracht van kristalheldere communicatie te vervullen. Was ik niet alleen maar een eenvoudige bloem, een hyacint die het niet waardig was om zoiets groots uit te voeren. En met zachte hand kwam ik in het lichaam terecht van wat drie maanden later Mara werd tijdens een veel te vroege geboorte.

Die geboorte leek wel een herhaling van wat de bezieling was geweest. Ik kwam vast te zitten in het geboortekanaal. Weer raakte ik in paniek, stribbelde tegen en de navelstreng kwam om mijn hals te zitten. Het was een wonder van het medische team van het Southend Hospital dat ik levend uit deze benarde situatie werd gehaald. Maar uiteindelijk werd ik in een couveuse gedumpt en verstoken van veel moederliefde bracht ik mijn eerste weken door in het felle lamplicht van de couveusekamer met verpleegsters die het te druk hadden om zich veel aan ons – prématuren – gelegen te laten liggen. Zo nu en dan kwam mijn moeder proberen mij te voeden maar ook daar verzette ik me tegen. Wat moest ik met dat merkwaardige vocht dat uit haar tepel kwam. Het leek in niets op wat ik gewend was.

Wat moest ik anders dan huilen, brullen en me kwaad maken in deze steriele omgeving? Ik had geen idee, maar op de een of andere manier lukte het uiteindelijk toch om genoeg voeding in mij te krijgen en er kwam een dag dat ik met Diana en Anton mee naar huis mocht.

Eindelijk was er tijd voor liefde. Mijn ouders waren vreselijk opgelucht dat ik het gehaald had en het leek wel of ik voortdurend uit mijn bedje werd gehaald om geknuffeld te worden. Dat was me ook wel weer een beetje teveel van het goede maar hier was in ieder geval geborgenheid, hier was aandacht en bovenal was er liefde.

Toch was ik verward. Er kwamen allerlei gezichten boven mijn wieg hangen die dingen tegen me zeiden die ze niet meenden. Dat blijkt trouwens vaker voor te komen. Ik was er natuurlijk op voorbereid dat mensen niet met gedachten communiceren. Het verwarrende was dan ook dat er andere dingen worden gezegd dan datgene wat er wordt gedacht en op die manier was het wel heel erg moeilijk ‘van gedachten te wisselen’ zoals dat zo mooi heet, maar niet waar is.

Dat is natuurlijk mìjn ding. Eerst moest ikzelf leren om een manier te vinden om die communicatie zo waarheidsgetrouw mogelijk uit te voeren. Ik merkte dat wanneer ik precies zei wat ik dacht, de mensen bang werden of kwaad of achterdochtig. Ze zijn niet gewend om de waarheid te zeggen of te horen. Zo simpel is dat. Nou is het ook weer niet zo dat iedereen zo maar een potje zit te liegen. Zo bedoel ik het niet. Het is iets ondefinieerbaars, een subtiel net iets anders zeggen dan wat er eigenlijk wordt bedoeld. Op die manier, heb ik geleerd, zit de samenleving voor een belangrijk deel in elkaar.

Dat was dan ook precies waar ik zo bang voor was, tijdens de bezieling, tijdens mijn geboorte en ook nog toen ik in mijn wieg lag en de – zo voelde ik dat – onwaarheden over mij uitgestort werden.

Geleidelijk ontdekte ik dat het merendeel van de mensen wel degelijk trouwhartig is. Iedereen doet zijn best de onwaarschijnlijkste omgangsvormen te volgen, waarbij ieder te pas en te onpas aan de ander naar zijn of haar welzijn vraagt maar daar eigenlijk geen antwoord op wil horen. Desondanks is de grote meerderheid van het mensdom welwillend en dat was voor mij een behoorlijke eye-opener.

Toen ik dat had ontdekt bleek opeens dat mijn taak veel gemakkelijker was dan ik had gedacht. Ik hoefde de mensen niet meer om te turnen. De enorme berg waar ik tegenop had gekeken bleek nog maar een molshoop te zijn. Ik hoefde mijn medemens alleen nog maar te leren om zijn kristalheldere waarheid te communiceren op een manier die én aan de heersende omgangsvormen tegemoetkomt én aan de waarheid die ieder van ons in zich heeft.

En daarom schrijf ik hier deze ‘eigenwijze’ woorden waarvan ik hoop dat zij op waarde zullen worden geschat. Ze zijn geschreven met de intentie dat ieder die ze leest juist die waarden daaruit destilleert die het voor hem of voor haar mogelijk maakt zijn leven op een waardige wijze te leven. Om de ander met open vizier tegemoet te treden, om ieder zijn eigen waarheid te verkondigen. Kortom om een kristalheldere communicatie tussen de mensen onderling mogelijk te maken.

Zoals ik zei, is het met mij helemaal goed gekomen. Mijn angsten zijn verdwenen. Mijn belemmeringen zijn opgeheven en ik ben in staat om datgene over te brengen wat ik werkelijk en waarachtig voel. Ik wens jou met heel mijn hart hetzelfde toe.

MaraMara