Fire the Grid

Mediteren voor de Aarde

De Nada Kronieken, deel 42

 

Door Hans Brockhuis



Ook ìk heb deelgenomen aan de Fire the Grid meditatie op 17 juli 2007, op touw gezet door de Canadese Shelley Yates in haar pakkende YouTube oproep, waarvan velen ook kennis hebben kunnen nemen. Het was de bedoeling de z.g. ‘grid’, een netwerk van energie banen rondom de aarde, tijdens het daarvoor aangewezen uur, verder te activeren en om Moeder Aarde behulpzaam te zijn bij het helen van de haar door de mens toegebrachte wonden.

Plaatsgenomen naast een kabbelend beekje bij ons in de buurt maakte ik mij leeg en zodra ik ‘in hoger sferen’ kwam, merkte ik dat ik bepaald niet de enige was met een dergelijke intentie. De ongelofelijke kracht van vele gelijkgestemde zielen, op aarde en voorbij de sluiers, maakte mij een ogenblik dizzy. Maar niet voor lang. Na een enigszins chaotisch eerste kwartier merkte ik dat de energieën zich langzamerhand ‘settleden’. Stel je een rangeerterrein voor waar een groot aantal treinen (goederen- en passagiers) met verschillende snelheden en samenstellingen driftig heen en weer rijden. Geleidelijk verenigen ze zich op hetzelfde spoor, nemen stilaan dezelfde kleur aan en gaan tenslotte als één enorme lange trein op pad langs de ijzeren weg, op weg naar het licht.

Daar zat ik dan naast ‘mijn’ kabbelende beek. Ik ervoer het licht van de zon die zich door het omringende bladerdek boorde en allerlei lichteffecten op het water en de bosgrond om mij heen toverde. Een merel zong zijn lied, ongeziene kleine dieren scharrelden niet ver van mij door het gebladerte, kleine minivisjes schoten voorbij in het water van de beek.

Door mijn gesloten ogen heen zag ik mij op een hellend pad lopen langs een beboste glooiing die maar niet op leek te houden. Hoewel het lichtbewolkt was scheen de zon fel maar een lichte bries zorgde ervoor dat ik het niet te warm had en genietend van dit alles vervolgde ik mijn weg. Tenslotte maakte het pad een kromming en kwam op een vrijwel boomloze hoogvlakte uit met een stil meer waarin de voorbijtrekkende cumuluswolken zich spiegelden. Ik nam plaats op de stronk van een omgevallen boom en liet mijn voeten in het water bungelen.

Het water rimpelde en een dolfijn doorbrak het wateroppervlak en keek mij aan. Ik wist onmiddellijk dat het Athor was [zie:http://home.tiscali.nl/runningfox/athor.htm], en ik begroette hem uitbundig en vroeg hoe hij het maakte. Hij maakte mij duidelijk dat hij inmiddels was overgegaan en dat hij vol tevredenheid terugkeek op de lessen die zijn leven hem hadden gebracht. Zijn weerzien met Emerald had hen beiden overgelukkig gemaakt, maar nu waren zij weer ieder huns weegs gegaan, ‘op weg naar nieuwe avonturen’, zoals hij het leek uit te drukken. Ik wenste hem geluk, licht en voorspoed op zijn pad toe.

Het water rimpelde weer en Athor verdween met als afscheidsgroet een grote klap van zijn staartvin op het water. Lange tijd keek ik naar het inmiddels weer vlak geworden water en naar de spiegelingen van de wolken daarin. Een kleine vlinder fladderde om mij heen. Een ‘witje’. Misschien was zij op zoek naar voedsel. Haar gedachten waren zo fragiel als haar tere lijfje en fladderden heen en weer, net zoals haar broze vleugels. Zij leek harmonie uit te stralen, en eenheid en ging verder op haar gevleugelde pad…

Een hele tijd gebeurde er schijnbaar niets, maar ik was mij intens bewust van de intenties voor deze dag. Ik voegde mijn geestkracht bij die van de vele anderen die met hetzelfde bezig waren en wist dat het goed was.

Schuin achter mij was een licht geritsel hoorbaar. Ik keek om en schrok even. Tussen het gebladerte van een bosje vlierstruiken scharrelde een bruine beer. Onmiddellijk was mijn vrees echter verdwenen want ik voelde dat deze beer mij welgezind was. En ja, terwijl ik erover nadacht vatte de gedachte in mij post dat dit de beer was die mijn vrouw en ik enkele jaren geleden in het Yellowstone park in Wyoming waren tegengekomen. Destijds had het dier jeuk en schurkte zich met zijn rug aan een pijnboom. Maar nu was de beer alleen maar tevreden want hij had kort daarvoor – zo maakte hij mij duidelijk - een grote hoeveelheid honing gevonden die de bijen met hem hadden gedeeld. Alweer eenheid, maar ik denk toch dat de eenheid in dit geval meer één kant op was gegaan in plaats van gelijkelijk verdeeld. De beer grijnsde eens en maakte zich vervolgens uit de vilten voeten.

Plots werd ik mij bewust van het wonderbare gezang van de merel die zich in een grote wilg had genesteld, vlakbij de plaats waar ik op een boomstronk zat. Aanvankelijk luisterde ik met ontroering naar de toonladderende trillers, maar plotseling werd ik me bewust dat de merel mij iets te zeggen had:

“Maak jezelf bewust van het lichtnetwerk dat zich thans aan het vormen is”, floot de merel. “Al deze zielen die zich op dit moment verbonden hebben werken eraan om het netwerk, de ‘grid’, weer in zijn oude glorie te herstellen. Stel je de energiebanen voor die in je eigen lichaam lopen en vertaal dat naar de energiebanen die zich om de aarde bevinden. In oude tijden was een goudoplichtend netwerk rondom de aarde vanuit het heelal zichtbaar. Met als achtergrond de blauwe oceanen was dat een fantastisch panorama. Helaas is dat netwerk, tijdens de rampspoeden in Lemurië en later in Atlantis, goeddeels verloren gegaan met als resultaat een zich niet wel voelende ziel, Gaia geheten, die nodig heling behoeft. Tijdens de zogenoemde Harmonische Convergentie is door een groot aantal welwillende zielen in 1987 een begin gemaakt met die heling. Vandaag, onder aanvoering van Shelley Yates, geven we daar een gevolg aan – begeleid door vele zielen vanuit de andere wereld – om deze heling vergaand door te zetten. Het resultaat daarvan zal zijn dat het eerdergenoemde netwerk zich weer voor een groot deel kan herstellen. Door al deze intenties is dat een grote stap voorwaarts geworden. Ik dank jou dat je daaraan wilt meewerken en vraag je deze dank aan alle lezers en aan allen die zich daarmee hebben verbonden, wilt doorgeven.”

De merel zweeg en ik keek om mij heen. Ik zat weer op mijn bankje bij de beek. Mijn vijf geestelijke zintuigen: bewustzijn, emotie, inspiratie, intuïtie en verbeelding hadden overuren gedraaid en mijn horloge vertelde mij dat het uur bijna om was. Ik dankte allen die hadden meegewerkt om deze intentie vorm te geven. De waardige en dankbare emoties die ik terugkreeg vertelden mij dat het een goed uur was geweest. Al deze zielen samen – zowel ‘hier’ als ‘daar’ hadden iets moois verricht.

Espavo!

(Uit Lemurië; betekenis: Dank je dat je in je eigen kracht wilt staan.)