Wolken

Over grenzen

De Nada Kronieken, deel 24

 


Vanaf het moment dat mij als kleine jongen werd verteld dat ik ‘in een ‘ander’ land’ geboren was, raakte ik gefascineerd door grenzen.

Natuurlijk wist ik toen – ik moet een jaar of 4,5 zijn geweest – nog niet, althans niet bewust, wat een grens was. Op school, tijdens de lessen aardrijkskunde, is die kennis mij net als bij iedereen grondig bijgebracht.

Het was bovendien een merkwaardig ogenblik toen ik mij realiseerde dat het feit dat mijn wieg niet binnen de grenzen van het Koninkrijk der Nederlanden had gestaan, mij op de een of andere manier ‘anders’ maakte dan de overige kinderen in de klas.

Omdat ik verreweg het grootste gedeelte van mijn leven in Nederland heb doorgebracht, voel ik mij in hoge mate Nederlander. Ook mijn paspoort bestempelt mij als zodanig en wanneer ‘wij’ in Athene goud delven zal het vaderlandgevoel zich ook van mij meester maken. Daarnaast bestaat er voor mij bovendien ook een moederlandgevoel en wanneer dat land in Athene triomfeert, ontstaat er ook bij mij een groot ‘wij’ gevoel en dat allemaal vanwege het geboren zijn aan deze of gene zijde van een, politieke, grens.

Deze lange inleiding is nodig om tot de essentie van dit verhaal te geraken. Want zijn wij niet allemaal afkomstig van een plaats die zich ‘elders’ moet bevinden? En is dat goede land niet gesitueerd aan gene zijde van een grens waarvan we ons vaak niet bewust zijn, maar waarbij we ons altijd weer kunnen her-inneren dat die er wel degelijk is. Het is een grens die het ons mogelijk maakt om datgene te onder-vinden waarom wij ons aan dèze zijde van de grens be-vinden.

Net zoals de grenzen in Europa aan het vervagen zijn, beginnen de grenzen tussen het hier en daar ook op te lossen en daarom zijn we steeds vaker in staat ons te her-inneren waar we vandaan komen, wat we hier aan het doen zijn en waarnaar we op weg zijn.

Een aantal jaren geleden, terwijl ik door een prachtige laan fietste – ergens in een ‘buiten’land – had ik een ondervinding die de grens tussen beneden en boven overschreed. Daar is hier, vertelde die boodschap mij, net zoals boven beneden is en links rechts. Kortom, de grenzen die wij onszelf opleggen zijn illusies. Luister maar.

Toen ik eens door de bossen van Kalmthout in België fietste, niet ver van de Nederlandse grens, onderging ik een buitengewone ervaring. Het was lekker fris en ik genoot van de omgeving, van de prachtige bomen, de heide, de vogels. Plotseling werd hieraan een extra dimensie toegevoegd en ik hoorde de uitmuntende liederen van de vogels nu met een totaal verschillende betekenis en het voelde alsof deze bewoners van de atmosfeer me iets wilden vertellen, hetgeen op dat moment niet volledig was te bevatten.

Terug in huis wilde ik meer weten over dit fenomeen en ik vroeg daarom aan mijn gids Magda wat dit allemaal te betekenen had. Hier volgt datgene wat zij ‘vanuit de andere wereld’ aan mij te vertellen had.

“Liefde voor elkaar is een manier van leven die je doet denken aan het vrolijke gefluit van de vele vogels die je vanmorgen in het bos hebt kunnen horen. Jij werd op een bepaald moment geraakt door het wonderschone geluid van deze gevederde vrienden, die speciaal waren gekomen om jou een groet te brengen vanuit de gebieden aan deze zijde van de sluier, naar jou die zich op dit moment in het aardse bevindt. Het was een prachtig moment, waarop jij en wij elkaar in dat zo vluchtige moment troffen en in staat waren om elkaars taal te verstaan. De Taal van de Liefde!”

“Momenten als deze zijn van een vreugdevolle schoonheid en zij versterken jou en ons in de liefde die wij allemaal voor elkander koesteren en die het mogelijk maakt om de aarde draaiende te houden. Weet dan dat wij hier allemaal zeer verheugd zijn dat dit gouden ogenblik heeft mogen plaatsvinden. Het was een voor jou onverwacht moment, maar Jij her-kende het en Jij her-innerde je de klanken van het hiernamaals, waar Jij ook hebt vertoefd en waar Jij eens weer zult vertoeven. Dank je wel voor dit prachtige moment en zoals de zon zich nu door het rolgordijn heen op Jouw netvlies probeert te toveren, zo zullen wij steeds weer trachten om Jou te bereiken. We weten dat Jij er voor open staat en daarvoor zijn we Jou zielsdankbaar.”

Ergens tijdens mijn leven heb ik het overweldigende en bedreigende gevoel van het ijzeren gordijn ondervonden toen ik met mijn familie in het Harzgebergte het kolossale hekwerk dat toen nog de beide Duitslanden scheidde, even verderop kon zien liggen. Ik vroeg mij toen waarachtig af of deze illusie van scheiding, die toch zo reëel overkwam, ooit tenietgedaan zou kunnen worden. Later kwam daar het besef bij dat deze scheidingen zich vooral binnen onszelf bevinden en is het niet één van de doelen in ons leven om deze barrières te slechten, zodat we op een goede dag in staat zullen zijn om terug te keren naar de oorsprong, naar de bron? Op dat moment zal de cirkel van het leven worden gesloten en kunnen we weer als zusters en broeders samenleven met alle ‘anderen’ van wie we misschien uiterlijk verschillen, maar van wie de kern, de basis, het begin, de alfa en de omega, precies hetzelfde zijn als die binnen onszelf.

Niet zo lang geleden droomde ik een droom die ook over grenzen ging.

Vannacht droomde ik dat ik samen met mijn vrouw en één van mijn schoonzussen een bustocht maakte ‘over de grens.’ Er was een grote bioscoop en daar bekeken we een lange film waaraan geen einde leek te komen. Voordat het was afgelopen, begaf de filmprojector het echter en we hebben nooit de afloop kunnen zien.

Ik kan me niet her-inneren waarover de film ging maar het ging zeker over het leven. Het was een erg levensechte film.

Later moesten we weer terug, maar we raakten elkaar kwijt omdat de atmosfeer mistig was geworden en we een hoge heuvel moesten beklimmen. We hervonden elkaar weer op het busstation waar bleek dat de busdienst terug over de grens was opgeheven.


Toen werd ik wakker en ontdekte dat we op de een of andere manier toch weer terug waren gekomen en dat alles goed was.

Deze ervaring kan worden gezien als een erkenning van het bestaan van een grens die in de mist op de heuveltop leek te zijn vervaagd, maar toch weer opdook, omdat ik mij blijkbaar niet wilde terugtrekken uit de illusie. Het proces van fysiek wakker worden veroorzaakte een geestelijk wakker worden met het besef dat de grens helemaal niet bestond en dat er geen busdienst nodig was om die zogenaamde grens over te trekken. Slechts het ontwaken was voldoende om de barrière te slechten. De dualiteit was verdwenen en zo kon ik weer op weg gaan naar het gouden licht dat ook jij al in de verte kunt zien gloren.

Deze zomer was ik, samen met mijn vrouw, op vakantie in Scandinavië. De heenreis per auto voerde ons over de nieuwe brug over de Öresund tussen Kopenhagen en Malmö in Zweden. Tijdens het berijden van de oprit van deze enorme en prachtige brug bevonden we ons in een dichte mist. De grens die we zouden gaan overschrijden was aan het oog onttrokken. Wat later ontwaarden we een groot zeeschip, dat op een zee van wolken leek te drijven omdat alleen de brug en de mast zichtbaar waren.. Even verderop rees de brug hoger en hoger boven het water van de zee-engte uit en vervolgens overschreden wij in het schitterende gouden licht van een uitbundige zon de grens tussen Denemarken en Zweden, gemarkeerd door een blauw EU bord. Gedurende de bijna twintig kilometer lange overtocht was het zeewater nergens te zien, maar leken we als Engelen hoog in de lucht en boven de wolken te zweven. Een bijzondere ervaring, dat wel.

Ook deze ondervinding markeert het besef dat de illusie aan het verdwijnen is. Dat we al zo dicht bij zijn. Dat het niet nodig is om ons door de doornstruiken van het leven heen te blijven worstelen, omdat het pad dat rechtstreeks naar de vervulling leidt zo vlakbij is. Slechts een stap opzij is noodzakelijk om dat mooie pad te bereiken, om de illusie van je af te werpen en de grens over te steken naar de plaats waar je – om in Olympische termen terug te keren – de finishlijn kunt zien schitteren.

Ons einddoel is vanaf deze plaats zichtbaar en alles wat zich niet meer in het duister bevindt is bekend en niet meer bedreigend en wanneer je dat beseft is het niet moeilijk om de laatste horden te nemen, om je niet ‘anders’ meer te voelen, om de taal van de Liefde te kunnen verstaan en om je te spoeden naar die plaats waar het overschrijden van jouw eigen grens niet meer moeilijk zal blijken te zijn.