Eternal dance of life

'Eternal dance of life'

 

De gouden rivieren van de ziel: 'Iedere gedachte creëert een nieuwgeborene' nl De Nada Kronieken, deel 118

 

Golden rivers of the soul:Every thought creates a newborn' uk

Nada Chronicles, part 118

Martin Pleiades

Have I ever told you what my grandmother used to say, when she was still among us?
‘View your soul as a golden river as she flows through each and every canal of existence.’

Heb ik je ooit verteld wat mijn oma altijd zei toen ze nog onder ons was?
'Bekijk je ziel als een gouden rivier terwijl ze door elk kanaal van het bestaan stroomt.'


De gouden rivieren van de ziel

Toen ik nog een kind was, was ik nooit in staat om de ware authenticiteit in oma’s woorden te doorgronden. Indertijd had ik slechts het besef van een soort vage poëzie van een persoon met een groot aantal uiteenlopende jaren achter zich, perioden van geluk maar ook die momenten van uiterste wanhoop. Ik geloofde echt dat mijn oma het, in de loop van haar leven, allemaal gezien had. Maar zoals je wellicht zult raden, gingen de jaren razendsnel voorbij. Mijn grootmoeder overleed in Portugal toen ik nog een jonge dame van slechts negentien jaar oud was. Mijn ouders hadden toen al besloten om naar New York te verhuizen om hun eigen dromen na te jagen. Vandaar dat ze, toen de engelen kwamen om mijn oma’s ziel naar het rijk der hemelen te begeleiden,  helemaal alleen was.

Hoewel, voordat ik verderga, zou het beleefd zijn om mezelf eerst te introduceren. De naam is Conchita Gonzalez. Zie, voor meer info ook: We kwamen uit de hemel, deel 8. Ik ben een enigszins slanke dame in haar vroege jaren dertig, met ogen waarvan sommigen zeggen dat ze groener zijn dan de mooiste smaragd die men zich ooit zou kunnen indenken. Ik ben geboren en getogen onder de palmbomen van een land met een heerlijk klimaat, een plek op aarde die de meesten van ons kennen als Portugal. Hoewel mijn hart nimmer deze plek van wonderen zal verlaten, ben ik momenteel werkzaam in de Verenigde Staten bij een vrije onafhankelijke nieuwszender, samen met mijn jongere zus, Martina. Vandaag, heb ik bedacht, dat de tijd rijp zou zijn om ons bijzondere verhaal te delen.

Laten we nu terugkeren naar een van de meest schitterende perioden uit ons leven; een tijd zonder zorgen of welke vorm van onzekerheid dan ook. Pluk de dag; als kinderen zonder vragen, waren Martina en ik volledig in staat om elke dag gewoon te accepteren zoals die kwam. Elke zaterdag plachten we samen over de stoffige zandwegen van ons knusse dorp te rennen, met de bedoeling om onze lieve grootmoeder te bezoeken. Iedere keer weer was ze ongelooflijk verheugd als ze de onschuldige glimlach van ons, jonge meisjes, die zo ontzettend van haar hielden, zag. Elk bezoek aan onze oma was weer een ander facet van een schitterende diamant, bijna identiek, maar nooit hetzelfde. Ieder bezoek leek een tijd van regelrechte betovering en magie te zijn.

Toch, op een dag, vond er iets plaats wat op zijn minst merkwaardig was. Onze oma nodigde ons uit om onze ogen te sluiten terwijl we de rechterhand uitstrekten. Na een korte tien seconden, voelde ik een koude sensatie door mijn hele lichaam stromen, zoiets als de reinigende golven van een gouden rivier. Met stomheid geslagen opende ik mijn ogen en zag de plechtige gloed van een prachtige edelsteen in mijn hand. Een mineraal die ik had geleerd te herkennen onder de naam: groene Aventurijn.

Mijn zus hield een gelijkwaardig stuk in haar hand, of eigenlijk was het de andere helft van die van mij. Onze oma lachte uitbundig door de verbaasde blik op onze gezichten. Uiteindelijk legde ze ons uit dat deze prachtige steen opzettelijk in twee helften was gezaagd. We moesten ze beschouwen als twee onlosmakelijk met elkaar verbonden delen van een eeuwig lichaam, maar ook als instrumenten die ons in staat zouden stellen om met onze broeders en zusters van de sterren te communiceren. Een metafoor van een humoristische oude vrouw? Inderdaad, dat is wat ik in eerste instantie dacht.

En ja, gelukkig bleef de wereld draaien, en ik besloot om dit juweel veilig onder mijn kussen op te bergen, zonder te weten waar mijn zus de andere helft had verstopt. Elke avond voor het slapen gaan, reikte ik onder mijn kussen en terwijl ik het kostbare mysterieuze stuk aanraakte, beving mij onveranderlijk de neiging te genieten van steeds weer dezelfde soort ongrijpbare magie, een gouden rivier die ik niet kon doorgronden.

Maar naïeve overtuigingen als de aanwezigheid van ongrijpbare fenomenen zoals magie, voorspellende dromen of een fysieke manifestatie van een vermeende sterrenfamilie, konden alleen worden toevertrouwd aan het onschuldige hart van een minderjarige, toch? En ja, toen ik ouder werd raakte ik mijn begrip over het groene mineraal volledig kwijt, want dit is wat ik echt begon te geloven. Alle sprookjes hadden hun grip verloren en het algehele avontuur van mijn leven werd meer en meer alledaags, waardoor er geen ruimte voor iets ongewoons meer was. Tot vorig jaar, tijdens de jaarlijkse schoonmaakbeurt van mijn zolder.

Terwijl ik, vanwege het lage plafond, ongelukkig mijn hoofd tegen een balk had gestoten, kwam er bij mij een nogal opdringerige herinnering bovendrijven. Tijd voor Little Miss Sunshine om een pauze in te lassen. Daar zat ze dan, juffrouw Conchita Gonzalez, knielend op de houten vloer, zich overgevend aan een oneindige golf van stilte. Terwijl ik met mijn haar speelde, nadenkend over mijn volgende stap, trok een glimmend object plotseling mijn aandacht. Een bijna onzichtbare holle ruimte had zich geopenbaard. Het onthulde een voorwerp dat ooit erg kostbaar voor mij was geweest.
''B… barst, oh... obrigada, de hemelen reageren op mijn onbewuste verlangens!'' Onhandig als het lijkt, toch waren deze woorden de enige die ik in staat was om in de volslagen stilte uit te brengen.

Gefascineerd door de versleutelde emoties van een gelukkig kind, ging ik naar beneden om mijn mooie zus Martina te bellen. Een diepgaand ogenblik ontstond terwijl de meesters van de tijd me toestonden om een wonderbaarlijke episode her te beleven. Eindelijk, na een ogenschijnlijk eeuwige tijd van onderdrukt enthousiasme, nam ze de telefoon op. Een chaotische cascade van ongecontroleerde zinnen werden getransformeerd tot een onvermijdelijke climax.
''Rustig aan zusje, alsjeblieft, je bent niet te volgen,'' zei Martina. Een ongelooflijke stilte, of laten we het noemen een sereniteit, had zich van mij meester gemaakt en pas de volgende dag was mijn zus gewillig genoeg om me met een bezoek te vereren.

Natuurlijk, voordat ze mijn deur was binnengekomen, had ik haar niet een van mijn gevoelens onthouden. Opnieuw maande ze me tot bedaren te komen, tot op een punt dat ik in ieder geval in staat was om mijn magische verhaal te vertellen. Dit keer met een diep gevoel van sereniteit in mijn ziel. Eindelijk slaakte ze een zucht van verbijstering, hinderlijk verrast gezien de bron van mijn onbegrepen commotie. Nadat ze mijn woning had verlaten, ietwat opgewonden, ging er een week voorbij. Totdat het schrille, aanhoudende geluid van mijn eigen deurbel me warempel liet schrikken.

Mijn zware voordeur kraakte in zijn voegen, waar het opgewonden gezicht van mijn lieve zus Martina te voorschijn kwam, die even later het groene mineraal in haar linkerhand onthulde.
''Oké, juffrouw drama Queen, je hebt me overtuigd, laten we naar Portugal vliegen, zodat er opnieuw ware magie kan plaatsvinden.'' Natuurlijk knuffelde ik haar na die mooie woorden langdurig. Geluk en voorspoed stonden op de drempel. We namen onze twee onlosmakelijk met elkaar verbonden stukken van Aventurijn mee, pakten onze tassen, en een week later waren we weer in het kleine dorp, onze geboorteplaats.

Tijdens de vlucht vertelde Martina me dat ze haar mysterieuze groene mineraal nooit uit het oog was verloren. Ze had het altijd veilig in een kleine doos bewaard, ergens onder haar hemelbed. Want ook zij was tot het niet aflatende besef gekomen dat er in de ruimte van beide kleine stenen een veel grootser geheim verborgen lag. Maar op dit moment bevonden we ons aan de voorkant van ons ouderlijk huis, die er nog stond alsof er niets gebeurd was. Maar omdat we de nieuwe bewoners niet kenden, die achterdochtig naar die twee vreemde dames, schijnbaar zonder omgangsvormen, zaten te kijken, dachten we dat het beter zou zijn om maar weer verder te gaan. Omdat we uitgeput waren, gingen we terug naar onze hotelkamer en verwenden onszelf uiteindelijk met een aantal uren broodnodige slaap.

De volgende ochtend had een geweldige gedachte de geest van mijn jongere zus gekruist. Terwijl we in de ontbijtzaal van het hotel van een welverdiende kop koffie genoten, bereikte ineens een alles doordringende vraag mijn oren:
''Waarom zouden we niet eens een bezoek brengen aan het graf van onze grootmoeder, aan de rand van het dorp?'' Een geweldig idee, en zoals u waarschijnlijk verwachtte, stemde ik in met haar manier van redeneren en later die dag waren we op zoek naar de enorme steen, ter herdenking van wijlen onze oma. Alles in een fase waarin dit verhaal wordt geformuleerd, onmiskenbaar met een 'paranormale' smaak.

Martina wees me op een klein, bijna eivormig gat aan de onderkant van de tombe, iets dat leek op een soort stopcontact. Hoewel deze eigenaardigheid ons allebei nog nooit eerder was opgevallen, was ik deze keer degene met het verhelderende idee. Ik vroeg aan mijn zus of ze haar deel van de groene Aventurijn bij zich droeg.
“Natuurlijk, in mijn zak, maar waarom?'' Met haar parelwitte ogen keek ze haar oudere zus aan alsof ze gek werd. Ik antwoordde met een prettige glimlach, en vroeg om haar deel van ons gemeenschappelijk bezit in de uitsparing te steken. Ik zou dat direct daarna herhalen met mijn gedeelte.

Zodra we onze twee Aventurijnen binnen in de minuscule holte hadden geïnstalleerd, ontstond er onmiddellijk een geweldig mirakel. Een sneeuwwitte, bijna smetteloze wolk viel over ons alsof tijd en ruimte leken op te lossen in het niets. Driedimensionale dichtheid had zijn betekenis verloren en een zeer belangrijke code kwam effectief in actie. Het duurde niet lang voordat een select gezelschap van vijf dansende Oorspronkelijk Amerikaanse Indianen, elk met een blauw aura, langzaam zichtbaar werd in het midden van een tijdloze dimensie. Kan een reeds onverklaarbaar spektakel nog vreemder worden? We beschouwden het als de ultieme onmogelijkheid, tot een telepathische stem zich liet horen.

''Alles wat ooit gebroken was, zal op het juiste moment worden hersteld. Ongeacht de grootte, kleur of zelfs aard van het object, het zal altijd in de oude staat worden teruggebracht. Hetzelfde geldt voor jullie, Martina en Conchita, gouden rivieren van de ziel, ontbrekende schakels in onze raad die officieel uit negen leden bestaat. We vragen jullie vandaag, door naar onze boodschap te luisteren, te leren dat elke scherf in zichzelf een universeel geheel is, maar tegelijkertijd omvat het ook de weerspiegelingen van een veel grotere eenheid, voorbestemd om aan een nog grootser geheel vorm te geven. Alles is onlosmakelijk verbonden en vergelijkbaar met een grenzeloze puzzel. Daarom, hier en nu, vragen wij jullie goed te luisteren.''

''Sinds het begin van een nieuwe dageraad, een tijdperk waarin de aarde waarnaar wij verwijzen als Terra, een heel ander aanzicht droeg, vertrouwden de engelen ons de rol toe van kosmische tuinders. Onze Plejadische broeders, maar ook tal van leden van andere sterrenstelsels, plantten namens de Galactische Federatie van Licht een gevarieerdheid van onderscheiden zaden, wetende dat voldoende zielen van contrasterende etherische werelden de moed en de wijsheid zouden hebben om deel te nemen aan onze gezamenlijke inspanning. In een heiligdom, dat voortdurend wordt herinnerd aan twee tegenstrijdige krachten, respectievelijk bekend als licht en schaduw, bezit elk zaadje het potentieel om een prachtige bloem te worden. Het bleek dat de snelste en meest effectieve leercurve was om een ziel bij elk knooppunt verantwoordelijk te laten zijn om zijn eigen weg te kiezen.''

''Laat onze woorden alsjeblieft nauwkeurig tot je doordringen en probeer om het idee te vatten dat in elke trilling een hemelse kracht woont die ons heelal, en zelfs de ruimten daarbuiten, vormen. Alle elementen van ons bestaan zijn gemaakt door slechts één gedachte die in feite niets minder is dan een frequentie. Onze grote Schepper verleent al zijn kinderen een gelijkwaardig talent, net zoals Hij de gouden rivier van alle zielen vertegenwoordigt dat perfect door alle delen van het leven stroomt. Zelfs de inkt van een prestigieus schrijver wordt voorzien van zijn onvervangbare golven. Inderdaad, elke gedachte creëert een andere gedachte, en iedere overweging creëert een pasgeboren ziel.''

''Toen we onze enorme zandloper in werking stelden, wisten we dat absoluut niets zou stagneren, omdat golven van nature altijd in beweging blijven. Ondanks het feit dat de seizoenen op dezelfde manier komen als ze gaan, zal een kleine vlam nooit worden gedoofd. Oculi, de ogen, zijn de spiegels van de ziel; de essentie woont daar. Doe, met dit in je hoofd geprent, jezelf een plezier, denk oprecht na over de diepere betekenis van jullie passende stenen en het mystieke leven van je grootmoeder. Nu, voordat jullie van boord gaan van ons multidimensionale vaartuig, bekend onder haar Koninklijke titel: Zelina Simbala, zullen wij jullie achterlaten na wat laatste opvattingen of laten we die maar toeschrijven aan onveranderlijke herinneringen. Luister goed.''

''Merope, Alcyone, Maya, Atlas, Celeano, Electra, Asterope, Taygeta en Pleione, trotse leden van een raad van negen; vijf van ons, twee van u, uw grootmoeder en de toegewijde ziel van de twee gecombineerde Aventurijnen, zullen altijd verbonden blijven met hun diepste bron, als ware vertegenwoordigers. Daarom zal het meer dan goed voor jullie zijn om deze namen nooit meer te vergeten, niet opnieuw!''

''Toch moet je ook niet vergeten dat altijd, voorafgaand aan de eerste dagen van een fysiek menselijk wezen, een verblindende sluier van volslagen geheugenverlies wordt gecreëerd, vooral met het doel om het grootste deel van de prenatale herinneringen uit te sluiten, iets wat een vlotte aanvaarding van de aardse begrenzing garandeert. Bekijk het als een dwingende techniek, waardoor een kunstenaar in staat is om het penseel ongehinderd te kunnen hanteren, om zo alle inspiratie uitsluitend op het tot dan onaangetaste canvas tegenover zich te kunnen vereeuwigen. Zodra het schilderij af is, wordt het geëxposeerd in de zalen van een immense kunstgalerie, en wanneer de schilder zijn aardse vaartuig heeft verlaten, zal zijn universele geheugen worden hersteld.''

''We begrijpen dat een onvervalste sensatie van vrolijkheid en bevrediging kan ontstaan wanneer je een harmonieuze kring van onbreekbare kameraadschap aanschouwt. Dergelijke klankemoties worden wijselijk opgeslagen in afgelegen gebieden van de ziel. Ondanks de oprechtheid van een plezierige genegenheid bestaat er zeker geen aarzeling wanneer al die herinneringen tijdelijk, door verschillende oorzaken, aan onze diepere geschiedenis onttrokken worden.”

''Hoe heerlijk, die dagen, toen jullie twee ons vergezelden. Op een ander moment in een ander koninkrijk dansten we hartstochtelijk. Een rijk van onschuld van waaruit we zijn ontstaan door de genade van onze Grote Geest. De akkers der eeuwigheid, speelpleinen van de hemelse afgezanten, dat is ons ware thuis. Hier ontvingen we ons blauwachtig aura, evenals de zaden van onze ware identiteit, noodzakelijkerwijs als Amerikaanse Indianen en kwekers van de ziel. Wat betreft het beste deel, als jullie persoonlijke penselen eindelijk klaar zijn met schilderen, zullen er nieuwe en verkwikkende aanwinsten worden toegevoegd aan de zalen van onze eindeloze kunstgalerij; dan zullen wij worden herenigd.''

''Elke kern leidt tot een diepere rivier. Maak zo kennis met de verborgen geheimen van een kleermaker. Als je alle beschikbare vezels met een gelijkwaardige dosis respect weet te behandelen, is er reden voor hun bestaan. Maak gebruik van je ontembare kennis, terwijl je voor ogen houdt dat al die losse deeltjes, ook de knopen, uiteindelijk getransformeerd zullen zijn tot een prachtig kledingstuk. Houd jullie harten schoon als we afscheid nemen. Vrede zij met u, mooie zusters.''

Op dat punt verdween de hele entourage geleidelijk, samen met de selecte groep dansende indianen. Behoorlijk overrompeld door deze recente ontwikkeling, merkten we het enorme tijdverlies niet onmiddellijk op. Enkele uren later, toen we napratend een groot glas rode wijn op het gezellige terras van het hotel dronken, merkten we eindelijk dat de wijzers van onze gesynchroniseerde horloges allebei op 14:34 tot stilstand waren gekomen. Buiten was het al aan het schemeren, waardoor we begrepen dat er iets ernstig mis was. Hoeveel uren waren die middag door onze vingers geglipt? Ondanks onze nieuwsgierigheid zijn we daar nooit achter gekomen. Duidelijkheid was een luxe die niet werd toegekend aan een paar welwillende dames, die een poging deden om de waarheid te ontrafelen.

Hetzelfde geldt voor de woorden van onze buitenaardse Indianen. Ervan uitgaande dat hun wijsheid uitsluitend een aanzienlijke hoeveelheid nieuwe diepgaande vragen had opgeworpen, met slechts een minuscule hoeveelheid opheldering. Gerustgesteld door de gedachte dat sommige gevallen gewoon een raadsel moeten blijven om een zeer belangrijke essentie op te kunnen slaan, zoals het eindeloze geloof van een meisje in verfijnde wonderen, besloten we om onze vakantie voort te zetten. Terwijl we bijzonder genoten van het prachtige weer, beëindigden we ons avontuur met een reis naar de schitterende hoofdstad, Lissabon. Een waardevolle afsluiting van een bijzondere vakantie.

Zodra we terug waren in de dagelijkse hektiek van een stad die nooit slaapt, dachten we dat het brengen van een bezoek aan het appartement van onze ouders een goed idee zou zijn. Hoewel, zoals je je kunt voorstellen, geloofden ze geen woord van onze spectaculaire onderneming. Je had de uitdrukking op hun gezicht hebben moeten zien. ''Een samengestelde ziel, vijf dansende indianen en een raad van negen? Oh kom op, dat moet een grap zijn,'' zei onze vader. Wat onze moeder aangaat, ze herkende het duidelijke belang van het woord Plejaden niet eens. Het enige wat ze deed was glimlachen, terwijl ze bleef herhalen: “Wat er ook gebeurt, het is oké, we houden toch van jullie, het is zo fijn dat jullie terug zijn.'' Ja hoor, dat was onze goeie ouwe mama.

Beste lezer, ik hoop van harte dat je ons avontuur waardig, of misschien zelfs inspirerend genoeg om te lezen vond, omdat het kan resoneren met de gouden rivier van je eigen ziel. Uiteindelijk kan het handig zijn om te weten dat ik mijn kleine schat nooit meer uit het oog verloren ben. Mijn kleine Aventurijn. Voortaan houd ik het bij mij waar mijn schoenen me ook zullen brengen. Misschien, op een dag, zullen de Indianen, of misschien wel een alliantie van andere multidimensionale wezens, terugkeren om nog meer van hun vergeten wijsheid te delen binnen een bewolkte tijdmachine.

Tot zover ons verhaal. Oh, maar voor ik het vergeet, voor het geval jij je vakantie nog niet hebt geboekt, een reis naar Portugal zou mijn absolute aanbeveling zijn. Heb een fantastische dag vol zegeningen. Até mais tarde. (Zie je later) Dit is Conchita Gonzalez, uw favoriete journalist, tot een volgende keer....

Hoewel, onze vriendelijke auteur, een vrij excentrieke Plejadiër (in positieve zin), algemeen bekend als Martin, stelt voor om ons avontuur af te sluiten met een klein raadsel. Het luidt als volgt:
Vandaag word je aangemoedigd om jezelf een uitzonderlijke vraag te stellen. Wat als onze hemelse Vader, een collectieve ziel, symbool staat voor het enorme oppervlak van een oneindige oceaan; in welke positie zou dat een individueel hart achterlaten? Gun jezelf alsjeblieft de kans om even helemaal stil te zitten, en echt na te denken over een resultaat dat zelfs de donkerste der zielen zal kunnen verrassen.

Elke ster zal zich tot volmaaktheid ontwikkelen, om uiteindelijk tot een sprankelend universum van zichzelf uit te groeien. Namaste.

terug


Golden rivers of the soul

 

When being a child, I was never able to sense the true authenticity within her words. Back then, it merely felt as some sort of vague poetry from a person with a myriad of divergent years behind her, periods of happiness yet also those occasions of utter despair. I truly believed, through the course of her life, that my grandmother had seen it all. But as you may guess, the years, they got on rather quickly. My grandmother passed away in Portugal when I was still a young woman of nineteen years old, while my parents had already decided to move to New York in order to chase their own dreams. Hence, when the angels came to escort my granny’s soul to the realms of Heaven, she was all alone.

Though before I continue, it may be polite to introduce myself first. The name is Conchita Gonzalez. For more info see: from the heavens we came, part 8. I am a somewhat slender lady in her early thirties, with eyes of which some say that they are greener than the finest emerald one could ever imagine. I was born and raised under the palm trees of a country with a wonderful climate, a place on earth most of us know as Portugal. Although my heart shall never leave this place of miracles, I am currently employed in the United States at a free independent news channel, together with my younger sister, Martina. Today, I figured, would be time to share our special story.

Now let’s return to one of the brightest periods of our lives, a time with no worries or any form of uncertainty whatsoever. Carpe diem; as children without any questions, Martina and I were fully able to just accept any day as it came. Each and every Saturday, we used to run together through the dusty sand roads of our snug little village, with the sole intention of visiting our dear grandmother. Every time she was incredibly delighted while observing the innocent smiles of us two young girls, who loved her so dearly. Every visit to our grandmother was yet another facet of a sparkling diamond, almost similar but never the same. Every visit turned out to be a time of unmitigated enchantment.

Nevertheless, one day, something pretty odd took place. Our granny invited us to close our eyes while stretching out our right hands. After a short ten seconds, a cold sensation ran through my entire body, something like the cleansing waves of a golden river. Dumbfounded, I opened my eyes and noticed the solemn glow of a gorgeous gemstone in my hand. A mineral I learned to recognize under the name of green aventurine.

My sister was holding a tantamount piece, or actually, she was holding the other half of that of mine. Our grandmother smiled exuberantly by the surprised look on our faces. Eventually she explained to us that this beautiful stone had been cut in half deliberately. We should consider them as two inseparable pieces of an eternal body, yet also as tools that would enable us to communicate with our brothers and sisters from the stars. Just a metaphor from a witty old woman? Indeed, this is what I initially thought.

Oh well, fortunately the world kept turning whereupon I decided to store this jewel safely under my pillow, not knowing where my sister was hiding the other half. However, every night before falling asleep, I reached under my cushion and while touching this precious piece of mystery, I always received the virtue of savoring the very same kind of incomprehensible magic as before, a golden river which I couldn’t fathom.

But naive persuasions like the presence of elusive phenomena such as magic, predictive dreams or some physical manifestation of an alleged family from the stars, could only be entrusted upon the innocent heart of a minor, right? Yes, when I grew older my awareness of the green mineral got entirely lost, for this is what I truly came to believe. All fairytales had lost their grips and the overall adventure of my life became more and more ordinary, leaving no room for anything unusual. Just until last year, during the annual cleanup of my attic.

It was then that I received a rather obtrusive reminder, while I unhappily bumped my head against a beam because of the low ceiling. Time for little miss Sunshine to take a break. So there she sat, miss Conchita Gonzalez, kneeled upon the wooden floor, surrendered to an infinite wave of silence. As I was playing with my hair, pondering my next move, a shiny object suddenly caught my attention. An almost invisible niche had just revealed an item that was once very precious to me. ‘’C… cranny, oh, obrigada, the heavens respond to my unconscious desires!’’ Clumsy as it may seem, such words were the only ones I was able to silently utter.
Captivated by the encrypted emotions of a lucky infant, I went downstairs to call my lovely sister Martina. A sumptuous moment arose as the masters of time allowed me to relive a miraculous episode. Finally, after an ostensibly perpetual time of suppressed enthusiasm, she picked up the phone. A rumbling cascade of uncontrolled sentences had transformed into an inevitable climax.
‘’Slow down sis, please, you’re not making any sense at all,’’ Martina said. An incredible silence, or let’s call it a serenity, had taken over and only the next day my sister was courteous enough to pay me a visit.

Of course, before she had entered my doorstep, I didn’t save her any of my feelings. Again she told me to slow down, unto a point that I was at least capable of telling the same magical tale, yet this time with a profound sense of placidness within my soul. At long last, she heaved a sigh of bewilderment, obnoxiously surprised considering the source of my misunderstood commotion. After she had left my residence, somewhat agitated, another week passed by. Until the shrill but persistent sound of my own doorbell really startled me.

My heavy front door was creaking in its hinges, just to reveal the exhilarated face of my lovely sister Martina, armed with the green mineral within her left hand.
‘’Okay, miss drama queen, you convinced me, let’s fly to Portugal so that true magic may be relived.’’ Oh, I did hug her for a long time after those beautiful words. Happiness and prosperity were just around the corner. We took our two inseparable pieces of aventurine, packed our bags, and one week later we found ourselves back in the little village, our place of birth.

During the flight Martina told me she had never lost sight of her mysterious green mineral. She had always kept it safely within a tiny box, somewhere under her canopy bed. For she too had come to an unchanging realization, the idea that a much grander secret was being concealed within the chambers of both small stones. Yet at present, we found ourselves at the front of our parental house, which was still standing as if nothing had ever happened. But since we didn’t know its new occupants, who were already staring at us, two ladies seemingly with no manners, we thought it would be best to just move on. Absolutely exhausted we went back to our hotel room and ultimately coddled ourselves with some necessary hours of sleep.

The next morning, an awesome thought had crossed the mind of my younger sister. While we were having some well deserved coffee at the breakfast room of the hotel, all of a sudden, an all pervasive question had reached my ears:
‘’Why shouldn’t we pay a visit to the grave of our grandmother, at the outskirts of the village?’’ A great idea, and as you probably expected, I consented with her way of reasoning and just that afternoon, we were looking down to the huge stone, commemorating our late grandmother. All in a stage wherein this story shall be provided, obviously with a ‘paranormal’ flavor.

Martina alerted me to a small, almost oviform hole at the bottom side of the tomb, something that appeared to resemble some kind of socket. Albeit we both never noticed this oddity before, this time I was the one with the enlightening idea. I asked my sister if she was carrying her piece of green aventurine.
‘’Well of course, within my pocket, but why?’’ With her pearly eyes she looked at her older sister as if she was going crazy. To this I responded with an entertaining smile, and requested her to put her share of our common possession within the socket. I would repeat right after her with my piece.

Once we had installed our two aventurines within that minuscule hole, immediately an amazing miracle occurred. A snow-white, nearly taintless cloud, fell over us as if time and space seemed to dissolve into nothingness. Third dimensional density had lost its meaning and a very important key was being used effectively. It didn’t take long before a select company of five dancing native American Indians, each emitting a blue aura, became slowly visible at the center of a timeless dimension. Could an already inexplicable spectacle become even stranger? This we considered to be the ultimate impossibility, just until a telepathic voice took over.

‘’Everything that was once broken, shall be repaired at the right time. Regardless its size, color or even the nature of a particular object, it shall always return to its former state. Same thing applies to the two of you, Martina and Conchita, golden rivers of the soul and also missing links of our council, that officially consists out of nine members. Please learn today, by listening to our story, that every shard is a universal whole in itself, yet simultaneously they are also reflections of a much bigger unity, predestined to shape an even grander whole. Everything is inextricably connected, comparable to a boundless puzzle. Right now, we therefore  urge you to listen carefully.’’

‘’Since the beginning of a new dawn, an era when the earth we refer to as Terra, was carrying an entirely different face, the angels already entrusted us the role of cosmic gardeners. Our Pleiadian brothers, but also numerous members from other star systems, on behalf of the Galactic Federation of Light, planted a variety of divergent seeds, knowing that sufficient souls from contrasting ethereal worlds would find the courage and wisdom to participate in our communal endeavor. In a sanctuary that is constantly being reminded of two contradictive forces, known respectively as light and  shadow, every seed has the potential of becoming a beautiful flower. To make a soul responsible for their own road at each and every junction, turned out to be the fastest and most effective learning curve.’’

‘’Please, assimilate our words carefully and try to grasp the idea that a celestial power lives in every vibration that shapes our universe, and even those spaces beyond. All elements of our existence are designed, merely by a thought which is in actuality nothing less than a frequency. Our prime Creator gifts all his children with a likewise talent, as He represents the golden river of all souls, flowing perfectly through all parts of life. Even the ink of a prestigious writer is being provided with its irreplaceable waves. Indeed, every thought creates another thought, and every thought creates a newborn soul.’’

‘’When we put our enormous hourglass into operation, we knew that absolutely nothing would remain stagnant, because waves find themselves naturally in motion. Notwithstanding the fact that seasons come the same way as they go, one minor flame shall never be extinguished. Oculi, the eyes, are the mirrors of the soul; the essence resides right there. Do, with this firmly in mind, yourselves a favor, truly contemplate the deeper significance of your matching stones, and the mystical life of your grandmother. Now, before you disembark our multidimensional craft known under its Royal title: Zelina Simbala, we shall leave you with some last conceptions or let’s ascribe it to unalterable remembrances. Listen closely.’’

‘’Merope, Alcyone, Maya, Atlas, Celeano, Electra, Asterope, Taygeta and Pleione, as proud members of a council of nine; the five of us, the two of you, your grandmother and the devoted soul of your two combined aventurines, will always be connected with their deepest source, as true representatives. Therefore it should be more than beneficial for you, never to forget those names, not again!‘’
‘’Still, you should also remember that a blinding veil of utter amnesia is always being crafted prior to the first days of a physical human being, mainly to preclude most of the prenatal memories, something that guarantees a smooth aggrandizement of earthly confinement. View it as an imperative technique, enabling an artist to grab a paintbrush unmolested, later on to eternalize all of the afflatus only to that unaffected canvas right in front of him. Once the painting is finished, it shall be exposed within the chambers of an immense art gallery, and when the limner has left the earth plane, his universal memory shall be restored.’’

‘’We understand, an undistorted thrill of merriment and gratification may arise when you behold a harmonious circle of unbreakable companionship. Such sound emotions are cleverly preserved within those secluded areas of the soul. Despite the straightforwardness of the happy affection, there exists certainly no hesitance that all those recollections about our deeper history are temporarily forgotten, due to a variety of causes.’’

‘’How delightful, those days, when the two of you joined us. We were dancing zealously together, at a different time in another kingdom. A realm of innocence from whence we arose through the grace of our Great Spirit. The meadows of eternity, playing grounds of the heavenly emissaries, this is our genuine home. Here we received our bluish aura, as well as the seeds of our true identity, necessarily as native American Indians and cultivators of the soul. As to the best part, when your personal brushes are finally done painting, new and invigorating assets will be added to the hallways of our interminable art gallery; then we shall be reunited.’’

‘’Every core leads to a deeper river. Accordingly become acquainted with the ulterior secrets of a tailor. When you treat all available fibers with an equal dose of respect, there is reason for their existence. Just utilize your indomitable cognition while you envision that all of those loose particles, also the buttons, are ultimately  transformed into a fabulous piece of garment. Keep thy hearts clean as we bid you goodbye. Peace be with you, our beautiful sisters.’’

At that point the whole entourage slowly disappeared, together with the select group of dancing Indians. Pretty blindsided about this recent development, right away we didn’t notice the massive time loss. Several hours later when we, reflecting the events, were drinking a big glass of red wine at the cozy terrace of our hotel, we finally remarked that the pointers of both our synchronized watches had come to a standstill at 14:34. Outside it was already getting dusky, leading us to think that something was seriously wrong. How many hours had slipped through our fingers that afternoon? Despite our inquisitiveness, we never found out. Distinctness was a luxury not awarded to a pair of benevolent ladies, trying to unravel the truth.

Same thing applies to the words of our extraterrestrial Indians, presuming that their wisdom had solely raised a substantial amount of new thoroughgoing questions, with only a diminutive quantity of clearance. Reassured by the notion that some cases just have to remain an enigma in order to save a very important quintessence, like a girl’s endless believe in sophisticated miracles, we decided to continue our vacation. While we thoroughly enjoyed the wonderful weather, we ended our adventure with a trip to the magnificent capital city, Lisbon. An invaluable conclusion of an extraordinary holiday.

Once we had returned to the daily hectic of a city that never sleeps, we thought that bringing a visit to our parent’s condo would be a splendid idea. Though as you can imagine, they didn’t believe a word of our exiting venture. You should have seen the expression on their faces. ‘’A combined soul, five dancing Indians and a council of nine? Oh come on, you must be joking,’’ our father said. As to our mother, she didn’t even recognize the plain significance of the word Pleiades. All she did was smiling as she kept reiterating: ‘’It’s okay, we love you anyway, no matter what; so good to have you back.’’ Oh yeah, our sweet old mamma.

Dear reader, I sincerely hope you thought our adventure worth reading, or maybe even inspiring, as it may resonate with the golden river of your very own soul. At long last, it could be dexterous to know that I never lost sight of my little treasure again. My small aventurine. Henceforth I keep it with me to whichever soils my shoes are taking me. Perhaps one day the Indians, or perchance an alliance of other multidimensional beings will return to share some more of their forgotten wisdom within a cloudy time machine.

So far our story. Oh, but before I forget, in case you haven’t planned your vacation yet, an pleasure trip to Portugal would be my absolute recommendation. Have a fantastic day full of blessings. Até mais tarde. (See you later). This is Conchita Gonzalez, your favorite news reporter, signing out....

However, our friendly author, a fairly eccentric Pleiadian (in a positive way) commonly known as Martin, proposes to conclude our adventure with a petit riddle. Here goes:
            Today you are being encouraged to ask yourself an exceptional question. What if our heavenly Father, a collective soul, symbolizes the vast surface of an infinite ocean; in what kind of position would that leave the individual heart? Please, allow yourself the opportunity to sit still awhile, and truly ponder about an outcome that may even surprise the darkest of souls.

Every star shall be erected unto perfection, ultimately to become a sparkling universe of its own. Namaste.

back