Everyday souls

Illustration by Martha Hart

Alledaagse zielen nl

 

Everyday souls uk

Martin Pleiades

Een hart, geboren met een aanleg om te geven zal nimmer verdorren.

A heart, born with a tendency to give will never run dry.


Alledaagse zielen

U herkent vast wel die dagen, die schijnbaar niets meer betekenen dan zomaar een draai van een omvangrijke roulette, zoiets als het fenomeen van de tijd, uitdraaiend op een grootser wonder dan u zich ooit zou kunnen voorstellen? Ach ja, als mens vermoed ik dat zoiets inderdaad het geval is. Maar vandaag wil ik u vertellen hoe een denkbeeldig wiel in staat is om een zeer verrassende wending te nemen in het leven van een schijnbaar alledaagse ziel.

Misschien heeft u van haar gehoord. Het gaat hier om een vrouwelijke ziel, virtuoos op de viool, gezegend met de prachtige naam Avgusta, genoemd naar de maand waarin zij werd geboren in de hoofdstad van Slowakije, Bratislava, 34 jaar voordat deze speciale nieuwe dag was aangebroken,.

Na het doen van haar dagelijkse boodschappen, was alles wat ze wilde, snel naar huis te gaan. De straten waren bitter koud, terwijl grijze wolken en plassen water vorm gaven aan een nogal naargeestig stadslandschap. Het hart van het seizoen bekend als herfst domineerde een tijdloos hoofdstuk, of noem het een episode van een betoverende Oost-Europese stad. Ze had bijna de tramhalte in de richting van haar appartement bereikt, haar sleutel tot verlossing, toen plotseling een van de handgrepen van de dunne plastic zak die ze met zich mee sjouwde, afbrak.

Het onvermijdelijke gebeurde, een levende nachtmerrie voor velen. Bijna al haar boodschappen rolden over de straat. Een poel van dure rode wijn en honderden gebroken scherven vertelden een verhaal van volslagen ellende. De tram die ze had geprobeerd te halen, vertrok vlak voor haar neus. Toch was een hard geluid in staat om de hele gebeurtenis nog onuitstaanbaarder te maken. Met een hevig gespetter reed een grote stadsbus precies over een van de flesjes douchegel, die eens veilig in haar tas verborgen had gezeten.

Sommige mensen konden sluiks hun lachen niet inhouden, terwijl anderen, vervuld van het tumult van de grote stad, niet leken op te merken wat er net was gebeurd. Diep in verwarring en met een hart vol misère, probeerde ze alle voorraden op te pikken die zij nog bruikbaar achtte, totdat zich een onverwachte bron van hulp presenteerde. Ze keek op en voelde zich absoluut opgelucht door de ontdekking van de beminnelijke glimlach van een welwillende ziel. Een beetje zon op een sombere dag gevuld met vertwijfeling, kou en nattigheid. “Staat u mij toe u tenminste iets te brengen wat je het bieden van een helpende hand zou kunnen noemen.” Avgusta reageerde op het verzoek met een melancholische glimlach; '' Oké, Ik denk het wel.''

En zo werd het een nogal ongewone ervaring. Het silhouet van een mysterieuze man stond haar bij met het oprapen van alle goederen die nog gered konden worden, en stopte ze in een muffe oude plunjezak die hij bij zich droeg. Tenslotte vroeg hij haar om even te wachten, zodat hij een bezem bij de supermarkt aan de overkant van de straat kon lenen, met het doel om de verstrooide scherven op te vegen. Avgusta deed wat haar gevraagd werd en na het opruimen van de resterende puinhoop, namen ze samen de volgende tram op weg naar haar appartement. Tijdens deze reis wisselden ze geen enkel woord. Op de een of andere manier waren woorden onnodig om te begrijpen dat lastige situaties gemakkelijk kunnen worden getransformeerd in voordeel.

Tien minuten later arriveerden ze bij een groot appartementen complex, de ultieme plek waar Avgusta veel van haar dagen spendeerde, omdat een ervan al bijna 10 jaar haar thuis was. Ze zei hem dat zij het prettig zou vinden wanneer hij haar naar boven zou kunnen vergezellen. Natuurlijk stemde de man toe en zij trotseerden de vele treden om vervolgens uit te komen bij een deur, vervaardigd van zwaar eikenhout. ''Nou, omdat je bereid was om me uit een zeer onaangename situatie te redden, is het minste wat ik kan doen om je iets te drinken aan te bieden. Wil je een kop warme kruidenthee? ''

“O ja, heel graag,” antwoordde hij. Tussen twee haakjes, mijn naam is Kareem, ik ben een eeuwige ziel met het onmiskenbare uiterlijk van een Arabische prins. Hoewel ik afkomstig ben van een wereld die ver staat van het gebruikelijke begrip van de mens, ben ik ook een van die zielen die bereid is ieder hart met een oprecht verlangen hulp te bieden. En jij, mijn lieve Avgusta, deed onbewust een beroep op mij. Je ziet, ik besta overal en nergens op hetzelfde moment, dat omvat dus ook de diepere ruimten van je hart, kamers die je zelf nog nauwelijks onderzocht hebt.''

''Maar..., ik heb je nooit mijn naam verteld,'' was alles wat ze kon uitbrengen. Kareem lachte pretentieloos. ''Geen zorgen, madame. Laten we eerst een verfrissende kop thee drinken.'' Terwijl ze op Avgusta’s versleten, maar comfortabele bank zaten, stonden er een oogwenk later twee dampende koppen gekookt water voor hen op de kleine tafel en een schoteltje versierd met twee piramidevormige theezakjes.

Kareem zei dat hij haar een fatsoenlijke verklaring verschuldigd was, maar eerst vroeg hij haar of ze ooit een bezoek aan de prachtige mystieke stad Praag, de hoofdstad van de Tsjechische Republiek, had gebracht.
''Absoluut Kareem, in feite ontmoette ik, tijdens een van die bezoeken een heel speciale persoon, een vrouw die Ana Catharina heet. Sindsdien zijn we vrienden en we proberen elkaar zo vaak als we kunnen te bezoeken.''

Kareem vroeg waar ze elkaar hadden ontmoet. Avgusta vertelde hem dat dit was gebeurd in een grote souvenirwinkel, ergens in de buurt van het oude plein in het centrum van de stad. Ze zei dat er meteen een soort chemie was ontstaan waarvan ze niet in staat was om uit te leggen. ''Je moet me geloven Kareem, na de aankoop van een van die grappige tinnen feeën standbeeldjes die ik, tussen twee haakjes pleeg te verzamelen, wisselden we bijna onmiddellijk onze mobiele telefoonnummers uit. Vanaf het moment dat we elkaar zagen, voelden we onmiddellijk een verbinding die misschien zelfs dieper gaat dan de band tussen twee aardse zusters. De gelijkenis met een zogenaamde 'soul sister' gaat veel verder dan alleen een lichamelijke verschijning," even aarzelde ze, "denk ik.''

Kareem luisterde terwijl hij Avgusta's zwarte kat Lala streelde, die listig had besloten om plaats te nemen op zijn schijnbaar comfortabele schoot. Ondanks de hartelijke ontvangst van een gewaardeerd katachtige vriend, achtte Kareem het niet nodig om de uitleg die hij haar had beloofd nog langer voor zich te houden. “Liefje, neem een moment om het theezakje in je kop te observeren. Je kunt zien dat die, terwijl het langzaam met water wordt doordrenkt, samen één worden. De kruiden en het gekookte water vormen samen de thee die nu onlosmakelijk met elkaar verbonden componenten zijn. Een duidelijker voorbeeld dan dat het één echt niet kan bestaan zonder het andere is er niet. Zo kun je nu vast ook geloven dat de samensmelting van twee toegewijde zielen op exact zelfde manier kan plaatshebben.''

''Alles is in alle eeuwigheid met elkaar verbonden, terwijl het leven zelf ook eeuwig is. Weet dat je levens hebt ervaren waarvan je, als burger van een driedimensionaal rijk, nooit in staat zult zijn die te herinneren, laat staan te doorgronden, wat op zich niet betekent dat het nooit heeft plaatsgevonden. Heeft Ana Catharina je al verteld over een nogal bijzondere ervaring die ze vorig jaar heeft meegemaakt?''

Avgusta’s bruine ogen waren groter en groter geworden terwijl ze naar alle informatie had geluisterd van de onbekende, maar charismatische vreemdeling. Ze zette haar bril af en vertelde Kareem van een ervaring waarover Ana Catharina haar tijdens een van hun wekelijkse telefoongesprekken had verteld.

Toen ze uitgesproken was, recapituleerde Kareem zachtjes haar verhaal. ''Inderdaad, ze heeft een enorme sprong terug in de oneindige oceaan van de tijd ervaren. Ze ontmoette een draak op de Karelsbrug die haar informeerde over haar ware multidimensionale identiteit. Bovendien had ze het geluk om een prachtige rit in een mooie koets door het oude Praag te ervaren. Maar de koetsier, Charles Wilson die de rol van een Engelse immigrant in Praag speelde, is ook een multidimensionale sterren reiziger, en natuurlijk een van mijn beste vrienden. Een echte soulmate of een onlosmakelijk verbonden geest als je wilt.''

''Maar Avgusta, jij en ik hebben ook onze, historische, voorgeboortelijke ervaringen als broers, zussen, vrienden, vijanden en zelfs als hemelse engelen gedeeld. In een van de meer menselijke levens, was je een neerbuigende boze koning. Ana Catharina speelde de rol van één van je onderdrukte vrouwen, en ik, ik was gewoon een van die vele ongelukkige onderhorigen. Op een dag gaf je je bewakers een glashelder, maar behoorlijk luidruchtig, commando. Het bevel om me op te sluiten vanwege de 'bovennatuurlijke' vermogens die Ik leek te bezitten.

Je beschouwde die vermogens als een serieuze bedreiging, een onheilige stand van zaken en ik werd veroordeeld als een ongelukkige heks en belandde in de rivier met een zware steen aan mijn enkel vastgebonden. Vergis je niet, het was een onverkwikkelijke maar noodzakelijke misslag, een gebeurtenis die ik je al eeuwen geleden heb vergeven. Hierdoor kun je zien hoe relatief die aardse rollen in werkelijkheid zijn. Tijd is een uitschuifbaar concept; vergeving was al lang voorbestemd. En ja, dat is dan ook de reden waarom we elkaar op deze druilerige dag hebben ontmoet.''

''Onze zielen moeten nu scheiden, liefje. Maar ik zal met een zoete herinnering afscheid nemen met één van de vele hoopgevende uitspraken die je moeder gebruikte om je gerust te stellen toen je nog een kind was. Voel de authenticiteit van de woorden. 'Kijk, telkens wanneer de wolken weg zijn, omhoog naar de hemel, zo goed als je kunt, geef het al je aandacht, wacht gewoon een poosje langer, en de hemel zal zich langzaam ontvouwen.' Avgusta, meester van de viool, bezieler van zielen, ik heet je vaarwel, dat wil zeggen, voor nu! ''

Avgusta sloot haar ogen, zette haar bril wéér op en ontdekte dat Kareem inderdaad was verdwenen, ergens in de lucht. Behalve een paar minuscule plukjes licht die de onschuldige verschijning van haar zwarte kamergenoot leken te omgeven, was er werkelijk niets te zien. Nee, als een ware gelovige overtuigde ze zichzelf dat ze niet het gevoel had hierdoor overrompeld te zijn. Ze bemoedigde zichzelf met de gedachte dat de zandloper uiteindelijk niet zonder zand was komen te zitten. Later die dag besloot ze om Ana Catharina te bellen, om haar te laten weten dat ze in orde was, en om haar te vertellen dat wonderen inderdaad bestaan

~*~*~*~

Beste lezer, houd er rekening mee dat een gewone draai aan een eindeloze roulette zoveel meer kan worden dan alleen maar een lichtzinnige onderneming op een vaak verkeerd begrepen, maar wonderbaarlijk blauw marmer. Ik hoop dat je jezelf in staat hebt gevonden om de diepten van mijn inspiratie te doorgronden. Fijne dag en zegeningen.

 

terug


Everyday souls

Are you perhaps familiar with those days, apparently symbolizing nothing more than just another turn on a major roulette, something called a phenomenon of time, turning out to be a miracle grander than one could ever imagine? Alas, as a human being I surmise you do. But today I wish to tell you how an imaginary wheel may be able to take a very surprising turn in the life of a seemingly everyday soul.

You may have heard of her before, a feminine soul, a virtuoso on the violin, blessed with the lovely name of Avgusta, as she was named after the month of August, the month she was born in, 34 years prior to the dawning of this specific new day, in the capital of Slovakia, Bratislava.

After doing her everyday groceries, all she wanted to do was to go home. The streets were bitter cold as grey clouds and puddles of water were shaping a rather quirky portrait. The heart of a season known as autumn dominated a timeless chapter, or call it the episode of an enchanting East European city. She had almost reached the tram stop towards her apartment, her key to salvation, as one of the handles of the thin but heavy plastic bag she was carrying suddenly broke.

The inevitable took place, a living nightmare for so many, for almost all of her groceries were rolling down the streets. A pool of expensive red wine and hundreds of broken shards were already telling a tale of utter unhappiness, while the tram she was trying to reach, had just left, right in front of her. Still, a loud noise was capable of making the whole event even more excruciating. Splash, a big city bus just ran over one of the vials of shower gel, once safely hidden within her bag.

Some people were slyly laughing whereas others, through the tumult of the big city, didn’t seem to notice what just had happened. Deeply flustered and with a heart devoured by misery, she tried to pick up all of the provisions she deemed still usable, until a source of unexpected succor presented itself. She looked up and felt absolutely relieved to discover the amicable smile of a benevolent soul, a little bit of sunshine on an austere day illustrated by despair, chill and wetness. ‘’Please allow me to offer you at least something you could consider as being a helping hand.’’ Avgusta responded the request with a melancholic smile; ‘’Okay... I guess so.’’

And so it became a rather unusual experience. The silhouette of a mysterious man assisted her to pick up all of the goods that could still be saved, and stuffed them inside a musty old duffel bag he was carrying. At long last, he asked her to wait, so that he could lend a broom at the supermarket across the street, in order to get rid of those scattered shards. Avgusta did as he requested and after cleaning up the remaining mess, together they took the next tram heading to her apartment. During the ride they didn’t exchange a single word. Somehow words weren’t really necessary to understand that awkward situations could easily be transformed into a true virtue.

After ten more minutes they finally arrived at a big condo, the ultimate place where Avgusta spends most of her days, as one of those apartments was her home for almost 10 years already. She told him it would be appreciated if he could join her upstairs. Of course, the man agreed and they braved the many steps, subsequently to end up at the other side of a door made out of heavy oak wood. ‘’Well, since you were willing to save me out of a very obnoxious condition, the least I can do is offer you something to drink. Would you like a cup of hot herbal tea?‘’

‘’Oh yes, I would love to,’’ he responded. ‘’Besides, the name is Kareem, an eternal soul with the unmistakable looks of an Arabian prince. Although I come from a world way beyond the understanding of the conventional human being, I am also one of those souls willing to assist each and every heart with a genuine desire. And you, my dear Avgusta, unconsciously called upon me. You see, I exist everywhere and nowhere at the very same time, hence I also exist within the deeper spaces of your heart, chambers you scarcely haven’t explored yet.’’

‘’But..., I never told you my name,’’ was all she could utter. Kareem laughed unpretentiously. ‘’Ease your worries, milady. Let’s have a refreshing cup of tea first.’’ Then, one blink of an eye later, they found themselves with a steaming cup of boiled water and a saucer decorated with two pyramid shaped teabags right in front of them, as they sat on Avgusta’s worn but comfortable sofa.

Kareem told her he owed her a proper explanation, but first asked her if she had ever paid a visit to the lovely mystical city of Prague, capital of the Czech Republic. ‘’Absolutely Kareem, in fact, during one of those visits I met a very special person, a woman known as Ana Catharina. Up until today we are friends and we try to visit each other as often as we can.’’

Kareem asked where they had met, and Avgusta told him that the encounter had taken place at a big souvenir shop, somewhere near the old square of the city center. She said there had been some kind of chemistry she wasn’t able to explain. ‘’You have to believe me Kareem, after purchasing one of those funny pewter fairy statues, which I collect by the way, we almost immediately exchanged cell phone numbers. From the moment we saw each other, we instantaneously felt a connection maybe even deeper than the bond between two earthly sisters. The resemblance with a so called ‘soul sister’ goes much further than just a bodily appearance,” she hesitated, “I guess.’’

Kareem was listening while stroking Avgusta’s black cat Lala, who had cunningly decided to take a seat on his apparently comfy lap. Despite the cordial welcome of a respected feline friend, Kareem deemed it unnecessary to withhold the explanation he promised her for any while longer. ‘’My love, take a moment to observe that teabag within your cup. You can see that, while it slowly infuses, it actually becomes one? The herbs and the cooked water together are forming the tea as two inseparable components. An obvious example that one truly cannot exist without the other. Now can you believe that the merging of two devoted souls may happen in the very same way?’’
 
‘’Everything is interconnected in all eternity as life itself is eternal. Know that you experienced lifetimes you will never be able to recall, let alone fathom, as a citizen of a three dimensional empire. However, this by itself doesn’t mean it never took place. Has Ana Catharina already told you about a rather extraordinary experience that occurred yesteryear?’’

Avgusta’s brown eyes were growing bigger and bigger, while she listened to all information from an unfamiliar but charismatic stranger. She took off her glasses and told Kareem about an experience Ana Catharina had told her about during one of their weekly phone calls.

When she was done, Kareem gently recapitulated her story. ‘’Indeed, she experienced a huge leap back into the infinite ocean of time, she met a dragon at the Charles bridge that informed her about her true multidimensional identity, and was fortunate enough to experience a wonderful ride through old Prague in a beautiful chariot. But the coachman, Charles Wilson whom played the role of an English immigrant in Prague, is a multidimensional star traveler as well, and of course one of my best friends. A true soul mate or inextricably connected spirit if you will.’’

‘’But Avgusta, you and me too, have had our, past, prenatal experiences as brothers, sisters, friends, enemies and even as celestial angels. In one of the more humanly lives, you were a contemptuous evil king. Ana Catharina was playing the role as one of your suppressed wives, and I, I was just one of those many unlucky minions. One day you gave your guards a clear, rather vociferous command, an order to incarcerate me because of the ‘supernatural’ abilities I seemed to posses.

You viewed them as a serious thread, an unholy state of affairs and I, being judged as an unfortunate witch, ended up in the river with a heavy rock strapped to my ankle. Do not be mistaken, it was an unsavory but necessary sin, a happening I was already able to forgive you, centuries ago. Now do you see, just how relative those earthly roles truly are? Time is an extendible concept, as forgiveness was destined to be yours already. And yes, this is the real reason why we met on this drizzly day.’’

‘’Our souls must now separate, my dear. But I shall leave you with a sweet reminder, one of the many auspicious phrases your mother used to tell you when you were still an infant. Feel the authenticity of the words. ‘Whenever the clouds are gone, look up to the sky, as closely as you can, give it all of your attention, wait just a little while longer, and heaven shall slowly unfold.’ Avgusta, master of the violin, arouser of souls, I bid you goodbye, that means, for now!’’

Avgusta closed her eyes, put her glasses back on and discovered that Kareem had indeed disappeared, somewhere into thin air. Despite a few tiny dots of light surrounding the always innocent appearance of her black roommate Lala, there was virtually nothing to see. No, as a firm believer, she didn’t feel like being blindsided by any of this. She solely encouraged herself with the idea that the hourglass didn’t run out of sand after all. Later that day she decided to give Ana Catharina a call, just to let her know she was alright, and to tell her that miracles indeed exist.

~*~*~*~

Dear reader, please bear in mind that an ordinary turn on an endless roulette may become so much more than just a mundane venture on an often misunderstood, but miraculous blue marble. I hope you found yourself able to savor the depths of my inspiration. Have a wonderful day. Blessings.

back