Gedichten
Nada Kronieken
Contact
Running Fox Homepagina
Written with love
Nieuw op Running Fox

Edfu Temple

 

uk Inside Edfu Temple nl

 

Terug uit Egypte

Back from Egypt

The Nada Chronicles, # 70

Hans Brockhuis; English by Debby Jenner

En toen was er dat ene moment, toen mijn vrouw en ik een moment helemaal alleen waren in een van de vertrekken die vroeger deel hadden uitgemaakt van het sanctuarium, het heilige der heiligen. Ineens was die klik er. Het leek of er een transformatie had plaatsgevonden; ik waande mij in een andere tijd, in een andere hoedanigheid, in een compleet ander tijdsgewricht.


And then there was that single moment when my wife and I were for one moment all alone in one of the chambers that in the past had been part of the sanctuary, the Holy of the Holies. Suddenly the click was there. It seemed that a transformation had taken place; I imagined myself in a different time, in another capacity, in a complete different epoch.



Dat we in turbulente tijden leven merken we allemaal. Met name alles wat zich de laatste tijd in de Arabische wereld afspeelt, kunnen we dagelijks op het journaal en in de kranten volgen. Het is meer dan duidelijk dat er zich in die wereld een grote transformatie aan het afspelen is, die doet denken aan de opeenvolgende gebeurtenissen die in november 1989 o.m. leidden tot de val van de Berlijnse Muur en uiteindelijk de ineenstorting van het Sovjet Imperium.

Dat dit allemaal te maken heeft met de voorspellingen die door de Maya, de Hopi en andere volkeren gedaan zijn en die leiden naar de Grote Verandering van december 2012, hoeft nauwelijks te worden vermeld. Ook de moslimwereld staat, net als de wereld als geheel, aan de vooravond van grote veranderingen. De datum van 11 februari 2011 blijkt in die reeks gebeurtenissen een cruciaal moment te zijn geweest.

Janosh http://www.janosh.com schrijft daarover in zijn laatste column het volgende:

[…] Het antwoord kwam snel. Afgelopen vrijdag [11 februari 2911 H.B.] om vijf uur gaven we onze laatste activatie en niet veel later kreeg ik te horen dat president Mubarak was afgetreden. Dit was voor mij de bevestiging dat de timing van de TUN-kalender klopt. De frequenties zijn gestart: het Egyptische volk is vrij.

Hoewel ik er niet teveel aandacht aan wil geven, blijf ik er toch even bij stilstaan. Hoe kan het dat uitgerekend Egypte ons de ogen opent? Een land met zo'n rijke geschiedenis, nu volledig in rep en roer. Een politieke crisis die in niets de prachtige beschaving van de alwetende farao's weerspiegelt. Wat we zien is slechts een schim van iets dat ooit geweest is. Waar we eeuwenlang gefascineerd waren door de kosmische wetenschap van het Oude Egypte, lezen we nu alleen nog berichten over strijd, geweld en protestacties. Voor mij geen beter bewijs van hoe sterk de frequenties in deze tijd toenemen. De energie van het Oude Egypte keert terug… en de chaos van dit moment is nodig om dat in beweging te zetten.

~*~*~*~

Vlak voor zich dit allemaal afspeelde – vanaf 27 januari 2011 – reisden mijn echtgenote en ik af naar Egypte. Wij hadden een Nijlcruise geboekt en zouden per boot van Luxor naar Assoean v.v. varen en onderweg een groot aantal heiligdommen bezoeken die ten tijde van de farao’s waren gebouwd, pakweg zo’n 4000 jaar geleden.

Ik stelde mij er veel van voor, want behalve de wereldlijke aspecten van deze in potentie zo prachtige reis hoopte ik nog iets op te vangen van de sfeer, het gevoel en de emoties die zitten verborgen in mijn verhaal over de priesteres Imertnebes, dat ik een paar jaar geleden heb geschreven en die nog steeds op mijn website te vinden is. http://www.runningfox.nl/Imertnebes.htm

De eerste paar dagen van de reis waren schitterend. We reden in een koetsje door Luxor, bestegen een kameel, daalden af in enkele graftomben van farao’s in de Vallei der Koningen, bezochten het paleis van koningin Hatsjepsoet en een fabriek waar men prachtige ornamenten uit verschillende soorten steen hakt. Het was allemaal prachtig, maar de door mij bezochte verbinding met de ‘Oude Egyptenaren’ wilde maar niet komen. Dat had vooral te maken met de enorme aantallen toeristen die deze trekpleisters bezochten, maar ook met de schaarse berichten over oproer in Cairo die ons vanuit het thuisfront bereikten. We hadden dan wel een tv op onze kamer op de boot, maar uit de flakkerende beelden en commentaar in het Arabisch konden wij maar weinig zinnigs opmaken. Wel werden wij zo nu en dan bijgepraat door de eigenaar van het winkeltje op de boot, maar veel verder dan: ‘Er is van alles aan de hand in Cairo’ (zo’n 650 km noordelijker dan onze locatie) kwamen we niet. Maar toch was er – daar viel niet aan te ontkomen – enige onrust aan boord.

Twee dagen later meerden we af in Edfu, waar we de tempel van Horus zouden bezoeken. Tot dan toe waren we uitsluitend leden van de z.g. toeristenpolitie tegengekomen, maar vandaag stond de ‘gewone’ politie èn enkele militairen – met geweer, dat wel – ons op de kade op te wachten. Het was duidelijk dat wij toeristen goed in de gaten werden gehouden en, zo werd ons duidelijk gemaakt, beschermd tegen onverhoedse aanvallen! Desondanks arriveerden we niet veel later bij de tempel, die we - samen met een groot aantal andere toeristen -  uitgebreid konden bezoeken.

En toen was er dat ene moment, toen mijn vrouw en ik een moment helemaal alleen waren in een van de vertrekken die vroeger deel hadden uitgemaakt van het sanctuarium, het heilige der heiligen. Ineens was die klik er. Het leek of er een transformatie had plaatsgevonden; ik waande mij in een andere tijd, in een andere hoedanigheid, in een compleet ander tijdsgewricht. Ik moest terugdenken aan de woorden die ik in een andere tijdsdimensie had geschreven maar die hier zo ongelofelijk op zijn plaats leken dat het mij toescheen dat de jaren +2011 èn -2011 waren samengevloeid in een reusachtige beweging:

Imertnebes  

“Imertnebes, de hemet-Netjer of dienares van god, schoof langzaam de prachtig geborduurde voorhang van de tempel opzij en stapte bedachtzaam over de drempel van het heilige der heiligen. Vervolgens knielde zij in één vloeiende beweging neer voor haar godin Renenwetet. Terwijl de godin met haar slangenhoofd vol mededogen op de jonge vrouw neerkeek, die met haar uitgespreide armen in haar bijna transparante linnen gewaad op een grote witte vogel leek, prevelde zij haar ochtendgebed:

“O Renenwetet, voor wie de goden vrezen, o vergoddelijking van het geweven kleed. Hoe gelukkig zijn zij, die u zien, getooid met uw hoofdversiering van het voorhoofd van Re. Uw koningsschort op u is Hathor en uw veer is een veer van de valk en u stijgt daarmee op ten hemel onder uw broeders, de goden […]”.

Dat onvolprezen moment was de inleiding voor een heel andere afloop van deze reis en dit verhaal dan wij ons hadden voorgesteld. Vanaf dat moment werden de geruchten dat er iets stond te gebeuren steeds sterker, we voeren de volgende dag voorbij de stad Kom Ombo waar we het heiligdom langs de Nijl konden zien liggen, waar de oever volledig verlaten was en waar we in de verte toeters en lawaai konden horen. Onlusten!, zoals dat toen nog werd verwoord.

Twee dagen later, na bezoeken aan de botanische tuin en de High Dam in Assoean, en varen in een Feluka (zeilboot driehoekig zeil) op de Nijl, was het uit met de pret en werd er door de Nederlandse autoriteiten een luchtbrug georganiseerd.

Het was lang onzeker hoe dat in zijn werk zou gaan, maar uiteindelijk kregen we te horen dat er om 2 uur 's-nachts een vliegtuig van Corendon Airlines (uit Turkije!) ons van het vliegveld van Assoean zou oppikken om ons via Luxor en Antalya naar Nederland terug te vliegen.

Merkwaardiger wijze ging ons schip, die te Assoean lag afgemeerd, op de dag van de aftocht, tijdens het avondmaal weer varen in de richting van Luxor om een uur later af te meren op een plaats waar brandstof werd ingenomen. In het pikkedonker werden de koffers door het personeel de wal op gehesen. Hetzelfde gebeurde met ons,  in die zin dat wij - achttien Nederlanders - vanaf de boeg die daartoe tegen de wal was geschoven op het droge - lees in 10 centimeter bagger - werden gehesen. De gereedstaande bus bracht ons vervolgens vlot naar de luchthaven, waar we eerst verscheidene checkpoints moesten trotseren. Daar waren steeds bewapende militairen, die door de chauffeur omgekocht dienden te worden, waarna we in de buurt van de ingang van het vliegveld werden gedropt. Daar aangekomen moesten we ruim een uur - buiten in de nachtelijke kou - wachten tot er kon worden ingecheckt!

Dat inchecken was een nachtmerrie! Zo’n 150 vermoeide en - soms - geïrriteerde Nederlanders moesten voorbij één - vaker niet dan wel werkende incheckbalie en dito bagageband. Kun je je voorstellen dat dat inchecken door iemand die moeite had met het lezen van ons alfabet op de paspoorten, heééél lang - zo'n drie uur in de rij staan - duurde! Vervolgens nog door de security en de Douane en wéér wachten. Voor sommigen onder ons duurde dat allemaal te lang en ook ondergetekende ging op een gegeven moment onderuit, waarna Annie mij uit de rij haalde en me op een loze bagageband parkeerde waar ik tenminste kon zitten.

De vlucht naar Luxor verliep soepel; binnen een half uurtje waren we ter plaatse, Daar zouden nog een 52-tal Nederlanders instappen, die ook allemaal moe waren en sommigen uiterst geïrriteerd, wat tot hevige woordenwisselingen leidden omdat sommigen eisten op dezelfde hen toegewezen stoelen te zitten, die al eerder aan ons Assoean-gangers waren toebedeeld. Het gevolg was dat wij werden verplaatst en op rij 1 terechtkwamen. Ook niet verkeerd.  
 
De gezagvoerder van het vliegtuig – waarover later meer – wenste in Luxor kerosine te tanken omdat zij het niet zag zitten om eerst nog via Antalya te moeten vliegen. Dat gebeurde dan ook, maar de autoriteiten wensten contant - in dollars - te worden betaald. Niet helemaal onbegrijpelijk omdat alle banken in verband met angst voor plunderingen al dagen eerder gesloten waren, en waardoor wijzelf ook platzak terug  zijn gekomen. Het laatste terzijde. Het bleek dat er honderd dollar te kort was om de kerosine volledig te betalen. De autoriteiten dreigden geen toestemming tot vertrek te geven. De captain, een vlotte, zelfverzekerde Nederlands/Turkse dame uit Heemskerk van een jaar of 40 was echter ook niet van gisteren. Zij organiseerde een collecte onder de passagiers!!! Dat leverde inderdaad honderd dollar op. Helaas bleken twee van de biljetten ezelsoren te hebben, wat ook al weer niet door de Egyptenaren werd geaccepteerd. Alleen gave biljetten en anders geen vertrek! Punt. Gelukkig werd dat na een tweede oproep in het vliegtuig ook opgelost en konden we eindelijk vertrekken.

De vlucht verliep verder voorspoedig en na zo'n 6 1/2 uur; erg lang in verband met harde tegenwind, landden we uiteindelijk op Schiphol, waar de temperatuur zo'n dertig graden lager was dan waaraan onze botten gewend waren. Vermeldenswaardig is nog dat gezagvoerder Marjolein (we zaten immers op de eerste rij) ergens boven Duitsland, een gezellig en leerzaam kletspraatje kwam houden en ons van alles vertelde over alle perikelen die hun maatschappij als vervoerder had moeten doorstaan om deze van hogerhand bevolen evacuatie mogelijk te maken.
  
Terug in Nederland kijken wij terug op een letterlijk memorabele periode in een land dat op stelten staat en waar grote veranderingen gebeuren. Het zal niet liggen aan de vele Egyptenaren die we hebben gesproken en die zonder uitzondering de heer Mubarak - eufemistisch gezegd - zat waren en die inmiddels ook het veld heeft geruimd. Wat er verder in die landen staat te gebeuren…?


Back from Egypt

That we are living in turbulent times, is evident. Especially everything that is happening in the Arabic world we can follow day by day on the news and in the papers. It is more than apparent that in that world a huge transformation is taking place, which reminds us of the successive events that in November 1989 (among other things) lead to the fall of the Berlin wall and finally to the collapse of the Soviet Empire.

That all of this has to do with the predictions made by the Mayan people, the Hopi and other nations and which will lead to the Big Change of December 2012, needs hardly (any) mentioning. In addition the Muslim world stands, just as the world as a whole, at the eve of huge changes. The date of 11 February 2012 seems to have been a crucial moment in that row of events.

Janosh www.janosh.com writes in one of his last columns the following about that:

The news about the forced removal (abdication) of president Mubarak of Egypt was breaking news and a very important piece in the puzzle to solve the TUN calendar (the Maya’s predicted the 11th February as the date when humanity would go up the last step on the pyramid of consciousness). It turned out to be the starting signal for the new period in which we move towards our re-birth. 

Although I don't want to give it too much attention, I will pause here for a moment. How is it possible that of all things Egypt opens our eyes? A country with such a rich history now in complete chaos. A political crisis that in nothing reflects the beautiful civilization of the omniscient pharaoh's. What we see is just a silhouette from something that has been. Were we for centuries were fascinated by the cosmic science of the old Egypt, now we just read messages about fights, violence and protest actions. For me no better proof of how strong the frequencies increase in this time. The energy of the old Egypt returns... and the chaos of this moment is necessary to put that in motion.

Just before this was taking place – from 27th of January 2011 – my wife and I traveled to Egypt. We had booked a Nile cruise and would sail by boat from Luxor to Assoean v.v. and on the way visit a whole lot of sanctuaries, that had been built in the time of the pharaoh's, roughly 4000 years ago.

I expected a lot of this not only because of the worldly aspects of this in potential so beautiful trip. Also I hoped to catch a bit of the atmosphere, the feeling and the emotions that are hidden in my story about the priestess Imertnebes, that I wrote a couple of years ago and that is still on my website at: this link.

The first couple of days from the trip were magnificent. We drove in a carriage through Luxor, mounted a camel, descended in a few tombs of pharaoh's in the Valley of the Kings, visited the palace of queen Hatsjepsut and a factory where they hack beautiful ornaments out of different kinds of rock. It was all beautiful but the by me wanted connection with the 'old Egyptians' didn't seem to be there. That had mainly to do with the enormous amount of tourists who visited these tourist attractions, but also with the scarce messages about rebellion in Cairo, that reached us from the home front. We did have a TV on our room on the boat, but from the flickering images and comments in Arabic, we couldn't make much sense, even though we were more or less updated by the owner of the shop on the boat. But much further than: ‘All sorts of things are going on in Cairo (about 650 k’s more northerly) than our location,’ we didn't come. But even so there was – no hiding for that – some agitation on board.

Two days later we moored in Edfu, where we would visit the temple of Horus. Till then we had primarily met members of the so called tourist police, but today there was 'normal' police and some soldiers - with rifles – awaiting us on the quay. It was made clear to us that we tourist were kept a close watch on, to be protected against unexpected attacks! Nevertheless we arrived not long after that at the temple, which we – together with a great number of tourists – could visit extensively.

And then there was that single moment when my wife and I were for one moment all alone in one of the chambers that in the past had been part of the sanctuary, the Holy of the Holies. Suddenly the click was there. It seemed that a transformation had taken place; I imagined myself in a different time, in another capacity, in a complete different epoch.I had to think back to the words that I, in a different time dimension, had written but that here seemed to be so unbelievable in place, that it appeared to me that the years +2011 and -2011 were united in a gigantic movement.

Imertnebes  

'Imbertnebes, the hemet-netjer or servant of God, slowly shove aside the beautiful embroidered veil of the temple and stepped thoughtful over the threshold of the Holy of the Holies. Next she kneeled in one flowing movement in front of her Goddess Renenwetet. Whilst the Goddess with her serpent head looked down at the young woman with compassion, who with spread out arms looked like a big white bird in her pure linen, almost transparent robe, she muttered her morning prayer:

'Oh Renenwetet, for whom the Gods fear, oh apotheosis of the woven garb. How happy are they, who see you adorned with your head decoration from the forehead of Re. Your kings apron on you is Hathor and your feather is a feather from the falcon and with that you ascend up to heaven amongst your brethren, the Gods'.

That unsurpassed moment was the introduction for a whole different ending of this trip and this story, than we could have imagined. From that moment on the rumors that something was about to happen got stronger and stronger. We sailed the next day past the city of Kom Ombo, were we could see the sanctuary past the Nile. The riverside was totally abandoned and we could here hooters and noise in the distance – Riots! As it was translated then.

Suddenly, two days later, after visits to the botanic garden and the High Dam in Assoean, sailing in a Felucca (sailboat with a triangular sail) on the Nile, it was all over and an air bridge was organized by the Dutch authorities.

It was long unsure how that would go, but eventually we heard that at 2 o'clock in the night an airplane from Coredon Airlines (Turkey!) would pick us up from  Assoean airport to fly us via Luxor and Antalya back to the Netherlands.

Strangely enough our ship that was moored at Assoean went sailing again during dinnertime in the direction of Luxor on the day of the retreat, to moor an hour later at a place where fuel was taken in. In the pitch black night the suitcases were hoisted up the embankment by the staff. The same happened to us in the way that we – eighteen Dutch -from the bow- which was moored against the embankment for that were hoisted into 10cm of dirt. The awaiting bus brought us quickly to the airport were we had to defy first various checkpoints. All the time there were armed soldiers who had to be bribed by the driver, after which we were dropped near the entrance of the airport. Having arrived there we had to wait over an hour – outside in the nightly cold- till there a beginning was made to be checked-in.

This checking-in was a nightmare! About 150 tired and – somewhat irritated Dutch had to pass one – often not working check-in desk and luggage belt. Can you imagine that that checking-in by someone who had difficulty reading our alphabet on the passports, endured extremely long – about 3 hrs of standing in line! Next through security and Customs and again waiting. For some of us this lasted too long and also undersigned toppled over at a certain moment, after which my wife Annie took me out of the line and placed me on an empty luggage belt so I could at least sit.

The flight to Luxor went smoothly: within half an hour we were there. In that place another 53 Dutch would enter the plane, who also all were tired and some rather irritated, which lead to heavy discussions because some demanded to sit on the same assigned seats, which were earlier on already allocated to us from  Assoean. The result was that we were transferred to row 1, nothing wrong with that.

The flight captain – about whom later more- wanted to tank kerosene in Luxor because she didn't want to fly to Antalya first. That also happened but the authorities wished to be paid in cash -dollars. Not totally incomprehensible because all banks, in fear of riots, were closed already days before and through which (by the way) we also came back broke. It seemed that there was a hundred dollar short to pay fully for the kerosene. The authorities threatened to not give permission to leave. The captain, a quick, self-confident Dutch/Turkish lady of about 40 years was not stupid though. She organized a collection under the  passengers!! Which indeed resulted in the hundred needed dollars. Unfortunately though, two of the banknotes had ass's ears, which was also not accepted by the Egyptians. Only whole banknotes and else no leaving! period. Happily this was also solved after a second call in the airplane cabin and so finally we could leave.

The flight home went prosperous and after about 6,5 hours; rather long because of the tough headwind, we eventually landed at Schiphol, Amsterdam airport, where the temperature was about 30 degrees Celsius lower then were our bones were used to. Mentionable is that captain Marjolein (we sat after all on the first row) somewhere above Germany came to have a cozy and instructive chat. She told us all kind of things about the trouble their company as transporter had had to go through to make this from higher hand commanded evacuation possible.

Back in the Netherlands we look back at a literally memorable period in a country that is in upheaval and where huge changes are taking place. It was not the many Egyptians that we have spoken and whom, without exception, were tired of the -euphemistically said- gentleman Mubarak, whom in the meantime had cleared the field. What will happen further in those countries…?