Unicorn

'The unicorn'

Terug naar Lemurië; hoe je ware identiteit te achterhalen;

deel 1: De Eenhoorn nl

 

Back to Lemuria; how to retrieve your true identity;

part 1: The Unicorn uk

 

by Martin Pleiades - The Nada Chronicles # 110


Terug naar Lemurië; deel 1: De Eenhoorn

Introductie

Het is niet altijd gemakkelijk om je rekenschap te geven van wie je werkelijk bent. Tijdens zulke momenten worstel je met de invloed van alles wat er om je heen gebeurt, op jouw eigen identiteit. De wereld in chaos; geduvel op je werk; politieke beslissingen die niet de jouwe zijn; de thuissituatie. Ga er maar aanstaan om je kalmte te bewaren en om uit te vinden wie je werkelijk bent en met welk doel je hier bent gekomen om je leven te leven.

Running Fox, in de persoon van Martin Pleiades, presenteert hier de eerste aflevering van een vijftal verhalen onder bovenstaande algemene titel: Terug naar Lemurië. Martin nodigt ons uit, in de van hem inmiddels bekende mystieke stijl, mee te gaan met een zekere John McFadden, een man die desperaat op zoek is naar zijn ware identiteit.

Volg de vijf episodes die in evenzoveel maanden op Running Fox zullen verschijnen en maak kennis met de manier waarop de afstammelingen van het volk van Lemurië in staat blijken om John weer terug op het pad te krijgen vanwaar de man was afgedwaald. Het kan haast niet anders of jij, lezer, zult dingen herkennen die ook in jouw leven voorkomen of ooit voorgevallen zijn.

Zoals gewoonlijk wenst Running Fox jou veel ‘genoeg-en’ met deze bijzondere verhalen.

 

~*~*~*~

Deel 1: De Eenhoorn

-‘t Het nog nooit, nog nooit zo donker west, of ’t wer altied wel weer licht... –

Dit zegt de titel van een legendarisch lied van een hooggewaardeerd zanger, Ede Staal. Een man uit Groningen. Helaas is hij niet meer in ons midden.

Het zijn wijze woorden die ik vanwege de oprechtheid die zij bezitten altijd heb gekoesterd. De zon zal nooit stoppen te schijnen, ook niet op die momenten dat hij onzichtbaar is. Zoals we allen weten, zal het daglicht steeds weer worden afgewisseld door de zilveren gloed van de Maan. Zonder het aanzicht van de duisternis, zal het licht geen betekenis hebben, absoluut niet.

Het donkere kan worden afgewezen, wat een begrijpelijke, maar vaak gemaakte fout is. Wat als het donker, misschien slechts voor een dag, als een oudere broer of zus zou handelen. Of zelfs als een oudere ziel; in staat en absoluut niet bang, om je met jezelf te confronteren. Sterker nog, wat als het donker misschien slechts voor een kort moment, zou fungeren als een betrouwbare spiegel? Zou het je perceptie van de duisternis wellicht kunnen transformeren?

Kan men met een open hart zijn Familie van Licht omarmen na aanvankelijk met hen vanuit de Schaduwen te hebben gedanst? Ongeacht het antwoord, leidt elk pad naar een dierbare uitkomst en zodra de bestemming is bereikt, zal er licht aan de horizon zijn.

Laten we eens kijken hoe dit gegeven zich zal ontvouwen in het verhaal van een gepensioneerde houthakker genaamd John McFadden. John is een man van Ierse afkomst. Iemand die tevreden is met zijn leven in een eenzame cabine, ergens diep in de bossen van Kansas.

Mijn intuïtie als schrijver vraagt me nu om mijn hoofd volledig leeg te maken. Als je nog steeds bij me bent, ontvouwt zich hier een verhaal met een minimum aan rationeel denkwerk, zonder de geringste vorm van voorbereiding of voorafgaande notatie. Zoals altijd, wens ik je een prettige reis.

~*~*~*~

Dromenjager
John zat op zijn knieën, ergens in een vergeten hoekje van zijn stoffige zolder. Hij zat weer eens gevangen in de oneindige stoet van zijn altijd stromende gedachten. Hij krabde aan zijn baard, terwijl hij naar munitie bleef zoeken.
"Bar frustrerend allemaal,” mopperde hij hardop. “Het moet er gewoon zijn. Is dat te veel gevraagd voor een oude man? In hemelsnaam, alles wat ik wil is om een hert, of misschien een paar konijnen te verschalken."

Een mooie maandagochtend was aangebroken. De proloog van een nieuwe week in het ivoren hart van een strenge winter. Voor John was het onmiskenbaar de meest opwindende tijd van het jaar, want de jacht was een van de laatste dingen waar hij mee zou stoppen. Hij had zijn geweer al afgestoft, klaar voor gebruik. Welke schatten zou hij in staat zijn om vandaag mee naar huis te brengen?

Een grote bruine doos ving plotseling zijn blik. “Wacht eens even, ja hoor dit zou het kunnen zijn.” De man opende de doos zo voorzichtig mogelijk, maar er kwam alleen maar een versleten plastic zak tevoorschijn. Het beeld kwam bij hem op van de verrassende fonkeling in de ogen van een kind op Kerstmorgen. Dit moest het zijn, zijn verborgen schat. Zijn schijnbare sleutel tot het geluk.
“Nu ik die kogels heb gevonden bespaard me dat een lange saaie rit naar de stad. Ik heb mazzel. Kom op, we gaan. Ik kan niet wachten om achter een paar wilde dieren aan te gaan. Het zou het begin van een onvergetelijke gebeurtenis kunnen betekenen.”

John begon zijn normale rondje nadat hij zijn geweer had geladen en een aantal essentiële voorraden en andere benodigdheden bij zich had gestoken. Veel eerder dan verwacht stuitte hij op één van de grootste elanden die hij ooit had gezien. Hij keek eens goed; was het wel een rendier? Tot zijn grote verbazing stond hij oog in oog met een eenhoorn. Zo’n ding dat alleen in sprookjes voorkomt. Wilde ideeën kruisten zijn geest. "Kijk eens naar dat geval op zijn kop. Die zou het prima doen als trofee boven de schoorsteenmantel."

Wat zou het. Hij besloot overmoedig dat het nemen van het leven van dit mooie, volkomen onschuldige schepsel uit een sprookje, voor zijn eigen welzijn heel goed zou zijn. Hij richtte op het midden van de kop terwijl hij heel duidelijk voelde dat nu het moment was om een schot af te vuren omdat het dier hem slechts enkele meters verderop stond aan te kijken. Een paar pijnbomen vormden het enige obstakel tussen hem en dit schitterende dier. John rechtte zijn rug, voelde zijn hartslag en onregelmatige ademhaling, terwijl hij zichzelf voorbereidde om de trekker over te halen. Kleine ademkringen kwamen uit zijn mond. Dit was zijn moment, een van de belangrijkste redenen van zijn bestaan. Hij begon langzaam de trekker over te halen. Uiteraard gespannen voelde hij een subtiel bonzen in zijn wijsvinger. Het dier bevond zich nu volledig in zijn vizier. En dan ineens; knal. De echo van zijn schot leek door het hele bos te resoneren. Het enige gevolg was een duidelijke misser.Het dier vluchtte.

"Shit, maar zolang ik dit wapen draag, zullen er genoeg mogelijkheden komen, wacht maar af. Aan de andere kant moet ik toegeven dat ik er de pest in heb dat ik dit buitengewoon mooie stuk vlees, dit ultieme pronkstuk, niet heb kunnen raken. Wat nu te doen? Oh, maar wacht, in de verte, tussen de bomen. Daar zie ik hem staan, met zijn merkwaardige gewei. Wacht het me misschien op?"

John wist dat zijn ogen hem niet bedrogen. Hij besloot dat het volgen van dit dier, hoe dan ook, niet kansloos zou zijn. Niet binnen deze afstand, niet in het woud dat hij zo goed kende. Met die gedachte stevig in zijn geest verankerd, begon hij een stille achtervolging, een inspanning die hem langs talloze heuvels en oneindig veel bomen leidde, zo ver als het oog kon zien. Hoewel de eenhoorn zich niet van John's aanwezigheid bewust leek te zijn, wist hij vakkundig buiten zijn bereik te blijven. Het leidde dus tot een lange en moeizame achtervolging. Irrationele obsessie had de situatie duidelijk overgenomen. Wat zou het gevolg zijn? John wist het niet en dacht er ook niet over na. Gedreven door een eigenaardig gevoel van hebzucht, bleef hij hardnekkig doorploeteren door de dikke deken van sneeuw.

Het werd snel donker en vermoeidheid begon zijn tol te eisen. John was uitgeput, terwijl hij probeerde om zijn ogen open te houden. Maar nu bevond zijn hut zich vele, vele mijlen achter hem.

Hij was zijn focus helemaal kwijt waardoor hij nooit die onhandige tak recht tegenover hem opgemerkte; een potentiële boobytrap die toch duidelijk omhoog stak. Een recept voor rampspoed die hem niet ongedeerd voorbij zou laten gaan. Voordat hij het zich bewust was, was het onvermijdelijke al gebeurd. Daar lag hij, uitgestrekt en met zijn neus omlaag in de sneeuw. Zijn enkel was ernstig gewond. Het lukte hem niet om op te staan, maar was succesvol om zich op zijn knieën te hijsen. Hij had duidelijk een pauze nodig om de situatie in zich op te nemen. Zijn wapen lag direct naast hem, de eenhoorn leek te zijn verdwenen. John werd zich bewust van een zeurende angst en in een poging om de adrenaline te kalmeren, legde hij zijn hand op zijn buik. “Eerst die innerlijke onrust zien kwijt te raken,” bromde hij.

De maneschijn probeerde zorgvuldig om de plek van het ongelukkige ongeval te verlichten. Hij voelde zich een beetje meer op zijn gemak en merkte iets heel ongebruikelijks. Hij vulde zijn handen met wat sneeuw, maar het voelde nogal week aan in plaats van koud. Ook met de bodem was iets merkwaardigs aan de hand want het voelde alsof het geleidelijk zou gaan afbrokkelen. Was dit een belachelijke grap of was hij zich dingen aan het verbeelden?

~*~*~*~

Wel John, ik denk zeker dat sommige gebeurtenissen niet kunnen worden gerationaliseerd met ouderwets denkwerk. Het fysieke brein heeft zo zijn beperkingen, weet je.

Maar nu begon de sneeuw heel snel te smelten en John leek zich in het midden daarvan te bevinden. Opgeslokt door de aarde, sloot hij zijn ogen en begon de mogelijkheid in te zien dat zijn laatste uur had geslagen. De lade met garanties was gesloten en weet je wat; John had de sleutel verloren. Plotseling voelde hij een onverklaarbare aandrang om te bidden, iets wat hij anders nooit deed. Maar nee, zo ver kwam het niet. Hij zonk dieper en dieper de grond in totdat…hij zich in het midden van een mysterieuze gouden tunnel bevond. Een rustgevende warmte daalde over hem neer. Een vreemde maar aangename ervaring.

Wordt vervolgd

terug


Back to Lemuria; part 1: The Unicorn

Introduction
It is not always easy to call yourself to account of who you really are. During such moments you wrestle with the impact of everything that happens around you, on your own identity. The world in chaos; problems at work; political decisions that are not yours; the home situation. To try to keep your composure, find out who you really are and what purpose it is you have come here to live your life, is maybe a great challenge
.

Running Fox, in the person of Martin Pleiades, is happy to present the first installment of a five stories series under above mentioned general title: Back to Lemuria. Martin invites us, in his meanwhile well known mystical style, to go along with a certain John McFadden, a man who is desperately searching for his true identity.

Follow the five episodes that will appear on Running Fox in as many months and become acquainted with the way the descendants of the people of Lemuria are obviously able to get John back on track again from where the man had strayed. It is almost inevitable that you, reader, will recognize things that occurred or are occurring in your life as well.

As always wishes Running Fox you much joy and pleasure with these remarkable stories.

~*~*~*~*~

Part 1: The Unicorn

- It has never, never been so dark, but the light shall always return... –

Thus says the title of a legendary song from an appreciated Dutch singer, known by the name of Ede Staal. He is man from the province of Groningen. Unfortunately he is not longer with us.

These are words of wisdom I always cherished, solely because of the clear authenticity they possess. The Sun will never stop shining, obviously even on those moments when it cannot be seen. As we all know, daylight will be interspersed by the silvery glow of the Moon. Without the faces of darkness, light will have no meaning, not at all.

The dark can be rejected, which is an understandable, but commonly made mistake. What if the dark would act, perhaps just for one day, as an older brother or sister or as that older soul capable and absolutely not afraid, to confront you with yourself. Indeed, what if the dark would act as a reliable mirror, maybe just for a short instant. Would it maybe change your perception of darkness?

Can one embrace his Family of Light with an open heart after initially dancing with those from the Shadows? Regardless the answer, every path leads to a treasured outcome and once the destination has been reached, there will be light at the horizon.

Let’s see how this theme will unfold itself in the story of a retired lumberjack, known by the name of John McFadden. John is a man with Irish blood running through his veins. Someone privileged to live life in a solitary cabin, somewhere deep within the forests of Kansas.

My intuition as a writer asks me now to clear my mind to effectively create a needed void. Hence, if you are still with me, you will be presented with a story told with a minimum of rational brainwork, without the slightest form of preparation or any notes prior. Actually and as usual, I wish you a pleasant journey.

Dreamchaser
John sat on his knees, somewhere in an forgotten nook of his dusty attic. He had found himself once again, obviously trapped within the stream of his never-ending thoughts. He scratched his beard while he kept searching for his ammunition.
“How very frustrating,” he muttered out loud. “It just has to be here somewhere. Is it too much to ask for an old man? For heaven’s sake, all I want to do is to hunt a deer, or maybe a few rabbits.”

A beautiful Monday morning had dawned. The preface of a new week within the ivory heart of a severe winter. For John it was unmistakably the most exciting time of the year for hunting was one of the last things he would truly stop with. Already he had his rifle dusted, ready to use. What kind of treasures would he be able to bring home today?
 
A big brown box suddenly caught his view. “Wait a minute, oh yes this could be it.” He opened the box as gently as he could, just to reveal a worn plastic bag. Within his eyes he perceived the surprising sparkle of a young child on Christmas morning. This had to be it, his hidden treasure. At a glance he noticed a familiar scintillation of anything that holds all the wonders, his apparent key to happiness.
“Finding those bullets saves me a long and boring ride to town. Lucky me. Now, let’s go. I just can’t wait to chase some wild animals.’ It would herald the start of an unforgettable event.”

John started his conventional walk after he loaded his gun and after packing some essential provisions and other prerequisites. Sooner than expected, he came across one of the biggest moose he had ever seen. When he looked better he startled: was it really a moose? To his great surprise he stood eye to eye with a unicorn. Such a thing that only exists in fairy tales. Wild ideas crossed his mind. "Look at that pointer on its head. It would do just fine as a trophy for the mantelpiece."

What the heck. John heedlessly decided that to take the life of this beautiful totally innocent creature from a fable would be best for his own welfare. He aimed at the center of its head while he felt quite a clear opportunity to fire a shot. It was only a few yards away, looking his way. A few pine trees were forming the only obstacle between him and this precious animal. The man straightened his back, felt his heartbeat and irregular breathing while he prepared to pull the trigger. Tiny wreaths of breathing were coming out of his mouth. This was his moment, one of the prime reasons of his existence. John slowly started to pull the trigger. Obviously tensed he felt a subtle banging within his index finger. The animal was fully within his visor now. And then all of a sudden; bang. The echo of his shot seemed to reverberate throughout the entire forest. However, a clear miss was the only outcome. The animal fled.

“Shit; oh well in due time, as long as I am carrying a weapon on my side, sufficient occasions will occur, just you wait. Still, on the other hand, I have to admit that letting go this piece of extraordinary meat, this ultimate showpiece, just walking away, saddens my being. What to do? Oh but wait, there in the distance, between the trees. I can still see its appearance with its peculiar antlers. Is it perhaps waiting for me?”

John knew that his eyes weren’t deceiving him. He considered that to follow this animal for whatever reason wouldn’t be changeless, not within this range, not within the woods he knew so well. With this firmly anchored in his mind, He started a silent pursuit, an endeavor that would lead him along countless hills and so many trees as far as the eye could see. Although the unicorn seemed to be unaware of John’s presence, it skillfully managed to stay out of its reach. As a result it ended up in a long and arduous chase. Irrational obsession had clearly taken over the situation. What would be next? John didn’t know nor did he give it any thought. Driven by a peculiar sense of greed, he stubbornly just kept walking through the thick blanket of snow.

Dusk was falling in and fatigue started to play a dominant role. John was exhausted while he tried to keep his eyes open. Yet by now, his cabin was many, many miles behind.

He had lost his focus which is why he never noticed that awkward branch right in front of him, a potential booby trap clearly sticking out. A recipe for disaster that wouldn’t leave him unharmed. Before he consciously knew it, the inevitable had already happened. There he lied, stretched out and with his nose sticking in the snow. His ankle was seriously hurt. John failed to get up but was successful at getting to his knees. He definitely needed a little break in order to reassess the situation. His weapon was right beside him, but the unicorn seemed to have gone. Then he became aware of his nagging anxiety and in an attempt to calm the adrenaline rush, he put a hand on his belly. “Let’s get rid of that inner upheaval first,” he mumbled.

The moonshine carefully attempted to illuminate the spot of the unlucky accident. John felt a bit more at ease but noticed something quite unusual. He filled his hands with some snow but it felt rather lame instead of freezing cold. Also the soil was different for it felt as if it was gradually crumbling away. Could this be a ludicrous prank or would it be an imaginary figment of some sort?

~*~*~*~

Well John, I strongly believe that some events just cannot be rationalized with good old thinking. The physical brain has its restrictions you know. However, the snow started to evaporate at a really fast pace now and John seemed to be stuck in the middle of it. Swallowed by the soil, he closed his eyes and began to feel the necessity to accept his possible end. The drawer of guarantees was locked and guess what, He had lost the key. He suddenly felt an inexplicable urge to pray, something he usually never did. But no, it never came that far. He sank deeper and deeper through the ground just until... he found himself in the middle of a mysterious golden tunnel. A soothing glow fell over him. A strange but pleasant experience.

To be continued

back