Donaudelta

photo: Hans Brockhuis

 

Donaudelta

Danube Delta

uk   nl

Hans Brockhuis

Nada Chronicles, # 65

 



Ileana schrok zich een ongeluk van een zwerm lepelaars die onverwacht en met veel kabaal vanuit het reusachtige rietveld opvlogen. Het maakte haar nog banger dan ze al was.

In haar kleine gammele en lekke bootje peddelde ze door de schijnbaar eindeloze delta van de grote rivier. Ze was op de vlucht voor de familie aan de andere kant van de grens waar ze jarenlang min of meer als slavin te werk was gesteld. Het enige wat er van haar was verlangd was dienstbaarheid. Water halen, vuile karweitjes opknappen, voldoen aan de grillen van de gezinsleden, nooit vrije tijd.

Ze was het eindelijk spuugzat geworden en op een donkere maan- en sterrenloze nacht was ze er vandoor gegaan in het krakkemikkige bootje dat door de dorpelingen voor oud vuil was achtergelaten en dat ze gedurende de laatste twee maanden in het geheim provisorisch had gerepareerd.

Als zesjarig meisje was Yelena, zoals ze aan de andere kant van de grens werd genoemd (Net als Ileana betekent het: ‘Fakkel’), tijdens een zoektocht naar levensmiddelen verdwaald en in de uitgestrekte moerasdelta, waar ze zonder veel plichtplegingen door Borislav werd gevonden en meegenomen naar zijn dorp dat uit niet veel meer bestond dan een tiental lemen hutten aan een van de zijkreken van de Noordelijke arm van de rivierdelta.

Een gekuifde Ralreiger stond op zijn gemak aan de rand van de smalle kreek en keek Ileana na die, terug onderweg naar huis opnieuw was verdwaald. Ze had geen idee waar ze was. Nog in Oekraïne of al in Roemenië? De reiger wist het ook niet en omdat de zon zich bij het ochtendgloren niet liet zien kon ze ook geen richting bepalen, zodat ze op goed geluk verder peddelde in de richting van een van de kleine zwaar begroeide eilanden in het moeras. Ze had honger en dorst. Misschien kon ze daar iets te eten vinden. Onder een kakofonie van alle vogels in de omgeving, de lepelaars, roze pelikanen en een koekoek hadden het hoogste woord, trok ze haar bootje aan land en ging op zoek.

Het eiland bleek groter te zijn dan ze aanvankelijk had gedacht. Ze moest, met haar blote voeten, oppassen voor de scherpe punten van achtergebleven wilgentakken die her en der verspreid lagen. In kleine poeltjes wemelde het van leven en hier en daar vond ze een insect dat ze herkende en dat eetbaar was. Ze dronk uit een van de poeltjes en toen ze zich weer oprichtte ontwaarde ze plots naast het hare, het spiegelbeeld van een man met een lange baard. Ontsteld keek ze op en  zag dat aan de andere kant van de kleine plas een rijzige man stond die haar met zijn armen over elkaar rustig stond aan te kijken.

Angstig stond Ileana op en geruime tijd staarden de twee elkaar aan zonder iets te zeggen. “W’wie bent u?”, stotterde ze eindelijk. Ze sprak Oekraïens want Roemeens was ze, dacht ze, in de ruim tien jaar bij Borislavs familie compleet verleerd.
Na een hele tijd antwoordde de man rustig in het Roemeens : “Doet het ertoe wie ik ben, Ileana, als het voorbestemd is dat jij hier op een goede dag zou aanspoelen?”

Ze snapte er niet veel van. Hoe kende deze vreemdeling haar naam. Pluspunt was dat ze het dialect dat de man sprak redelijk goed kon verstaan. Het was in ieder geval duidelijk dat ze aan de goede kant van de grens was. Dat was al een hele opluchting.

“Hoe kan het zijn dat u weet wie ik ben en meer nog dat ik hier zou komen terwijl ik dat zelf niet eens wist?,” vroeg ze terwijl ze – bekomen van de schrik als ze was – hooghartig haar armen over elkaar sloeg. Weer een hele tijd niets. Dit was duidelijk een man van weinig woorden. Heel anders dan Borislav die altijd en overal luid en duidelijk zijn meestal verwerpelijke mening wist te verkondigen. Eindelijk zei de man: “Kom mee, je bent welkom.” Hij beende weg en met een kort gebaar liet hij haar weten dat ze kon volgen.

~*~*~*~

De man liep snel maar ondanks dat ze tegen zichzelf zei dat ze dit eigenlijk helemaal niet wilde, liep ze, zo goed de onregelmatige bodem dat toeliet, de man achterna. Ondanks zijn zwijgzaamheid had ze in de twinkeling in de helblauwe ogen van de man gelezen dat dit een goede man was. Heel anders dan Borislav en zijn broers, die haar altijd de huid vol scholden, of ze de opgedragen taak nu wel of niet tot een goed einde had gebracht.

Gedurende de bijna drie jaren dat Ileana op het eiland vertoefde had de man haar nooit zijn naam genoemd. In gedachten noemde ze hem Petre, de steen, want met zijn rijzige gestalte en een grauwe haveloze pij leek hij wel, als hij ’s-avonds bij het vuur zat en in de pot roerde, een rots, die buitengewoon goed in het met wilgen en riet gelardeerde landschap paste.
Meestal aten ze vis, maar zo nu en dan kwam er een parlevinker langs varen die etenswaren en eenvoudige goederen meebracht. Petre scheen nooit te hoeven betalen; blijkbaar genoot hij zoveel vertrouwen of was er in het verleden iets gebeurd waardoor hij krediet had opgebouwd. Ze had geen idee. Mededelingen daarover kwamen nimmer. Maar het gebeurde wel en zo was het goed.

Behalve Gheorghe, de parlevinker, zagen zij vrijwel nooit iemand. Hun enige metgezellen waren de otters, de bevers en de vogels. Pelikanen, reigers, gorzen, ganzen, lepelaars, noem maar op.

Petre was, zoals gezegd, een man van weinig woorden, maar wanneer hij onderricht gaf, gepland of ongepland, veranderde hij ogenblikkelijk in een spraakwaterval. Van het ene moment op het andere, of ze met een karweitje bezig was of niet, placht hij aan te komen benen om met luider stemme over het eiland te bassen: “Ileana, asculta; luister. En dan volgde een uitgebreid exposé over uiteenlopende onderwerpen als filosofie, vogeltrek, menselijke interactie, astronomie, economie, spiritualiteit, noem maar op. De man wist zo ongelofelijk veel en Ileana was uiterst leergierig en zoog alle kennis op als een spons en gedurende de drie jaren van haar verblijf op het naamloze eiland werd het mentale erfgoed van Petre in grote brokken op de inmiddels jonge vrouw overgebracht.

Voor Ileana was het een grote opluchting geweest dat de man op generlei wijze belangstelling voor haar lichaam leek te hebben. In tegenstelling tot Borislav die haar als object had gezien, zag Petre haar als een persoon. Als er klusjes moesten worden gedaan, en dat gebeurde altijd in de ochtend, of vroeg in de middag, vroeg Petre haar altijd vriendelijk of ze dit of dat zou willen doen en in korte tijd leerde ze de routine op het eiland en deed ze de klusjes uit zichzelf. Op deze manier was het absoluut niet erg om te moeten werken. Petre gaf altijd later op de middag of vroeg in de avond les, en dan bij het knapperende vuur dat steeds voor de hut placht brandde. Het voedsel werd daarboven klaargemaakt, waarbij de aan de buitenkant gitzwarte pot aan een driepoot was opgehangen.

De hut bestond uit drie vertrekken. In de voorruimte hadden alle noodzakelijke werktuigen een plaats. Er was een kleine tafel waarop in de winter en als het regende werd gegeten, en twee krukken.  Ook was er een plank waarop een rij oude boeken stonden met filosofische onderwerpen. Achterin de hut waren twee minimale vertrekken, waarin een bed stond en ook een kleine tafel. Als je er wilde zitten, nam je een kruk mee uit het woonvertrek. Gedurende haar hele verblijf op het eiland had ze geen enkele keer bemerkt dat hij in haar vertrek zou zijn geweest, behalve die ene keer dat het lekte en hij het lek zonder een woord te zeggen handig had gerepareerd.

Zij kwam uitsluitend in zijn kamer als er moest worden schoongemaakt. Wat een verschil met de tijd in Borislav’s gezin. Ze moest er niet aan denken hoe het zou zijn geweest als niet Petre maar Borislav haar metgezel op dit eiland zou zijn geweest.
En toch kwam het aan de orde. Petre leek alles wat Ileana in haar ziel bewaarde te onderkennen. Op een dag werd dit issue, want dat was het voor haar, ondanks haar protesten minutieus behandeld. “Als je niet met me meegaat, kom je nooit van dit trauma af!,” was zijn commentaar en vriendelijk moedigde hij haar aan om alles wat zich aan de andere zijde van de grens had afgespeeld, woord voor woord, te benoemen.

Natuurlijk ging dat aanvankelijk moeizaam, maar geleidelijk werd haar woordenstroom heftiger. Terwijl ze alles de revue liet passeren en tegelijkertijd de hele santenkraam opnieuw leek te beleven, huilde ze, jankte ze, schreeuwde ze alles van zich af. Petre liet het allemaal rustig begaan, moedigde haar zo nu en dan aan, gaf hier en daar een zachte hint en liet door een gebaar of een woord blijken dat hij het begreep. Heel geleidelijk werd ze rustiger en toen ze eindelijk was uitverteld was het diep in de nacht en leek het of de loden last, waarvan het had geleken dat die voor eeuwig op haar schouders zou blijven rusten, vele malen lichter geworden. Ze wist dat ze het nooit zou vergeten, maar uiteindelijk begreep ze dat ze er voortaan op een goede manier mee om zou kunnen gaan. Petre, de rots, had ervoor gezorgd dat de rots in haar gemoed was verplaatst, zodat die haar geen schade meer zou kunnen berokkenen.  Toen ze zo eindelijk tot bedaren was gekomen, knikte de man, stond op en verdween in zijn kamertje, Ileana bij het vuur dat bijna was gedoofd met haar opgeluchte gedachten achterlatend….

Toch waren er nog een paar sessies nodig om dit helemaal uit te werken, waarbij Petre zijn wijsheden met haar deelde. Al met al bleek dit de meest waardevolle les te zijn geweest die Ileana tijdens haar verblijf op het eiland van de man had meegekregen. Op een zonnige dag, niet lang daarna, vertelde hij haar dat het moment was gekomen dat ze, voor nu, was uitgeleerd. Ze was er klaar voor om naar de bewoonde wereld terug te keren.

~*~*~*~
Twee dagen later werd ze door Gheorghe opgehaald en naar Tulcea gebracht. Onderweg vertelde ze hem wie haar familie was. Maar de parlevinker bleek al die tijd geweten te hebben dat zij door haar familie heel erg gemist werd. Toen ze jaren geleden was verdwenen hadden zij dagenlang zoekacties verricht in de hoop dat ze haar in het uitgestrekte moerasgebied zouden kunnen vinden. Ook hij, Gheorghe, was daarvoor toen ingeschakeld. Zonder resultaat, maar hij wist hat Ileana’s moeder nooit de moed had opgegeven dat ze haar dochter ooit nog eens in de armen zou mogen sluiten. Dat moment was niet ver meer en Ileana werd met de minuut zenuwachtiger.

De hereniging behoeft niet nader te worden beschreven. Grote vreugde maakte zich van allen die erbij waren betrokken, meester. Twee maanden verbleef ze bij haar ouders, waar ze in de watten werd gelegd en overdag tijd had om door de stad te zwerven, praatjes te maken met wie ze maar tegenkwam en te ondervinden dat het aan één plaats gekluisterd zijn niets voor haar was. Op een van de eerste wandelingen door de stad ontdekte ze aan de oever van de Donau de kleine kerk, gewijd aan de heilige Nikola. Langzaam gang ze naar binnen, ze was helemaal alleen, en werd onmiddellijk enorm aangetrokken door de icoon van de Moedergods met haar zoon aan de Iconostase. De oude schildering straalde haar tegemoet met een ongelofelijk diepe energie. Gedurende lange tijd stond ze daar en verloor zich in de onvoorstelbare krachten die op haar toekwamen, haar omvatten en haar één liet zijn met wat dit schilderij vertegenwoordigde. De eenheid van de moeder met haar kind vertelde Ileana over de krachten die in het leven opgeld doen, over hoe het was, is en zal zijn. Het leerde haar in een flits over het waarom van haar driejarige opleiding bij Petre op het eiland. Ze wist het op dat moment zeker; ze zou het land doortrekken om de opgedane kennis verder te verspreiden onder de kansarme boerenbevolking, die behoefte had aan troost en hoop om verder te kunnen leven en kracht om het spijkerharde leven te kunnen te doorstaan, net zoals Ileana had moeten ervaren in het dorp van Borislav. Zij was toen op zichzelf aangewezen en wist dus uit de eerste hand hoe dat voelde.

Twee maanden later kondigde ze thuis aan dat de vrijheid bleef kriebelen en dat ze weer op reis zou gaan. Een week later verliet de inmiddels jonge vrouw haar ouders opnieuw, trok het land in, vergezeld van vele goede wensen en waarschuwingen; doe niet dit en kijk uit voor dat. De bevolking van de streek waardoor ze in haar eentje trok was ongelofelijk arm. Godvruchtig als ze waren gingen ze elke week te kerke maar behalve de financiële nood heerste er een onderliggende geestelijke nood die door de plaatselijke pope maar gedeeltelijk kon worden gelenigd. Het verwonderde de mensen dat Ileana als jonge vrouw zonder mannelijk gezelschap door het land trok. Was het niet zo dat er overal struikrovers op de loer lagen? Was het niet gevaarlijk om zomaar door het uitgestrekte land te trekken waar het gevaar op elke hoek op de loer lag?

Maar Ileana was niet bang. Ze had Borislav overleefd, was drie jaar lang bij Petre in de leer geweest. Ze zorgde ervoor niet in gevaar te komen; als er al ooit iets dreigde wist ze met haar wijze woorden ontzag af te dwingen en zo eventuele kwaadwilligen op andere gedachten te brengen.

Toch duurde het niet heel lang dat ze op een goede dag Alexandru tegen het lijf liep. Hij was een jaar of drie ouder. Alexandru, wat beschermer van de mensheid betekent, trok net als zij door het land. Hij verhuurde zich als dagloner aan de boeren en in de avonden bespeelde hij zijn fluit en vertelde aan de kampvuren van de herders over wat hij allemaal had meegemaakt. Tussen de twee was het liefde op het eerste gezicht en nadat ze een poosje met elkaar waren opgetrokken besloten ze voor altijd samen verder te gaan.

Een jaar later, terug in Tulcea, trouwden ze, natuurlijk in de kerk van de Heilige Nikola, maar tot verdriet van hun beider ouders, Alexandru kwam van het stadje Somova, tien kilometer westelijk van de grote stad, vestigden ze zich niet op de boerderij van zijn ouders. Gewend aan trekken als ze waren was het voor ze onmogelijk op één plaats vastgenageld te blijven. Samen bedachten ze een manier om de mensen te helpen wanneer die geestelijke moeilijkheden hadden en niet terecht konden bij de plaatselijke pope. Zo trokken ze door het hele land. Ileana, die op het eiland had ontdekt dat ze kon zingen als een nachtegaal zong Roemeense liederen op de lange avonden in een dorpshuis, aan het kampvuur of in een andere gemeenschappelijke ruimte, begeleid door Alexandru op zijn panfluit. Daarna spraken ze met de mensen en kregen dan vaak voor een nacht of voor een week een slaapplaats aangeboden, zodat ze in staat waren om ècht met de mensen in contact te komen. En dan kwamen onveranderlijk de ware problemen van de mensen naar voren.

terug

Danube Delta

Startled to death by a swarm of spoonbills who unexpectedly took off with much uproar from the huge reed marsh, made Ileana her even more afraid than she already was.

In her tiny rickety and leaky little boat she paddled through the seemingly endless delta of the great river. She was on the run for the family on the other side of the border where she had been set to work for ten long years, more or less like a slave girl. The only thing that was required of her was servitude. Fetching water, dirty chores, meet the whims of the family members, never any free time.

Finally she had become sick of it all and on a dark moon- and starless night she was here, gone off in the ramshackle boat that had earlier been left as garbage by the villagers and she secretly had been repairing provisionally during the last two months.

As a six-year-old girl Ileana, or Yelena, as she was called on the other side of the border (the name on both sides meaning: ' Torch'), during a quest for food, she got lost in the vast swamp delta, was found by Borislav and had been, without much pleasantries, taken to his village north of the border, that existed of not much more than a dozen mud huts on one of the many inlets of the Northern arm of the great river delta.

A crested squacco heron stood at ease at the edge of the narrow creek and looked back at Ileana who, on her search for home, was lost once more. She had no idea where she was. Still in Ukraine or already in Romania? The Heron also did not know and because of the overcast weather, the sun did not yet show herself, she could not determine the direction. So she paddled randomly further in the direction of one of the small islands in the heavily vegetated marsh. She was hungry and thirsty. Maybe she could find something to eat there. Under a cacophony of all birds in the area, the pink spoonbills, pelicans and a cuckoo had most of the talking, she pulled her little boat ashore and went looking.

The island was larger than she initially had thought. With her bare feet, she had to watch out for the sharp points of some backward willow branches. In small pools it teemed of life and here and there she found a bug she recognized, which was edible. She drank from one of the small pools, but when she draw herself up she suddenly perceived, next to hers, the mirror image of a man with a long beard. She looked up appalled and discovered on the other side of the small puddle a tall man standing with his arms crossed, quietly watching her.

Apprehensive Ileana stood and stared for some time at the man, who didn’t say a thing. "k'khto ty?," she finally stuttered. She spoke Ukrainian because after more than ten years in the Borislav family she was used to think in that language. After a long time the man answered quietly in Romanian: "does it matter who I am, Ileana, if it is destined that you would wash up here one good day?"

She didn’t understand. How was it possible this stranger knew her name? Plus point was, she could well understand the dialect of the man. In any case, it was obvious she was on the good side of the border. That was, for one thing, a great relief.

"How can it be you know who I am and even more so, I would come here while I did not even know that myself?," she asked while she – composed as she had become at last – crossed her arms haughtily. Again, a long time nothing. This was clearly a man of only a few words. Very different than Borislav who usually always and everywhere disseminated his mostly despicable opinion loud and clear. Finally the man said: "Come with me, you're welcome." He stepped away and with a brief gesture he let her know that she could follow.

~*~*~*~

The man walked quickly but despite the fact she actually did not want this, she ran as good as the irregular soil permitted after the man. Despite his silence she had seen the twinkle in his bright blue eyes and read this was a good man. Very different than Borislav and his brothers, who always jeered at her, whether or not the dedicated task had been brought to a successful conclusion.

During the nearly three years Ileana tarried on the island the man never mentioned his name. In her mind though, she called him Petre, the stone, because with its tall stature and ragged grey frock he looked, especially in the evenings when he sat by the fire stirring the pot, like a rock that fitted extraordinarily well in the untamed landscape of willow and reed.
Usually they ate fish, but every now and then a vendor came along with foods and simple goods. Petre never seemed to have to pay; apparently he enjoyed enough trust  or something just had happened in the past with which he had built up much credit. She had no idea. Announcements about that never came. But it happened and so it was good.

Except for Gheorghe, the merchant, they virtually never saw anyone. Their only companions were the otters, beavers and the birds. Pelicans, herons, spoonbills, geese, reed buntings, you name it.

Petre was, as said, a man of few words, but when he taught, planned or not, he changed instantaneously into a ‘torrent of speech.’ From one moment to the other, whether she was busy with a chore or not, he used to arrive right away while bellowing over the island: "Ileana asculta; listen.” Then followed invariably a  comprehensive exposé about such diverse topics as philosophy, bird migration, human interaction, astronomy, economy, spirituality, anything. The man knew so incredibly much and Ileana was so extremely inquisitive, she absorbed all the knowledge like a sponge. During the three years of her stay at the nameless island the mental heritage of Petre was, in large chunks, transferred to the young woman.

It had been a big relief for Ileana that the man seemed to have no interest in her body. Unlike Borislav who had seen her as an object, Petre saw her as a person. If there were chores to be done, and that always happened in the morning, or early in the afternoon, Petre would ask her always kindly to do this or that, and in a short time she learned the routine on the island and did the chores on her own. In this way it was absolutely not malicious to have to work. Petre always taught later in the afternoon or early in the evening, at the crackling fire that forever burned in front of the hut. The food was cooked over this fire, whereby the pitch-dark pot was hanged onto a tripod.

The hut consisted of three rooms. In the anteroom all necessary tools had their place. There was a small table on which in winter and by rainfall the meals were eaten, and two stools. There was also a springboard on which a row of old books with philosophical topics was placed. In the back of the hut were two undersized rooms, in which were a low bed and a small table. If you wanted to sit there, you took a stool from the living room. Throughout her stay on the island, she had not perceived he came in her apartment, except that one time when it had leaked and the trickle had been repaired without saying a word.

She came exclusively in his chamber if something had to be cleaned. What a difference with the time in the Borislav family. She did not want to think how it would have been if not Petre but Borislav was her company on this island. Nevertheless it came up for discussion. Petre seemed to recognize everything Ileana kept in her soul. One day this problem, because that it was for her, became meticulously attended to, in spite of her protests. “If you do not come along with me, you will never get rid of this traumatism!,” was his comment and pleasantly he encouraged her to appoint everything what had taken place on the other side of the border.

Of course initially it was very difficult, but gradually her word flow became more frenetic. While she worded all and simultaneously seemed to experience everything  again and again, she wept, she whined, and screamed off everything. Petre let her go, encouraged her every now and then, gave a soft hint here and there and let her know by a gesture or a word, that he understood what she as saying. Gradually she calmed down and when she finally was done telling, it had become deep in the night and it seemed the leaden burden, of what had seemed it would forever continue to rest on her shoulders, had become many times the lighter. She knew she would never forget, but eventually understood that henceforth she would be able to live with it in a good and tranquil way. Petre, the rock, ensured that the rock in her mind had been moved to a place where it no longer would harm her. When she finally had pulled herself together, the man nodded, got up and disappeared into his room, leaving Ileana by the nearly extinguished fire with her much relieved thoughts….

Nevertheless, a few more sessions were necessary to work this out completely, during which Petre shared many wisdoms with her. All in all this proved to have been the most valuable lesson that Ileana had inherited from the man during her stay on the island. On a sunny day, not long afterwards, he told her the time had come she, for the time being, had learned enough. She was ready to return to the inhabited world.

~*~*~*~

Two days later she was picked up by Gheorghe and brought to Tulcea. Underway he told her about her family. The merchant had known all the time she was missed by her family very much. When she had disappeared years ago they had carried out  searches for days in the hope they might find her in the vast swamp area. He Gheorghe, also took part in the search. Without result, but he knew Ileana's mother never had given up the thought that once again she would be allowed to close her daughter again in her arms. That moment was not far away and Ileana became more nervous by the minute.

The reunification does not need to be described. Great joy took possession of all those involved. Two months she stayed with her parents, pampered and spoiled, while during the hours of daylight she had time to wander through the city, chatting with whom she met and to experience that staying in one place was not her piece of cake. During one of her first walks through the city, on the banks of the Danube, she discovered the small church dedicated to Saint Nikola. Slowly she entered, she was all alone, and immediately became immensely attracted by the icon of the Mother of God with her Son in the Iconostasis. The old painting beamed at her with an incredibly deep energy.

She stood there for a long time and lost herself in the unimaginable forces which came to her, enclosed her, and let her become one with what this painting represented. The unison of the mother with her child told Ileana about the forces that are present in life, about how it was, is, and will be. It taught her in a flash about the why of her three year course with the man whom she called Petre on the island. In that wonderful moment she knew for sure; she would wander through the country to spread further the acquired knowledge among the disadvantaged farming population, who needed comfort and hope in order to continue life and strength to be able to endure the arduous life, just as she had experienced in the village of Borislav. There she had to rely on herself and so knew firsthand how that felt.

Two months later she announced the yearning for freedom persisted and she would be on the move again. A week later the young woman left her parents home once more, and wandered into the country, accompanied by many good wishes and warnings; do not do this and watch out for that. The population of the region through which she went on her own was incredibly poor. God fearing as they were, they went to church every Sunday, but except for the financial distress, also an underlying mental distress was widespread, which could only partially be alleviated by the local pope. The people marveled why Ileana, as a young woman, wandered through the country without male  companionship. Was it not so that everywhere the highwaymen were lurking? Wasn't it dangerous to just roaming the extensive country where danger was loitering at every corner?

But Ileana wasn't afraid. She had survived Borislav, had been studying at Petre’s for  three years. She made sure not to get into danger. If something threatened, she knew to enforce respect with her wise words and so to ward off any evil intentions.

However, it didn't take very long when she bumped one good day onto Alexandru. He was a year or three older. Alexandru, meaning protector of humanity traveled, just like her, throughout the country. He hired himself out to farmers and in the evenings he played his flute at the large campfires and told the shepherds all about his experiences. It was love at first sight between the two young people and after they hang around with each other for a while, they decided to continue together forever.

A year later, back in Tulcea, they married, of course in the Church of St. Nikola, but to the grief of their mutual parents, Alexandru came from the town of Somova, only ten kilometers west of the city, they didn’t settle on the farm of his parents. Accustomed to trekking as they were, it was impossible for them to stay riveted in one place. Together they devised a way to help the people when they had psychological or social difficulties which could not be relieved by the local pope or his wife. Thus they traveled throughout the country. Ileana, who on the island had discovered she could sing like a nightingale sang, accompanied by Alexandru on his panpipes, Romanian songs on the long evenings in a townhouse, the campfire or in another common room. Afterward they talked with the people and so were often offered a place to sleep, for a night or a week. In consequence they were able to really come into contact with the people. And then the real problems of the people invariably came to the fore.

back