Cavia en konijn

Dieren en spiritualiteit

Animals and spirituality

  uk nl

Hans Brockhuis

Nada Chronicles, # 76

nl Dieren en spiritualiteit

11 februari 1968 was een koude winterdag met veel gladdigheid en zo’n 20 tot 30 cm sneeuw. Ik weet dat zo goed omdat die dag onze trouwdag was. Tijdens de receptie na de trouwplechtigheid ontvingen wij van onze zwager en schoonzus een groot hok met twee cavia’s. Vanaf dag 1 van ons huwelijk zijn wij omringd geweest door dieren en ook nu, 43 jaar later, is dat nog steeds het geval. Jippie, onze ‘je weet wel theemuts kater’ is hier de heer des huizes en duldt ons als degenen die hem op gezette tijden, door hem vastgesteld, zijn voedsel presenteren.

Tijdens de eerste jaren van ons huwelijk woonden wij aan de rand van het dorp in West-Nederland waar mijn echtgenote is geboren en opgegroeid. Ons perceel grensde aan een weiland waarvan de eigenaar het niet zo nauw nam met zijn erf afscheiding. Tot twee maal toe kwam het voor dat enkele schapen zich in onze tuin tegoed deden aan de lupine; tijdens een ander incident was het zelfs een paard die deze plant blijkbaar ook onweerstaanbaar lekker vond. Met behulp van enkele buurlieden hebben we zowel paard als schapen steeds weer in de wei weten te krijgen.

Dergelijke avonturen kwamen, toen de zaak eindelijk goed was afgeschermd niet meer voor, maar gedurende de jaren van ons huwelijk hebben vele dieren deel van ons eerst nog jonge gezin uitgemaakt. Cavia’s, krielkippen, konijnen, vissen in een aquarium, een vogel waar we soms op pasten, muizen die aanvankelijk werden gevoerd maar die na de onvermijdelijke gezinsuitbreiding toch uit ons huis werden geweerd. En dan moet natuurlijk ook de vliegende, snorrende, zoemende en prikkende schare worden genoemd die dan wel niet altijd welkom waren, maar desondanks regelmatig nadrukkelijk aanwezig plachten zijn en waren.

Bij mijn vrouw, in haar jonge jaren woonde zij elders in eerdervermeld dorp, was men ook dieren gewend. Dat gezin bezat altijd een herdershond om op het erf te passen, terwijl elk jaar een jonge geit bij een belendende boer werd aangekocht, die ongeacht of het dier zwart dan wel wit was, “Blackie” heette. Zij placht de geit dagelijks te voeren en speelde er dan mee, waarbij de op het erf staande schommel en wipwap door haar, zowel als door de geit werden benut. Dat leverde vaak een komiek schouwspel op, wat automobilisten op de aangrenzende weg er dikwijls toebracht hun voertuig aan de kant van de weg te zetten om het schouwspel eens goed te bekijken.

Steevast, aan het eind van het seizoen, verdween het beest weer, waarbij aan de dochter die later mijn vrouw zou worden op de mouw werd gespeld dat het dier weer naar de boer terug was gegaan, omdat het terugverlangde naar zijn broertjes en zusjes. Het was natuurlijk onvermijdelijk dat er een dag kwam dat de wekflessen vol heerlijk ‘kippenvlees’ door haar werden ontdekt. Als je mijn vrouw kent, weet je wat voor reactie dat bij haar teweeg moet hebben gebracht.

Wat mijzelf betreft, ik was opgegroeid in een gezin waar er, sinds ik een jaar of 9 was, altijd een poes in huis was. In die tijd was ik nogal geobsedeerd door de Griekse mythologie, zodat onze poes, die ons als ‘mannetje’ was verkocht, de naam van één van de Griekse helden uit die tijd, Achilles meekreeg. Nadat deze Achilles tot rijpheid was gekomen presteerde die iets wat haar illustere naamgenoot, ondanks zijn veelgeprezen heldhaftigheid in de controverse met Agamemnon tijdens de Trojaanse campagne, nooit had gepresteerd; het persoonlijk produceren van nakomelingen. Een van die nakomelingen, die kortweg “Klein” heette, heeft nog jaren bij ons zijn kolderieke kapriolen ten beste gegeven.

Kortom, toen wij trouwplannen maakten, was het voor ons een uitgemaakte zaak dat wij een huisdier zouden nemen; de vraag was echter: wordt dat een hond of een kat. Ik had niets (dat dacht ik toen tenminste) met honden, want ik was al eens behoorlijk te grazen genomen door een agressieve herdershond, en zij had niets met katten, want dat waren ze thuis niet gewend.

Dat dilemma werd voorlopig opgelost door de twee cavia’s die wij tijdens de receptie hadden gekregen, en toen niet lang daarna onze eerste dochter was geboren bleek dat zij allergisch was voor zowel honden als katten, zodat wij in dat verband geen ingewikkelde keuzes behoefden te maken. Vele jaren later, toen de kinderen allang uit huis waren, bleek onze zoon zich zorgen te maken om één van hun katten, die na een verhuizing niet meer met de andere kat door één deur kon, om het maar eens eufemistisch uit te drukken. Hij zou met vakantie gaan en vroeg ons voor enkele weken op Jippie te passen. Dat was zo’n tien jaar geleden en Jippie is nooit meer weggegaan. Verder passen wij met enige regelmaat voor enkele weken op Thomas, de labrador van onze jongste dochter. Op die manier hebben wij, na al die jaren, zowel een poes als een parttime hond en is het dilemma van 43 jaar geleden, geleidelijk en voor alle partijen op bevredigende wijze opgelost. Mijn vrouw is stapelgek op de kat en ikzelf heb mijn angst voor honden, door de vele uitlaatsessies, geleidelijk overwonnen en kan mij dan ook nauwelijks voorstellen dat dit vroeger wel het geval was.

Wat heeft dit allemaal met spiritualiteit te maken? Op het eerste gezicht, weinig. Maar ik vind het wel bijzonder te mogen vermelden dat mijn vrouw onveranderlijk en feilloos signaleert wanneer er iets met een van de dieren aan de hand was en is. Toch zegt zij zelf altijd dat ze, in tegenstelling tot mijzelf en de kinderen, weinig met spiritualiteit  ‘heeft.’ Desondanks voelt zij als het ware wat het dier voelt, ‘weet’ onmiddellijk wat er gedaan moet worden en handelt daar dan ogenblikkelijk naar. Zij is ongetwijfeld de dierenfluisteraar in dit huis. In een aantal gevallen heeft dat tot volledige genezing geleid. Natuurlijk weet je dat wanneer je er huisdieren op na houdt, het een keer hun tijd is, en klaar zijn om over te gaan. Ook dat voelt mijn vrouw onmiddellijk, wat er steeds toe leidt dat zij het dier in kwestie gerust weet te stellen en ruimte geeft om het stervensproces op een zo waardig mogelijke wijze gestalte te geven. Natuurlijk zijn we verdrietig wanneer één van onze huisdieren het tijdelijke voor het eeuwige verwisselt. Maar we weten ook dat het daar goed zal zijn en dat het dier zich kan voegen bij zijn of haar soortgenoten die eerder die reis hebben gemaakt.

Deze nieuwsbrief  biedt een aantal prachtige verhalen van allerlei dieren. Dolfijnen, een wolfshond, een wasbeer, paarden, poezen, honden en vogels. Van alles komt er in deze nieuwsbrief voorbij. Stuk voor stuk verhalen die mij en jou zullen ontroeren. Running Fox wenst jou vele mooie momenten met deze prachtige dieren.

terug

uk Animals and spirituality

11 February 1968 has been a cold winter day with lots of slipperiness and about 20 to 30 cm of snow. I know it so well because that day was our wedding day. During the reception after the wedding ceremony, we received from our brother-in-law and his wife a large cage with two guinea pigs. From day 1 of our marriage, we have been surrounded by animals and even now, 43 years later, that is still the case. Jippie, our  reddish tomcat is the master of the House. He tolerates us as long as we present to him periodically his food.

During the first years of our marriage we lived on the outskirts of the village in Western Netherlands where my wife was born and raised. Our site was bordering a pasture whose owner took a rather casual attitude regarding his yard separation. A few times some sheep entered our garden and did credit to the lupine; during another incident, it was even a horse that apparently also seemed to find this plant irresistibly delicious. With the help of a few neighbours we time and again managed to get both horse and sheep into the pasture again.

Such adventures came to an end when the field was finally fenced off properly, but during the years of our marriage many animals have taken part of our family. Dwarf hens, Guinea pigs, rabbits, fish in an aquarium, a bird we sometimes looked after, mice that were foddered initially, but after the inevitable family expansion were excluded from our house. And then of course the whirring, buzzing, flying and stinging ones who were not always welcome, but paid nevertheless regularly and strongly their ‘respects.’

My wife, in her early years she lived elsewhere in the same village, was also used to animals. Her family always possessed a herding dog to guard the yard, while a young goat was purchased each year from an adjoining farmer. Regardless of  whether the animal was black or white, it was always called: "Blackie.” She used to feed the goat daily and played with it. In the yard were a standing swing and a seesaw that were often interactively used by her, as well as by the goat, yielding repeatedly a comic spectacle, especially for motorists on the adjacent road, who often put their vehicle on the side of the road to look at the amazing show.

Invariably, at the end of the season, the beast disappeared, where the daughter who later became my wife would be told that the animal had gone back to the farmer, because it longed so much for her brothers and sisters. Of course it was inevitable that one day she discovered the preservation flasks full of delicious 'chicken meat.' If you know my wife, you will understand what kind of reaction that would have brought about.

As for myself, I was raised in a family where, since I was just about 9 years, was always a cat in the house. At that time I was quite obsessed with Greek mythology, so our cat, who had been sold to us as being a 'male,’ got the name of one of the Greek heroes ofhat time, Achilles. After this Achilles had come to maturity, something her illustrious namesake, despite his acclaimed heroism in the controversy with Agamemnon during the Trojan campaign, had never performed; the personal producing of offspring. One of his/her descendants, whom we simply called "Small," has given us his best years with his follies and twaddle.

In short, when we were making wedding plans, it was a foregone conclusion for us that we would take a pet. The question was however: would that be a dog or a cat? I wasn’t fond of dogs, or so I thought, because once I had been severely bitten by an aggressive sheepdog. My wife thought she didn’t like cats, because she was not at all used to them. Speaking of  prejudices.

That dilemma was provisionally solved by the two guinea pigs we received during the reception and when, not long afterwards, our first daughter was born it appeared she was allergic to both dogs and cats, so in that regard no complex choices had to be made. Many years later, when the children were on their own for long, our son was worried about one of their cats, who after moving was no more  able to match with the other one, to put it mildly. He would go on vacation and asked us to take care of Jippie, for a few weeks only.

That was about ten years ago and this Garfield lookalike tomcat is still with us. Furthermore, with some regularity we take care for several weeks of Thomas, the  Labrador of our youngest daughter. Hence, after all these years, we have both a cat as well as a part-time dog and the dilemma of 43 years ago, has been gradually resolved satisfactorily for all parties. My wife loves the cat and I, little by little, overcame my fear of dogs, because of the many times I walked him. Nowadays I can hardly imagine that this used to be the case.

What has all this to do with spirituality? At first glance, little. But I find it particularly mentionable that my wife immutable and infallible knows to detect when something with one of the animals is going wrong. Yet she always says about herself that she, unlike myself and our children, doesn’t hold much with spirituality. Nevertheless, she feels, as it were, what the animal feels, 'knows' what needs to be done immediately and acts tot that instantaneously. She is undoubtedly the animal whisperer of the family.

It led, in a number of cases, to complete healing. Of course, you know that when you’ve got pets, once it is their time, they are ready to pass away. Also that my wife can feel immediately, what always leads to her soothing the animal in question  and giving the pet his or her space to make the dying process as worthy as possible. Of course we are sad when one of our pets swaps the temporary for the eternal. But we also know that all will be well in the end and the animal can join his or her congeners who previously have made the same journey.

This newsletter offers some wonderful stories of all kinds of animals. Dolphins, a wolf dog, a raccoon, horses, cats, dogs and birds. In this newsletter a lot is going on. Piece by piece stories that will move you and me. Running Fox wishes you many beautiful moments with these gorgeous animals.

back