Devi

 

 

 

 

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=BSmToj9VZ4s

Mediteren met Devi nl

Meditating with Devi uk

 

Hans Brockhuis; Nada Chronicles # 115

Om bhur buvat sva
Tat savitur varenyam
Bargo Devasja di mahi
Di jojo na prachodayat

 


Mediteren met Devi

Ga, terwijl je lekker op een prettige stoel zit, met me mee op een virtuele fietstocht door het Hollandse polderlandschap.
Je hebt je ogen gesloten en een paar keer diep in- en uitgeademd. In door je neus, uit door je mond. Op deze manier ben je in staat om deze bijzondere meditatie zo goed mogelijk mee te maken.

Terwijl je aan het fietsen bent reciteer je hardop de prachtige Gayantri mantra, die hierboven, in tekst en via Youtube door Deva Premal wordt weergegeven.
Hoe vaak je dat hebt gedaan weet je niet meer want je bent al spoedig de tel kwijtgeraakt. Je kijkt om je heen en bent als altijd weer verrast door de verscheidenheid van natuurwaarden die het op het eerste gezicht zo eentonige polderlandschap tevoorschijn kan toveren.

De bosschages, de waterpartijen, de vele soorten groen. En dan de bevolking van dat landschap. De koeien, enkele paarden, de hazen, de vele vogels. In de verte de duinenrij die allengs dichterbij komt en waar je tenslotte tussen de bomenrijen, beuk en eik, terechtkomt, die je weer op andere taferelen uitzicht geven, zoals een klein duinmeer, waarvan de randen begroeid zijn met vooral duindoorn.

Tenslotte arriveer je in de grote stad en behalve verkeer en gebouwen en drukte bruist die stad ook van leven, en dan niet alleen menselijk leven.
Je besluit bij een cafetaria wat etenswaren te kopen om dat op te gaan eten op een bankje, iets verderop, met uitzicht op de drukke verkeersweg. Zeker geen bijzonder inspirerende locatie, maar het is beter dan niets, want je bent moe en hongerig.

Voorzien van eten en drinken wandel je naar het bankje dat je hebt uitgezocht en tot je verrassing zit daar een prachtige jonge vrouw, die er zoeven nog niet was. Ze is verdiept in een boek, maar kijkt op als je aarzelend aanstalten maakt om naast haar te gaan zitten.

"Hallo", zegt ze met een warme stem en een twinkeling in haar ogen. "Ga zitten, je zult wel moe zijn na die lange tocht."
Verbaasd vraag jij je af hoe zij dat kan weten, maar je zegt haar vriendelijk gedag en merkt op dat het buitengewoon mooi weer is. Een dooddoener, je weet het, maar je kunt op het moment niets anders bedenken. Deze vrouw is van een zo ondefinieerbare fragiele schoonheid dat het bijna beangstigend is.

Je begint je patat-mèt op te eten en de jonge vrouw duikt weer in haar boek en een tijdje zegt geen van jullie beiden verder iets. Maar opeens begint ze weer te spreken.
"Ik heet Devi", zegt ze en steekt haar hand hartelijk naar me uit die je schudt terwijl je jouw naam noemt.

"Ja, ik weet hoe je heet", is het antwoord. "Ik weet ook dat je op je tocht hierheen zo hebt genoten van alles wat groeit en bloeit en altijd weer boeit". De verwijzing naar Drs. Fop. I. Brouwer lijkt je nogal vergezocht voor een zo jong iemand als zij, maar ja, deze persoon lijkt wel meer te weten wat niet gebruikelijk is.

"Ja, daar kijk je van op, nietwaar?", zegt ze. "Je moet weten dat ik je ben gevolgd op je tocht en allerlei gedachten flarden van je heb opgevangen terwijl je door het landschap peddelde. Je reciteerde ‘Om bhur buvat’, weet je nog?"

"Ja of ik dat weet", antwoord je. "Maar er was toch echt niemand in de buurt, daar heb ik wel voor gezorgd. Ik hou er niet van om voor paal te staan." Ja-ja, al fietsend voor paal staan; je woordkeus is weer geweldig, bedenk je ondertussen.

"Zoals ik zei, heet ik Devi," met een magnifieke glimlach gaat ze verder. "In het dagelijks leven ben ik een Deva, zoals ook in je mantra voorkomt. Denk er maar eens over na." Dat doe je en in gedachten reciteer je opnieuw de Gayantri Mantra, een van de oudste en heiligste mantra's uit India. En inderdaad, 'bargo Devasja', daar is het. Je hebt daar nooit bij stilgestaan.

Je weet natuurlijk wel wat van Deva's in het algemeen en dat Devi de vrouwelijke vorm daarvan is. Terwijl je van opzij naar je bankgenote kijkt en naar haar transparante uitstraling met lange rode haren - ze heeft iets Iers over zich – kan jij je er ineens wel iets bij voorstellen dat zij uit het Deva-rijk afkomstig is, tijdelijk getransformeerd naar iets wat op homo sapiens lijkt. Maar dan de mooie, zachte soort; je-weet-wel.

"Dank je voor het compliment", zegt Devi met een glimlach. Je schaamt je een beetje en bedenkt dat je meer op je gedachten zou moeten letten bij iemand die er geen moeite mee heeft om te weten wat er in iemands hoofd omgaat. Maar dat laat ze voorbij gaan want ze zegt: "Je zou wel wat meer over de devische rijken willen weten, is het niet?"

De wereld om je heen is merkwaardig geruisloos geworden. Je hoort of ziet de voorbijrazende auto's niet meer. Zij en jij zitten in een bubbel van stilte en niets anders dan jullie twee en haar verhaal, is nog belangrijk.

"Luister", begint ze. "Er is een enorme variëteit in de devische rijken. Van de eenvoudige, eerbiedwaardige hoveniers van Gods Schepping tot machtige wezens die Moeder Aarde helpen in haar geestelijke groei."

"De Deva's met hoger bewustzijn kunnen verbaal communiceren met de mens, zoals wij dat nu doen. Maar de mens is niet meer gewend om op dergelijke subtiele manieren van communicatie te reageren."

"Iedereen kan ons zintuiglijk waarnemen, zien, horen, voelen of ruiken. Alles is mogelijk. Je kunt ook intuïtief weten dat we er zijn. Dat geldt ook voor de verschillende devische manieren van communicatie. Soms laten we je beelden zien, of laten we je iets voelen of weten."

"Toen je onderweg langs het duinmeer kwam heb je met heel je hart uitgeroepen: 'O, wat een prachtig meer!' Je was op dat moment onbewust afgestemd op het Wezen van het Meer; de plaatselijke Deva."

Om te zeggen dat je onder de indruk bent, is een understatement. Je zit hier nu wel met haar te communiceren, maar je weet dat dit een uitzondering is. Daarom vraag je haar: "Devi, hoe kunnen de mensen zich op jullie afstemmen?"

"Het is zo schrikbarend eenvoudig", antwoordt ze, dat je het nauwelijks zult geloven: VRAAG EN WEES STIL; STEM AF OP DE KOSMISCHE DRAAGGOLF! Als het stil is kun je het horen ruisen in je oor. Het is analoog aan het afstemmen van je radio. Als je de knop of de schuif een fractie te ver duwt is er alleen maar geruis. Schakel de ratio, de linkerhersenhelft, uit en voel! In die stilte kan een gedachte binnensluipen die, hoe ongerijmd soms ook, je antwoord is."

"Vaak spreken wij in beelden of symbolen. Maak het je niet moeilijk. Het eerste dat in je opkomt is meestal het juiste. Communiceren met het devische rijk is net zoiets als een relatie, een verwantschap beginnen. Je kunt na verloop van tijd de verschillende persoonlijkheden van elke Deva leren onderscheiden. Sommige zijn kort en bondig, anderen zijn aardig, en weer anderen presenteren hun ideeën razendsnel. Ik doe het op deze manier, door mij als mens aan je kenbaar te maken. Maar in het algemeen kun je leren de individuele trilling te herkennen, alsof het onze energetische handtekening is. Zo leer je te onderscheiden welke gedachten van jou zijn en welke indrukken van ons komen."

"Kijk om je heen, naar de 'werkelijkheid', zoals jij deed op je tocht door de polder. Een andere manier waarop wij met jullie in gesprek gaan, is door middel van veranderingen in de 'werkelijkheid'. Een plotseling opkomend briesje, een bord langs de weg die je ineens een (klinkt als) aanwijzing geeft, of een groep vogels die overvliegt op een cruciaal moment. Je hebt de twee hazen gezien die een tijdje met je mee holden in het weiland naast het fietspad. Ook een plotseling tijdsverschil kan op een dergelijke communicatie duiden.”

"Maar genoeg gepraat. De zon begint onder te gaan en het wordt tijd voor je om naar huis terug te gaan. Dank je wel dat je naar me hebt willen luisteren. Het ga je goed."
Even kijk je naar je patat die koud is geworden en je wilt haar bedanken voor al haar wijze lessen. Maar ze is verdwenen en je wordt je weer bewust van het verkeer dat voor je langs scheurt. Ja, het is tijd om naar huis te gaan en om alles te verwerken wat je hebt geleerd.

"Dank je wel", zeg je tegen de lucht op de plaats waar zij heeft gezeten, maar je hoort niets meer. Een windvlaagje beroert je haren en een koude rilling strijkt langs je ruggengraat en je weet dat het Devi is die afscheid neemt.

Langzaam kom je weer terug in het hier en nu en je weet en bent dankbaar voor een heilzame  reis met vergaande vergezichten in het rijk van de Deva’s die je al mediterend hebt meegemaakt.

Espavo!
(Uit Lemurië; betekenis: Dank je dat je in je eigen kracht wilt staan.)

terug


Meditating with Devi

 

Come, while sitting in a comfortable chair, with me on a virtual bike tour through the Dutch polder landscape.
You have closed your eyes and breathed in and out a few times. In through your nose, out through your mouth. In this way you are able to attend to this special meditation in a way that is as lucid for you as possible.

While biking you are loudly reciting the stunning Gayantri mantra that is above given in text as well as in music via Youtube by Deva Premal.
You are not sure how many times you did it, because you lost count very quickly. You look around and are, as always, awed by the variety in outlook which the, at first sight so monotonous looking flat country, is able to conjure up like magic.

There are the little woods, the pools, the many kinds of green, and not to forget the population of the countryside. Here are the cows, some horses, the hares, and the many birds. In the distance the range of dunes, coming closer by and by, and where at last you end up between the queues of trees, beach and oak,  providing you with again another kind of scenery. There is this small pool in the middle of the dunes, of which the edges are overgrown with buckthorn and tall grasses.

At last you arrive in the big city, which, short of the traffic and the buildings and the busyness, also bubbles with life, and not only human life.
You decide to go and buy something to eat and drink at a cafeteria to consume on a nearby bench, with a splendid view at the busy highway. Surely not a very inspiring location, but it is better than nothing and you are tired and hungry.

Provided with food and drink you walk to the bench you have found, but to your surprise a beautiful young lady is now sitting there, who wasn’t there but moments ago. She is reading a book, but looks up when you get hesitatingly ready to sit down next to her. “Hi”, she says with a warm voice and a twinkle in her eyes. “Sit down, you must be tired after the long journey”.

Astonished you ask yourself how she knows, but good-heartedly you say hello and make a comment about the beautiful weather. An unanswerable remark, I know, but at the moment you aren’t able to think of anything else. This woman possesses such an indefinable fragile beauty, which for me is almost daunting.
While the young woman is reading again, you start to eat your French fries with sauce and for some time none of you says anything. But all of a sudden she starts to speak again.

“My name is Devi”, she says and shakes your hand, while you tell her your name. 
“Yes, I know your name,” she replies. “I also know that on your journey this way, you have been enjoying everything in nature that grows and blossoms and captivates.” She is referring to a certain radio show about nature in general that used to be broadcast many years before she even could have been born. You are flabbergasted that she seems to know about this.

“You‘d never have thought I would know of this, have you?” she asks. “I want you to know that I have followed you when you were biking through the countryside, and that I received a lot of pieces of thought you were transmitting. You have been reciting ‘Om bhur buvat’, right?”

“Oh yes, I know”, you answer. “But I was certain that no one was around, while doing so. I do not like to stand before the pole.” [A Dutch saying]. Oh-oh, biking, and at the same time standing before a pole. My choice of words once again earns the Pulitzer Prize, you think with a grin.

“Like I said, my name is Devi.” She goes on with a fabulous smile. “In daily life I am a Deva, like the one that appears in your mantra. Think about it.” That you do  and by heart you once again recite the Gayatri Mantra, one of the oldest and most divine ones from India. And indeed: ‘bargo Devasja’, there it is. Never thought of it before.

Of course you know something about Deva’s in general and that Devi would be the feminine form. While you look sideways at your bench-mate and especially to her transparent radiation and red hair – she definitely possesses an Irish appearance – you can imagine that she derives from the Devic realms, for the time being transformed into something that looks like home sapiens. But then, the beautiful soft type, you know what I mean!

“Thank you for the compliment”, Devi says with a smile. You are a little bit ashamed and think that you have to look better after your thoughts when with someone who apparently has no difficulty to know what is transpiring within someone else’s head. She lets that go though and says: “You would want to understand a bit more about the devic dominions, wouldn’t you?”

The world around you has become astonishingly silent. Neither do you hear or see the speeding cars anymore. She and you are alone in a bubble of silence and nothing else than the two of you and her story is important now.

“Listen”, she begins. “There is an enormous variety in the devic realms. Reaching from the more simple, respectable gardeners of God’s creation, up to the mighty beings who help Mother Earth with her spiritual growth.”

“The Deva’s with a higher consciousness are able to verbally communicate with humans, just like we are doing right now. But then, humans are no longer used to react upon such ways of communication.”

“Everybody is able to detect us sensory, see, hear, feel or smell. Everything is possible. You may also know intuitively that we are here. This is also valid for the different devic ways of communication. Sometimes we show images, or we let you feel something or let you know otherwise.”

“When you were underway along the little lake, you cried out with all of your heart: ‘Oh what a gorgeous lake!’ Unconsciously you tuned in into the Being of the Lake; the local Deva.

To just say that you are impressed is an understatement. Here you are, just communicating with her, but you know that this would be an exception. Therefore you ask her: “Devi, what is the best way for people to tune in with beings like you?”

“It is so unspeakably easy”, she replies, that you would hardly believe it: ASK AND BE SILENT; TUNE IN ON THE COSMIC CARRIER WAVE! When all is silent, you can hear it rustle in your ears. It is analogue to the tuning in on your radio. When you move the switch a little bit too far, there will be only noise. Switch off the ratio, the left side of your brain, and feel! In this silence a thought may sneak in that might be, how absurd it may look, your answer.”

“Often we speak in images or symbols. Do not make it too difficult. The first thing that comes to mind is usually right. Communicating with the devic realms is like beginning a relationship, a liaison. After some time you may learn to distinguish the very personalities of each Deva. Some are short and abrupt, others are kind, and again others present their ideas in a flash. But speaking in general you can learn to recognize their individual vibration as if it were our energetic signature. In that way you may learn to make a distinction about what thoughts are coming in from yourself, and which are derived from us.”

“Look around you, to ‘reality’, as you did while journeying through the polders. Another way in which we may try to start a chat is by means of the changes in this ‘reality’. Such as a sudden breeze or a sign alongside the road that gives you a suggestion. Or maybe a group of birds flying above your head on a crucial moment. You saw the two hares that ran alongside you for a while in the pasture beside the biking path. Also an unexpected difference in time can sometimes be interpreted as a certain way of communication.”

"We have talked enough though. The sun is setting and it is time for you to go back. Thank you for listening. I wish you well."

You look down for a moment to the French fries that have turned cold and want to thank her for all her wisdom. But she has gone and you become aware again of the traffic that is still roaring in front of you. Yes, it certainly is time to go home and to be able to come to terms with all you have learned.

“Thank you very much," you say to the air on the place where she sat, but you do not hear anything anymore. A tiny breeze strucks against your hair and your spine shivers and you know that it is Devi who says good-bye to you.

Slowly you come back to the here and now and you know and are thankful for a beneficial journey with far-reaching views into the realm of the Devas, that you experienced while meditating.

Espavo!
(From Lemuria; meaning: Thank you to stand in your own power.)

back