Chu'tiva

Hopi slangendans/Hopi snakedance/Hopi Schlangentanz

Nada Chronicles, # 64

Hans Brockhuis

Deutsch von Renate Korthof

Arizona
Terwijl de stewardess met de op haar gelaat bevroren eeuwige glimlach de resten van de junkfood maaltijd ophaalde, dook het Amerikaanse toestel zeker 50 meter omlaag in een luchtzak en kreeg ik uitzicht op een bepaalde formatie in de geologie van de Noordelijke woestijn van Arizona. Terwijl de captain zich excuseerde en meldde dat we aan de landingsprocedure voor Phoenix Airport waren begonnen, drong het in een flits tot me door dat ik zojuist het speciale oriëntatiepunt van First Mesa in het Hopi Indian Reservation had waargenomen waarop het eeuwenoude Hopi dorp genaamd ‘Walpi’ zich bevindt.

Zeker 50 jaar daarvoor had ik daarover in een jongensboek gelezen. Een jonge Hopi indiaan was vanuit eerdergenoemd pueblodorp omhooggeklommen naar het hoogste punt in de omgeving, waar hij mediterend contact maakte met Great Spirit, het opperwezen. Veel later, lang nadat deze jongensdroom schijnbaar uit mijn systeem was verdwenen, las ik opnieuw over het Hopi-volk en de speciale plaats die deze stam inneemt in het conglomeraat van volkeren die samen ‘Native Americans’ of  ‘Oorspronkelijke Amerikanen’ worden genoemd. Geleidelijk ontstond een diep verlangen met deze mensen, niet als toerist maar op een dieper niveau, in contact te komen. De Hopi hebben een boodschap voor de wereld en ik zou graag willen dat Running Fox daarvoor een medium zou kunnen zijn, maar hoe moest ik het daarvoor benodigde contact tot stand brengen?

Ik wist dat de Hopi nogal afstandelijk zijn en – begrijpelijk - pottenkijkers liever op een afstand houden. Jij en ik zouden ook niet graag in een kooi zitten om door de apen begluurd te worden. Een lezeres van mij in Amerika, raadde mij desgevraagd aan om in Sedona, Arizona haar soulmate, een zekere Bob te raadplegen, de uitbater van Raven’s Nest, een Native American giftshop in die plaats.

De dag na aankomst in Phoenix arriveerden we, nadat we eerder bij een pleisterplaats een Hopi schoolklas op doorreis waren tegengekomen en wij voor het eerst de vollemaansgezichten van dit bijzondere volk van nabij hadden kunnen aanschouwen, in Sedona. Helaas bleek Raven’s Nest gesloten te zijn. Samen met Terry, die we een jaar eerder in Delphi, Griekenland hadden ontmoet, reden we naar een Art Gallery waar ze zilveren Hopi spullen verkopen. Terry had daar geruime tijd gewerkt en dus kende hij de verkoopdame heel goed. Het was allemaal heel mooi, wel duur, maar toch kochten we o.a. een zilveren ‘Running Fox’ die thuis een goed plaatsje heeft gekregen bij de computer waar het Running Fox gebeuren zich afspeelt. Vervolgens bezochten we nog meer art- en giftshops waarbij we o.a. een Aura-reading ondergingen door Zeffi Kefala, van Ancient Healing, oorspronkelijk uit Griekenland.

Een dag later bleek Raven’s Nest wel open te zijn. Eigenaar Bob, met paardenstaart, bleek een prettig mens te zijn, maar op mijn vraag over de Hopi kon hij mij helaas niet verder helpen. Wel raadde hij ons, met een twinkeling in de ogen, nog even te wachten. We scharrelden nog wat rond en even later kwam een Native binnen die, na een prettig praatje, wel antwoord op mijn vraag wist. Wij zouden er goed aan doen om naar het Hopi Museum in Second Mesa, in het Hopi Reservaat, te gaan. De directrice daar zou ons ongetwijfeld verder kunnen helpen. Om te zeggen dat ik buitengewoon benieuwd was, is een understatement.

Colorado
Twee weken later, nadat we een groot aantal prachtige natuurparken in Utah, Wyoming en Montana hadden bezocht, waaronder het overweldigende Yellowstone National Park, arriveerden we in Colorado waar we hadden afgesproken met onze goede vriendin Myriah Krista Walker, op Running Fox bekend door haar prachtige meditaties en verhalen.
We ontmoetten Myriah in haar nieuwe thuis, een kleine houten woning. We reden met haar naar de Flattops wilderness waar ze ons de cabin liet zien waar ze zes jaar had gewoond en liet ons de verschillende plaatsen zien waar haar verhalen en meditaties zich afspelen. Terwijl we in haar ‘tuin’ zaten te picknicken kwamen een visarend, een vulture (buizerd) en een blauwe reiger voorbij om hallo te zeggen. De adelaar en de reiger vlogen enige tijd rondjes om elkaar heen; een gedrag dat Myriah nog nooit eerder had waargenomen.

Myriah’s voormalige woning is prachtig gesitueerd tegenover de dalwand waar ooit de bighorn schapen voorbijkwamen om op de steile helling te grazen. Het is ook de plek van de beer die op gezette tijden langskwam om Myriah te begroeten.
Daarna reden we een grote route door de omgeving en langs de z.g. Deep Creek. Heel indrukwekkend allemaal. ‘Myriah Country is truly awesome!’
Bij een grote boerderij stonden een groot aantal paarden in de wei die ons bij het hek kwamen begroeten. Het zijn heel bijzondere paarden; licht met donkere manen, zoals die worden beschreven in de boeken van Jean Auel.

Hopi Indian Reservation
Enkele dagen later is het tijd voor de Hopi. Er staat een groot bord langs de weg waarop vermeld staat dat we het Hopi reservaat betreden, dat er niet gefotografeerd mag worden, niet van de gebaande wegen af dienen te gaan en dat reizigers verzocht worden de bewoners niet lastig te vallen. Onderweg nuttigen wij in een restaurant langs de weg een heerlijke halve kip met brood en na geruime tijd arriveren we uiteindelijk bij het Hopimuseum, op Second Mesa, zoals ons dat is aangeraden. Ik geef een donatie aan de dame van het museum, waarna ik mijn verhaaltje afsteek over contact met de Hopi en het uitdragen van de Hopi boodschap.
Inderdaad blijkt Anna van het museum op Second Mesa precies te weten waar het over gaat. Zij geeft ons inlichtingen over hoe in Kykotsmovi daar te komen. So far so good en we gaan op weg naar die plaats, op Third Mesa, waar we zoals aangeraden, in de ‘store’ (winkel van sinkel) nadere inlichtingen inwinnen.

Raak en in de roos!
We worden ontvangen in de woning van een zeer gastvrije Hopi familie waar we anderhalf uur verblijven en spreken over al het goeds wat de Hopi aan de wereld te bieden hebben. Kortom, dit was een hele goede dag, en onze grote dank gaat uit naar de anonieme Hopi in Sedona, naar Myriah en naar alle anderen die zich hebben ingezet om dit contact mogelijk te maken. Wanneer ik dit opschrijf vermeldt de wekker: 11.11h, zodat ik weet dat het bedankje is aangekomen en geaccepteerd! Als toetje krijgen we bovendien nog een prachtige zonsondergang voorgeschoteld…

We logeren die nacht in het enige motel dat Hopi Country rijk is, naast het museum en door een kletspraatje ‘over de heg’ komen we er een dag later achter dat er vandaag in First Mesa een traditionele dans wordt gehouden. Het is onzeker of er ook blanken welkom zijn, maar het is alles waard om het voorzichtig te proberen. Wat wij aanvankelijk niet durfden, gebeurt nu wel. We slaan van de hoofdweg af en rijden omhoog naar First Mesa. In het dorp Hano aangekomen zien we behalve veel geparkeerde auto’s niets bijzonders. Dan rijden we maar door naar het volgende dorp, Walpi, waar blijkt dat we zonder gids beslist niet welkom zijn. Helaas vermeldt het bord boven het gidsenverblijf dat er vandaag geen rondleidingen zullen zijn.

Mijn vrouw kennende is het niet verwonderlijk dat zij een daar wonende oudere dame aanklampt om te vragen of het niet toch mogelijk zou zijn ter plaatse een korte blik te werpen. Zij vindt het best. Dus lopen wij op het gemak het oude Walpi in dat gedeeltelijk is gerestaureerd en, behalve door enkele oudere mensen, nog maar nauwelijks wordt bewoond.
Even later zien we beneden ons in de laagvlakte een politieauto komen aanscheuren en de Hopi officer komt ons weldra vertellen wat we al weten, maar we zetten ons meest  onschuldige gezicht op (het mocht van die mevrouw) en het eind van het liedje is dat de man, die ter plaatse blijkt te zijn geboren, ons vol trots langs al het moois rondleidt en ons alle ins en outs uitlegt van deze bijzondere plaats. Ik probeer in te voelen of me iets bekends voorkomt, doch dat lukt maar ten dele.

Slangendans
Aan het eind van de rondleiding horen we trommels. De aangekondigde dans! Op onze vraag of het mogelijk zou zijn deze dans te Hano te bezoeken krijgen we als antwoord dat zulks, als we niet fotograferen en ons een beetje op de achtergrond houden, zeker het geval is. Nadat we onze auto op een onmogelijke plek hebben geparkeerd, lopen we op het geluid van een enkele trom af en inderdaad, op het kleine dorpsplein vindt een z.g. 'Chu'tiva', of 'slangendans' plaats, één van de belangrijke ceremoniën in het spirituele jaar van het Hopi-volk. Het is heel bijzonder en een voorrecht om dit mee te mogen maken. Begeleid door de eenzame monotone trom voeren de levend geworden kachina’s hun traditionele pavane, hun langzame dans, uit die al om middernacht is begonnen en tot zonsondergang zal voortduren. De circa 30 mannen bevinden zich in een soort trance en het geratel van de als sieraden meegevoerde schelpen, die de ratelslangen moeten voorstellen, zorgen er op het ritme van hun voetbewegingen voor, dat ook de toeschouwers als het ware worden meegevoerd naar onpeilbare verten.
Ook wij worden meegesleept door het ritme. Een diepe eenheid maakt zich van ons meester en ook nu nog, jaren later, lopen ons de rillingen over de rug bij een terugblik op deze buitengewoon bijzondere gebeurtenis.

Helaas is hettegenwoordig niet meer mogelijk een dergelijke dans bij te wonen. In hun brief van 9 augustus 2010 verbieden de Slang- en Antiloop priesters niet-Natives dergelijke ceremoniële bijeenkomsten bij te wonen.

terug

Arizona
While the stewardess with the perpetual smile frozen on her face picks up the remains of the junkfood meal, the American plane plunged at least 50 yards down an air pocket, suddenly giving me a view of the formation in the geology of the Northern Arizona desert. While the captain apologized and informed us that the landing procedure for Phoenix Airport was initialized, I realized in a flash that I had just observed the special landmark of First Mesa in the Hopi Indian Reservation on which the ancient Hopi village of Walpi is located.

At least 50 years before I had read about it in a very special book for boys. A young Hopi Indian from above mentioned pueblo village climbed to the highest point in the area, where he made, while meditating, contact with Great Spirit, the supreme being. Much later, long after this boys dream apparently had been gone out of my system, I again read about the Hopi people and the special place that this tribe occupies in the conglomerate of nations who collectively are called "Native Americans." Gradually a deep longing formed inside me to get in touch with these people, not as a tourist but on a deeper level. The Hopi have a message for the world and I would very much like to have Running Fox become a vehicle for that, but what would be required to establish contact?

I knew that the Hopi behave rather aloof, and keep - understandably - prying eyes at bay. You and I would not like to sit in a cage like monkeys in a zoo to be observed, would you? A reader of mine in America, advised me to visit Sedona, Arizona, and consult her soul mate, a certain Bob, the manager of Raven's Nest, a Native American gift shop in that town.
The day after arriving in Phoenix, at a roadside rest place, we happened to have our first contact with Hopi people. A classroom in transit was there and for the first time we met in the flesh with these special people, identifiable by their full moon faces. Not much later we arrived in Sedona. Unfortunately Ravens’ Nest was closed. Together with Terry, whom we met in Delphi, Greece a year earlier, we drove to an Art Gallery where they sell silver Hopi goods. Terry worked there some time and so he knew the saleswoman very well. It was all very beautiful, although dear, but we bought for example a silver ‘Running Fox’ which sits near the computer where the Running Fox website lives. Furthermore we visited some other art- and gift shops, where we also had an aura reading by Zeffi Kefala of Ancient Healing, originally from Greece.

A day later Raven's Nest was open. Ponytailed owner Bob was a pleasant man, but to my question about the Hopi, he said he unfortunately couldn’t help me. However he advised us, with a twinkle in the eyes, to wait. We scrambled around a bit and soon a Native arrived who, after a pleasant chat, indeed did answer my big question. We would be well advised to proceed to the Hopi Museum in Second Mesa, at the Hopi Reservation. The female director there would undoubtedly be able to help us. To say I was extremely curious, is an understatement.

Colorado
Two weeks later, after we visited many beautiful national parks in Utah, Wyoming and Montana, including the magnificent Yellowstone National Park, we arrived in Colorado where we called on our good friend Myriah Krista Walker, well known for her beautiful meditations and stories on Running Fox. We met Myriah in her new adobe and drove with her to the Flattops wilderness area, where she showed us the cabin where she had lived for six years and the different places where her stories and meditations occur. While in her ‘garden’ we were having a picnic, an eagle, a vulture and a blue heron came over to say hello. The eagle and the heron flew circles around each other for some time, a behavior Myriah had never seen before.

Myriah’s former home is beautifully situated in front of the valley where once the bighorn sheep passed by to graze on to the steep slopes. It is also the site of the bear that regularly came around to greet her. Then we drove a big route through the Flat Tops Wilderness Area and along the so-called Deep Creek, which in fact seems to be rather shallow. All very impressive. " Myriah Country is Truly awesome!" Near a large  farm a great number of horses roamed the pasture. Many of them came to greet us at the gate. These are very special horses, light with dark mane, as described in the books by Jean Auel.

Hopi Indian Reservation
A few days later it is Hopi time. A large roadside sign indicates that we are entering the Hopi Indian reservation. No photographing, not to get off the beaten track, and travelers are kindly requested not to bother the residents. Along the way we eat a delicious simple meal of half a chicken with bread, in a restaurant along the road and after some time we finally arrive, as recommended, at the Hopi museum, on Second Mesa. I give a donation to the lady of the museum, and tell my story about  contacting the Hopi and spreading the Hopi message. Indeed Anna of the museum on Second Mesa seems to know exactly what I’m talking about. She gives us information about how to get in Kykostmovi. So far so good and we're on our way to that place, on Third Mesa, where we, as suggested, make further inquiries in the retail store.

Bulls eye!

We are received in the home of a welcoming Hopi family where we stayfor more than two hours and talk about all the good things the Hopi have to offer to the world. In short, this day had been a very good one and a big thank you goes to the anonymous Hopi in Sedona, to Myriah and to all others who have committed themselves to make this contact possible. Just as I write this, the alarm clock tells: 11:11h. I now know that this is recognized and accepted! By way of a dessert the Great Chief presents a stunning sunset.

That night we stay in the only motel at the reservation, situated next to the museum. The next day, by means of some small talk ‘over the fence,’ we learn that today in First Mesa, a traditional dance will be held. It is uncertain if white people will be welcome, but it’s certainly worth to give it a try. What we earlier on did not dare to risk, is happening now. We turn off the highway and drive up to First Mesa. When we arrive in the village of Hano though, apart from many parked cars, we cannot see or hear anything special. Apart from a few children, no people in the streets. Then we ride on to the next village, Walpi, where a huge panel informs us that visitors without guide are not welcome. Unfortunately a sign over the guides office indicates that today there will be no tours.

Knowing my wife it is hardly surprising that she grasps the opportunity and asks an elderly lady living there if it wouldn’t be possible after all to take a brief glimpse. She has no objections whatsoever. So we leisurely cross the ‘border’ and stroll through the old Walpi, which is partly restored and is still inhabited by only a few elderly people. A bit later, while looking downward to the plain we can see a police car coming up with high velocity and yes, soon the Hopi officer sturdily addresses us to tell what we already know. We explain our situation and the man, who tells to have been born there, proudly leads us along all the beauty and specialties of the town and explains the ins and outs of this very special place. I try to feel if something would be familiar, but that only partly works.

Snake dance
At the end of the tour we hear drums. The announced dance! Uninvited the police officer tells us us about the importance of the ceremonial dance taking place, explains a bit about the significance and informs us that we are herewith invited to join, on the condition to stay detached and to take no pictures. The family that had told us about the dance is there too and although it is very crowded, the people around us seem to accept us for who we are, some of them smile, nod happily to us or otherwise express there acceptance.

On the little square a so-called ‘Chu'tiva', or 'snake dance' takes place, one of the important spiritual ceremonies in the year of the Hopi people. It is very special and a privilege to be able to be part of this. Accompanied by the lonely monotonous drum the Kachina dolls, alive once again, carry out their traditional pavane, their slow dance, that started already on midnight and will continue until sunset. The just about 30 men seem to be in deep communion with spirit and the rattle of shells, taken along as jewelry, suggesting the rattlesnakes, make sure that by the rhythm of their foot movements, the spectators as it were are carried away into unfathomable depths. We too are swept along by the rhythm. A profound unity takes hold of us, and even now, years later, the shivers run down our spines at a flashback to this very special event.

Unfortunately it isn't possible for non-Natives to attend these ceremonies any more. In their letter dated August 9, 2010, the Snake- and Antelope Priests state that non-Natives are prohibited to attend such ceremonial gatherings.

back

Arizona
Während die Stewardess mit dem ewigen Lächeln auf ihrem Gesicht die Reste des Schnellimbisses einsammelte, sackte die amerikanische Maschine sicher 50 Meter in ein Luftloch ab und wurde die Sicht auf eine bestimmte Formation in der Geologie der nördlichen Wüste von Arizona frei. Während der Kapitän sich entschuldigte und mitteilte, dass wir mit dem Landeanflug auf Phönix Airport begonnen hatten, drang es blitzartig zu mir durch, dass ich soeben den besonderen Orientierungspunkt von First Mesa im Reservat der Hopi Indianer wahrgenommen hatte, worauf sich das Jahrhunderte alte Hopidorf „Walpi“ befindet.

Gut 50 Jahre zuvor hatte ich in einem Jungenbuch darüber gelesen. Ein junger Hopi Indianer war vom vorhin erwähnten Pueblodorf aus zum höchsten Gipfel der Umgebung empor geklettert, wo er meditierend mit dem „Großen Geist“, dem Überwesen, in Kontakt trat.

Viel später, lang nachdem dieser Jungentraum scheinbar aus meinem System verschwunden war, las ich aufs Neue über das Volk der Hopi und den besonderen Platz, den dieser Stamm im Völkerkonglomerat einnimmt, die alle zusammen Eingeborene Amerikas oder Ursprüngliche Amerikaner genannt werden.

Allmählich entstand ein tiefes Verlangen, mit diesen Menschen nicht als Touristen, sondern auf einem tieferen Niveau in Kontakt zu kommen. Die Hopi haben eine Botschaft für die Welt und ich wollte gern, dass Running Fox dafür ein Medium sein sollte, aber wie sollte ich den dafür nötigen Kontakt zustande bringen? Ich wusste, dass die Hopi ziemlich zurückhaltend sind und begreiflicherweise  ‚Topfgucker‘ lieber auf Distanz halten. Du und ich würden auch nicht gern in einem Käfig sitzen und durch Affen angestarrt werden.

Eine meiner Leserinnen in Amerika  riet mir auf meine Frage, in Sedona/Arizona ihren Seelengefährten, einen gewissen Bob, zu Rate zu ziehen, den Geschäftsführer von ‚Raven‘s Nest‘, einem einheimischen amerikanischen Geschenkeshop vor Ort.

Am Tag nach der Ankunft in Phönix kamen wir in Sedona an, nachdem wir zuvor auf einem Rastplatz einer Hopi-Schulklasse auf der Durchreise begegnet waren und wir zum ersten Mal die Vollmondgesichter dieses besonderen Volkes aus der Nähe bestaunen hatten können.

Leider schien ‚Raven‘s Nest‘ geschlossen zu sein. Gemeinsam mit Terry, der wir ein Jahr davor in Delphi in Griechenland begegnet waren, fuhren wir zu einer Kunstgalerie, wo man silberne Hopisachen verkaufte. Terry hatte dort eine Zeitlang gearbeitet und kannte darum die Verkäuferin sehr gut. Alles war sehr schön und auch teuer, aber wir kauften doch einen silbernen „Running Fox“, der zuhause ein gutes Plätzchen beim Computer bekommen hat, wo sich das Running Fox Geschehen abspielt.

Weiterhin besuchten wir noch mehr Kunst-und Geschenkeläden, wobei wir uns unter anderem einem Aurareading durch Zeffi Kefala (ursprünglich aus Griechenland stammend) von ‚Ancient Healing‘ unterzogen.

Einen Tag später schien Raven’s Nest wohl offen zu sein. Der Eigentümer Bob, mit Pferdeschwanz, schien ein netter Mensch zu sein, aber auf meine Frage über die Hopi konnte er mir leider nicht weiterhelfen. Wohl riet er uns mit einem Funkeln in den Augen, noch etwas zu warten. Wir schnüffelten ein wenig herum und kurze Zeit später kam ein Einheimischer herein, der nach einem netten Gespräch wohl Antwort auf meine Frage geben konnte. Wir würden gut daran tun, zum Hopi Museum auf Second Mesa im Hopi Reservat zu gehen. Die Direktorin da würde uns zweifellos weiterhelfen können. Es ist noch eine Untertreibung, wenn ich sage, dass ich außerordentlich neugierig war.

Colorado
Zwei Wochen später, nachdem wir eine große Anzahl prachtvoller Naturparks in Utah, Wyoming und Montana besucht hatten, worunter auch der überwältigende Yellowstone National Park, kamen wir in Colorado an, wo wir mit unserer guten Freundin Myriah Krista Walker, die auf Running Fox durch ihre prächtige Meditationen und Geschichten bekannt ist, verabredet waren. Wir fuhren mit ihr zu den Flattops Wilderness Area, wo sie sechs Jahre gewohnt hatte und auch verschiedene Orte, wo sich ihre Geschichten und Meditationen abspielen. Während wir in ihrem ‚Garten‘ am Picknicken waren, kamen ein Fischadler, ein Bussard und ein Blaureiher vorbei, um hallo zu sagen. Der Adler und der Reiher umkreisten einander eine Zeitlang, ein Verhalten, dass Myriah noch nie zuvor wahrgenommen hatte.

Myriahs frühere Wohnung liegt wundervoll gegenüber der Talwand, wo früher die Grosshornschafe vorbeikamen, um auf dem steilen Abhang zu grasen. Das ist aber auch der Platz des Bären, der zu bestimmten Zeiten kam, um Myriah zu begrüssen.

Danach fuhren wir eine große Strecke durch das Flattops Wilderness Areal und entlang des sogenannten ‚Deep Creek‘, die gar nicht so tief schein zu sein. Alles sehr beeindruckend. „Myriah Land ist wirklich großartig!“
Auf einem großen Bauernhof standen eine Menge Pferde auf der Weide und begrüßten uns am Zaun. Es waren sehr besondere Pferde: hell mit dunklen Mähnen, sowie sie in den Büchern von Jean Auel beschrieben werden.

Hopi Indianer Reservat
Einige Tage später ist es Zeit für die Hopi. Am Weg steht ein großes Schild, worauf zu lesen ist, dass wir das Hopi-Reservat betreten, dass nicht fotografiert werden darf, nicht von vorgegebenen Wegen abgewichen werden soll und dass die Reisenden ersucht werden, die Bewohner nicht zu belästigen. Unterwegs essen wir in einem Restaurant am Weg ein herliches halbes Hühnchen mit Brot und nach geraumer Zeit kommen wir schließlich und endlich beim Hopimuseum auf der Second Mesa an, wie es uns geraten wurde. Ich gebe eine Spende an die Dame vom Museum, wonach ich vom Kontakt mit den Hopi und dem Verbreiten der Hopi Botschaft erzähle. Tatsächlich scheint Anna vom Museum genau zu wissen, worum es sich handelt. Sie erklärt uns, wie nach Kykotsmovi zu kommen. Soweit so gut- wir begeben uns auf den Weg dahin, zur Third Mesa, wo wir wie empfohlen im ‚Tante Emma Laden‘ nähere Erläuterungen bekommen.

Volltreffer!

Wir sind in der Heimat eine einladende Hopi-Familie, wo wir mehr als zwei Stunden verbleiben und reden über all die guten Dinge die der Hopi an der Welt zu bieten haben.. Kurzum, das war ein sehr guter Tag und unser großer Dankeschön richtet sich an den anonymen Hopi in Sedona, an Myriah und an alle anderen, die sich eingesetzt haben, um diesen Kontakt zu ermöglichen. Während des Niederschreibens zeigt der Wecker 11.11, sodass ich weiß, dass der Dank angekommen und akzeptiert ist! Als ‚Nachtisch‘ bekommen wir darüber hinaus noch einen prächtigen Sonnenuntergang serviert...

Wir bleiben über Nacht im einzigen Motel, das es in Hopi Country gibt, neben dem Museum, und durch eine Plauderei über den Zaun kommen wir einen Tag später dahinter, dass an diesem Tag auf der First Mesa ein traditioneller Tanz abgehalten wird. Es ist nicht sicher, ob auch Weiße willkommen sind, aber alles ist das vorsichtige Probieren Wert. Was wir anfangs nicht wagten, geschieht nun doch. Wir biegen von der Hauptstraße ab und fahren hinauf zu First Mesa. Im Dorf Hano angekommen, sehen wir außer viel parkenden Autos nichts Besonderes. Dann fahren wir also weiter zum nächsten Dorf, Walpi, wo wir scheinbar ohne Reiseleiter sicher nicht willkommen sind. Leider gibt das Schild über dem Reiseleiterquartier an, dass an diesem Tag keine Führungen stattfinden.

Wer meine Frau kennt, wird sich nicht wundern, dass sie eine dort wohnende ältere Dame anspricht, um zu fragen, ob es nicht doch möglich wäre, dort kurz herumzuschauen. Die findet das in Ordnung. Also betreten wir gemächlich das alte Walpi, das teilweise restauriert, und abgesehen von ein paar älteren Leuten kaum mehr bewohnt ist.
Ein wenig später sehen wir unter uns in der Niederung ein Polizeiauto heranbrausen und der Hopi Officer kommt uns bald darauf erzählen was wir schon wissen, aber wir setzen unser unschuldigstes Gesicht auf (wir durften von der Frau aus), und das Ende des Liedes ist, dass der Mann, der dort geboren zu sein scheint, uns voller Stolz durch all das Schöne führt und uns alles bis in alle Einzelheiten von diesem besonderen Ort erklärt. Ich versuche mich einzufühlen ob mir etwas bekannt vorkommt, aber das gelingt nur zum Teil.

Schlangentanz
Am Ende der Führung hören wir Trommeln. Der abgekündigte Tanz! Auf unsere Frage, ob es möglich sei, diesen Tanz in Hano zu besuchen, bekommen wir zur Antwort, dass dies, wenn wir nicht fotografieren und uns ein wenig im Hintergrund halten, sicher möglich sei. Sobald wir unser Auto auf einem unmöglichen Platz geparkt haben, laufen wir in die Richtung des Klanges einer einzelnen Trommel und tatsächlich, auf dem kleinen Dorfplatz findet ein sogenannter ‚Chu’tiva‘ oder ‚Schlangentanz’ statt, eine der wichtigen Zeremonien im spirituellen Jahr der Hopi – Völker.
Es ist sehr besonders und ein Privileg, um das miterleben zu dürfen. Begleitet von der einsamen monotonen Trommel führen die lebendig gewordenen Kachina’s ihren traditionellen ‚Pavane‘, ihren langsamen Tanz, auf, der schon um Mitternacht begonnen hat und bis Sonnenuntergang dauern soll. Die ungefähr 30 Männer befinden sich in einer Art Trance und das Gerassel der als Schmuck mitgeführten Muscheln, die die Klapperschlangen darstellen sollen, sorgen im Rhythmus ihrer Fussbewegungen dafür, dass auch die Zuschauer gleichsam in unermessliche Weiten mitgeführt werden.
Auch wir werden vom Rhythmus mitgerissen. Ein tiefes Einheitsgefühl überwältigt uns und auch jetzt noch, Jahre später, laufen uns beim Rückblick auf dieses außergewöhnlich besondere Ereignis Schauer über den Rücken.

Leider ist es für Nicht-Einheimischen nicht mehr möglich, diesen Tanz zu observieren. In ihrem Schreiben vom 9. August 2010 die Slang- und Antilope Priester verbieten es Nicht-Einheimischen, an solche zeremoniellen Zusammenkünften teilzunehmen.

zurück

.

Wij willen op geen enkele manier het copyright claimen van de diverse kunstwerken/- illustraties die wij gebruiken om afbeeldingen voor onze pagina's te maken. Deze afbeeldingen zijn dan wel door ons gemaakt, maar het copyright van de originele kunstwerken/illustraties blijft expliciet eigendom van de individuele artiest.

Mochten er op deze pagina's, ondanks onze zorgvuldigheid, onderdelen zijn gebruikt waarop een copyright rust en/of waarvoor wij geen toestemming hebben verkregen, dan verzoeken wij je om ons dit zo snel mogelijk te laten weten. Wij zullen dan direct het betreffende item verwijderen of de gewenste stappen ondernemen om het materiaal wel te mogen gebruiken.