Buitenaards

Plejadische dossiers

Nada Kronieken

Running Fox Homepagina

Written with Love Meditaties

Nieuw op Running Fox

contact

Pleiadian Star

Illustration by Martha Hart

Hoofdstuk zonder titel nl

Een verhaal gegeven door Ana Catharina, opgetekend door Martin Pleiades

Chapter without a title uk

A tale given by Ana Catharina,written down by Martin Pleiades

Mijn Plejadische ster, vergezel me naar huis. Begeleid me naar het ochtendlicht. Ik zal mijn ogen openen en… wakker worden.

My Pleiadian star, bring me home. Guide me to the morning light. I shall open my eyes and… awaken.


Hoofdstuk zonder titel

Gegroet, mijn medereiziger. Vandaag sta ik op het punt om je een verhaal te vertellen, een hoofdstuk uit mijn persoonlijke boek dat ik nog geen titel heb gegeven. Ik ben op reis van Praag, de hoofdstad van de Tsjechische Republiek, onderweg naar een mooi stadje genaamd Adršpach, vlakbij de Poolse grens. Mijn tante is zo bevoorrecht om op een geweldige plek te mogen wonen, met ongerepte bossen en rotsformaties voor zover het oog reikt. Ook de lucht en de collectieve energie voelen heel zuiver aan in dit kleine dorp en zijn omgeving. Niet in het minst vanwege de rust, is dit een perfect toevluchtsoord voor een dame met een wanhopige behoefte aan een beetje verpozing. Dus is het gemakkelijk te raden dat ik vandaag inderdaad op het punt sta een bezoek aan mijn tante te brengen. Tussen twee haakjes, haar naam is Svetlana.

Ik bevind me in een van die oude uit het Oostblok stammende treincompartimenten, gegarneerd met een smoezelig gordijn, zitplaatsen die al sinds een decennium of twee versleten zijn en muren bedekt met tinten nog somberder dan een verlaten ziekenhuis. Voor sommige mensen is dit slechts een nostalgische ergernis met een vreemde geur; voor anderen een levend sprookje of een herinnering aan wat ooit glorie was. Hoe dan ook, deze reis zal 2 ½ uur duren en er zijn geen andere mensen in de coupé. Laten we dus ons gesprek voortzetten.

Ik zal mij eerst even voorstellen. Mijn naam is Ana Catharina, geboren en getogen in de mystieke gouden stad Praag. Natuurlijk, ik ben vertrouwd met alle facetten die de stad te bieden heeft, want in tegenstelling tot mijn ouders is dit waar ik mijn hele leven woon. Ik ben helemaal weg van het gemak van het openbaar vervoer, de oude gebouwen en standbeelden met hun eigen legenden en niet te vergeten, de vele natuurlijke bezienswaardigheden. Hoeveel jaar ik achter me heb, wil je weten? Welnu, het is erg onbeleefd om een dame naar haar leeftijd te vragen. Laten we in plaats daarvan eerst spreken over mijn fysieke verschijning en persoonlijke kenmerken. Wellicht vormt dat een betere verbinding.

Met een recent gemeten lengte van slechts 1,72 meter denk ik dat ik een beetje aan de kleine kant ben. Ik ben heel slank, maar met 65 kilo op de schaal is dat nog steeds een gezonde combinatie. Wat mijn ogen betreft, die zijn mijn grootste trots; ze zijn azuurblauw en passen perfect bij mijn zwart getinte haar. Mijn gezicht is vrij tijdloos omdat zij beschikt over de echte kenmerken van een onschuldige schoonheid. Mijn voorkomen kan het best omschreven worden als neutraal; niets bijzonders. De kleding die ik meestal kies om te dragen is lichtelijk informeel omdat heldere bijna flamboyante kleuren geen vreemden voor mij zijn. Bovendien, zonder mijn trouwe metgezel, een rieten hoed, zal ik nooit mijn appartement verlaten.

Hoe zit het met hobby's, heb ik die? Nou, naast het feit dat ik ervan hou om mijn eigen verhalen te schrijven, zoals in dit geval, wil ik ook graag de veelzijdige inspiraties van andere getalenteerde schrijvers in mij opnemen, vooral spirituele verhalen met een dieper doel. Maar je moet begrijpen dat ik, zoals gebruikelijk bij een echte dame, ook graag en vaak ga shoppen omdat ik altijd op zoek ben naar dat ene verleidelijke parfum, die speciale jurk, glinsterende juwelen en last but not least het vinden van vele uiteenlopende cosmetica. Zal ik er ooit genoeg van krijgen? Ha, mijn bankrekening zal het er niet altijd mee eens zijn, maar Ana Catharina? Nooit.

Ik werk in een kleine souvenirwinkel op Staroměstské Náměstí, beter bekend als het Oude Stadsplein. Ik heb een prachtige baan op een nog betere locatie die nooit verveelt, aangezien de winkel op een steenworp afstand is gesitueerd van de beroemde astronomische klok. Een grote verscheidenheid aan toeristen, maar ook tal van muzikanten met hun vele talenten zijn altijd aanwezig. Ecuadoraanse Indianen, Schotten met doedelzakken, Ierse schonen met hun tinwhistle’s, Australische drummers, mensen die middeleeuwse teksten spelen, noem maar op. Gedurende vele jaren heb ik ze allemaal voorbij zien komen. In Praag hebben de mensen niet per se een dure vergunning nodig om hun creativiteit te tonen. Zeer gunstig voor hun potentiële talenten vind je niet?

Vanaf de plaats waar ik woon is de winkel gemakkelijk te bereiken met tram 9. Ik woon in Žižkov, het derde deel van een stad verdeeld in 22 verschillende districten. Mijn appartement ligt bijna aan de voet van een enorme, maar lelijke televisietoren. Met een hoogte van 216 meter is het een opmerkelijk torenhoog monster, officieel het lelijkste gebouw ooit, die echter wel een betoverend uitzicht over de hele stad biedt. Hoeveel geluk kan je hebben

Gezien het feit dat we nu elkaar eindelijk een klein beetje beter hebben leren kennen, geloof ik dat de zandloper zijn werk heel goed heeft gedaan; het zand is op. Inderdaad, het gesprek is voorbij en met nog steeds veel rails te berijden, is de tijd gekomen om mijn verhaal te delen. Voel je vrij om je hart te openen en te genieten van dit hoofdstuk, een verhaal zonder titel!

~*~*~*~

Vorig jaar, op een koude ochtend ergens in december, voelde ik duidelijk dat er een drastische metamorfose had plaatsgevonden. Na een bijna slapeloze nacht werd Ik wakker, toen zich onmiddellijk een soort van stille stem in de diepste kelders van mijn gedachten onderscheidde. Ze klonk heel ver weg of nee, laten we zeggen, er was helemaal geen geluid. Het voelde als een loutere aanwezigheid, een sterke impuls dan wel een toonloze indringer. Niet wetende wat te doen, ging ik naar de badkamer, poetste mijn tanden, nam een snelle douche en kamde mijn haar. Toen, zoals gewoonlijk, probeerde ik wat te ontbijten en zette ik koffie. Na een zielige boterham met jam, 3 koppen zwarte oploskoffie en een half gerookte sigaret, voelde ik haar weer. Dezelfde stille indringer. Deze keer nodigde ze me uit om een forse blik buiten mijn slaapkamerraam te werpen. En geloof me, dat is wat ik deed.

Hoewel, in de eerste plaats vroeg ik me af: ‘Wat zou er in deze specifieke nacht kunnen zijn gebeurd? Was het een soort van reünie met een ultieme versie van mijn hogere en wijzere Zelf, of misschien een van die griezelige lucide dromen die je gewoon niet kunt uitleggen? Ben ik uiteindelijk in een andere tijdlijn terechtkomen, in een van die bijna gelijke parallelle dimensies met een afwijkend verloop?’ Met een heleboel vragen in mijn geest en geen enkel antwoord tot mijn beschikking, besefte ik eindelijk dat sommige vragen gewoon onbeantwoord moeten blijven. Dus ja, na het gebruikelijke tobben, opende Ik mijn raam en stond mezelf toe eens goed rond te kijken.

Daar stond ik dan, volledig verbijsterd door datgene waarvan ik onverwacht getuige was. De straten waren gehuld in een waas, die kon ik niet uitleggen. Ik ontdekte een nog gekker detail want er waren geen auto's, bussen of geen van de vele trams meer zichtbaar. Ook geen voetgangers trouwens, helemaal niets; zelfs geen geluid, iets wat in een dynamische stad als Praag, een onmogelijkheid is. Overrompeld maar tegelijkertijd gebiologeerd door deze waanzin, bleef ik alleen maar kijken en even later ontdekte ik iets nog veel alarmerender dan alle andere aspecten samen.

Ondanks de mist kon ik duidelijk zien dat de tv-toren was verdwenen, alsof het in het niets was opgelost. Ook speelde die mysterieuze dwingende indringer nog steeds haar rol, want zij spoorde me aan naar buiten te gaan om iemand te ontmoeten. Een beetje geschrokken bedacht ik dat de tijd van redelijk nadenken was verstreken. Mijn nieuwe missie was gewoon om mijn schoenen en één van mijn warmste jassen aan te trekken, want het was voor deze schone dame tijd om het gebouw te verlaten. Op de een of andere manier wist ik dat wat er ook gebeurde, het onvermijdelijk zou zijn dat dit hele gebeuren zich gewoon niet zonder gedoe zou afspelen. Uiteindelijk pakte ik mijn rieten hoed omdat ik besefte dat gehoorzamen meer dan nuttig zou kunnen zijn.

Eenmaal buiten kwam ik tot de conclusie dat ook de conventionele straten waren onderworpen aan een rigoureuze verandering. Het asfalt zoals we het allemaal kennen, had plaats gemaakt voor talloze kleine bakstenen klinkertjes terwijl de trottoirs leken te zijn verdwenen. Wat het vormde was een sinister, maar adembenemend mozaïek, dat ik nooit zal vergeten. Wat was hier aan de hand, had ik misschien mijn verstand verloren? De situatie verslechterde opnieuw op het moment dat ik ontdekte dat ook mijn appartement zijn bestaan verloren had; het hele appartement leek volledig te zijn verdwenen. Nu was er geen weg meer terug, of zo leek het. Hoewel, elk gewenst moment om over mijn zorgen na te denken was een luxe die mij helaas niet toekwam. Plotseling, in de verte, kwam er een rommelend geluid mijn kant uit. Het kwam langzaam naderbij, totdat ik uiteindelijk de vormen kon onderscheiden van een grote spookachtige verschijning. Een combinatie van twee perfect onderhouden witte paarden en een gouden koets stopte vlak voor mij.

Terwijl ik de zware houten wielen van deze gruwelijke kolos observeerde, was ik in ieder geval in staat om de bron van het geluid te lokaliseren. Eindelijk liet de koetsier de teugels vieren en sprak me aan. Hij leek een vriendelijk persoon te zijn, een man met een van die grappige fietsstuur snorren. Hij verzekerde mij dat er absoluut geen reden was om bang te zijn. Op dit punt was ik een tijdreiziger en hij wist alles over mijn aankomst. Ik werd verwacht op deze koude nevelige december ochtend in het jaar 1865. Om een of andere reden had de klok een enorme sprong achteruit gemaakt.

Toen opende hij het portier en drong er bij mij op aan om van de rit te genieten. En wat een rit zou het worden. Hoewel het meeste van mijn uitzicht ernstig werd belemmerd door de aanhoudende mist, kon ik het niet helpen het gevoel te hebben als was ik een Koninklijke prinses. En is dat niet iets wat we allemaal zouden koesteren, misschien zelfs een aantal van de mannen onder ons? Daar zat ik, prinses Ana Catharina, in een gouden koets, tegen de rest van de wereld. Een prachtige draai van een ongewone gebeurtenis met mij vanzelfsprekend aan de leiding. Maar laten we niet afdwalen, want aan de andere kant was ik nog steeds bang, wist niet waarnaar ik onderweg was of hoe lang het zou duren. Een half uur was verstreken en de koets was nog steeds in beweging, want ik kon duidelijk het rommelend geluid van de houten wielen horen die over de hobbelkeien stuiterden. Er was geen levende ziel in de straten te bekennen en de schemering had zich nog niet overgegeven aan het daglicht.

Nee, het leek een betrouwbare terugblik op een van die verhaaltjes voor het slapengaan die mijn moeder aan mij placht voor te lezen toen ik nog heel jong was. Verlaten kraampjes, straten versierd met afgedankte kranten en vervallen woningen die ik nooit eerder had gezien, creëerden waarachtig, zo leek het, van die authentieke pagina's van een kinderboek, een verhaal geschreven met een diep gevoel van inspiratie. Combineer het met die onverklaarbare mist en het wordt een populair verhaal die ook de meesten van de zorgeloze volwassen zielen in het geheim zouden waarderen. Ik was verbaasd om zoveel veranderingen in een tijdsbestek van slechts 150 jaar waar te nemen, een periode die op de universele schaal niet meer dan slechts een paar zandkorrels zouden omvatten. Wat zou het volgende avontuur kunnen zijn?

De tocht duurde nog 15 minuten totdat al mijn vragen hun antwoord op een passende manier zouden weten te vinden. Het rijtuig vertraagde totdat het uiteindelijk halt hield aan de rand van de Karelsbrug. Ik hoorde de koetsier afstappen van de bok en een paar seconden later ontgrendelde hij de ingang. Hij vertelde me in archaïsch Tsjechisch, dat mijn bestemming zonder enig oponthoud, weldra zou zijn bereikt. "Begeef u, als het u belieft, naar het midden van de brug, Madame, en wend u vervolgens, zo bid ik u, nadat u deze plaats bereikt hebt naar links. De rivier de Moldau zal alle nodige antwoorden verschaffen. Richt, zo u dit wenst, uw welwillende aandacht op haar oppervlak en u zult in alles tevreden worden gesteld, Mevrouw Catharina.”

Ja, dat is wat hij me vertelde. Vervolgens deed ik precies wat hij gevraagd had, omdat ik dacht dat op dit moment deze keuze de verstandigste zou zijn. Dus na een korte maar zenuwslopende wandeling stond ik eindelijk waar ik dacht dat hier ergens het midden zou moeten zijn. Terwijl ik met mijn handen op de koude reling leunde, keek ik zorgvuldig over de rand om het water te onderzoeken. In eerste instantie was er niets anders te zien, dan nattigheid en eindeloze dampwolken. Op een gegeven moment echter, namen het water en de mist een bijzondere vorm aan; een bewonderenswaardige samenwerking tussen natuurlijke krachten culminerend in de nobele contouren van niets minder dan een draak. Mijn intuïtie vertelde me dat ook zij een dame was. Zodra de manifestatie volledig was begon ze met een geruststellende, bijna fascinerende toon te spreken.

"Wees welkom, mijn lieve Ana Catharina, geboren op 7 juli 1977. (Nog steeds nieuwsgierig naar mijn leeftijd? Nou, je kunt nu je wiskunde toepassen.) De boodschap van vandaag zal kort zijn. Als trotse bezitter van een poëtische ziel, heb je het recht om meer informatie over je ware identiteit te weten. Tot nu toe is dit nooit gebeurd, maar dit is aan verandering toe. Weet, mijn geliefde, dat je een kind van de sterren bent met een toegewijde missie van het Zevengesternte, ook wel bekend als de Plejaden."
 
Ik was in shock en reageerde impulsief met "Plei ... wat?" Omdat ik nog nooit van zoiets had gehoord, laat staan dat ik een idee had over de betekenis ervan. De draak negeerde mijn verbazing en ging door met haar toespraak. "Er is geen noodzaak voor zorgen. In plaats daarvan heb je de neiging, door middel van je geschriften, je dagelijkse interacties en zelfs door alle klusjes die zo alledaags lijken te zijn, om je geweldige inzet en vreugde uit te dragen. In dit specifieke leven incarneerde je precies om juist dat te doen. Een verantwoordelijke maar gemakkelijke taak speciaal voor jou ontworpen. Zoals je hier midden op de brug staat, leef jij je leven in het gouden centrum van je hart. Vertrek nu mijn prinses uit Celeano, maar vergeet nooit meer je oorsprong.
Sbohem. (Vaarwel)

En toen..., poef, weg was ze. Nog steeds met stomheid geslagen door het hele gebeuren, hoorde ik plotseling een mannelijke kuch van achter mijn rug. Natuurlijk draaide ik me om en daar was de koetsier. Hij nam zijn brede hoed af waarbij hij zijn gezicht, behalve zijn snor kaler dan een voetbal, onthulde. De man vroeg me beleefd om hem mijn rechterhand aan te bieden en toen ik dat deed, zegende hij het met een handkus. Hij was niet zwijgzaam toen hij glimlachte en zei: "De boodschappen van de draak zijn nooit saai. Hij wil gewoon dat gij weet wat u van node hebt om uzelf lief te hebben, evenals alle andere aspecten van uw leven. Dit dient u te betuigen aan de buitenwereld. Op die wijze zal het bericht automatisch worden overgebracht. Onbevangen maar authentieke inspiratie, dat is waar uw huidige realiteit naar verlangend is.

Ik herkende een mooie glans in zijn bruine ogen, terwijl hij me vertelde dat zijn naam Charles Wilson was, een Engelse immigrant uit Liverpool. Hij had het voorrecht ook genoeg over zijn afkomst te weten; ook hij handelde als een Kind van de Sterren met een missie op deze vreemde wereld. Charles adviseerde me om te allen tijde mijn intuïtie te versterken, en bovendien mijn eigen onderzoek te doen als het ging om 'bovennatuurlijke' zaken. Dat vormt een absolute noodzaak. Ten slotte zei hij: "Welnu, schone dame, het is tijd om u naar huis te brengen." En ja, dit was precies wat hij deed.

Voordat ik het wist was ik terug in mijn kleine gezellige appartement. Nee, hij heeft me niet met zijn rijtuig naar huis gebracht of op enige andere wijze van vervoer. Ik vermoed dat het een soort magische spreuk was. Maar toch, was het slechts een lucide droom of een raar soort hallucinatie? Ik zal nooit in staat zijn dat helemaal te doorgronden. Eerlijk gezegd, ik weet het niet. Ik bedoel, kan jij je voorstellen dat een gezond maar materialistisch stadsmeisje als ik, een prinses uit een Plejadische wereld die bekend staat als Celeano zou kunnen zijn? Hoewel ik het een leuk idee vind, had ik nooit op een dergelijke manier aan mezelf gedacht. Maar toch, kunnen deze kleine 7 minuscule sterretjes als het enige fysieke bewijs functioneren? Ze zijn tot op de dag van vandaag zichtbaar op mijn rechterhand, precies op de plek waar Charles me kuste. Vrij bizar, vind je niet? Toen ik wakker werd na mijn buitengewone avontuur was het klaarlichte dag, de mist was totaal verdwenen. Het bleek een gewone zondag terug in het jaar 2014. De here zij dank. En de afschuwelijke toren was ook weer terug.

~*~*~*~

Oh, maar wacht even. Dit is het station waar ik moet overstappen. De trein naar Adršpach staat al op me te wachten op het andere spoor. Dus, mijn medereiziger, ik denk dat dit is waar onze wegen zich zullen scheiden, althans voor nu. Slechts 3 haltes en ik zal de verblijfplaats van mijn tante Svetlana hebben bereikt, eindelijk.

Hoewel, voordat ik vertrek wil ik je het volgende vragen. Aarzel niet om mijn verhaal met anderen te delen of aan te vullen met een titel die door je eigen intuïtie is gekozen. Wees ontvankelijk want elke dag is een verhaal op zichzelf, is het niet? Ik moet nu gaan, maar ik hoop dat het delen van mijn ervaring je wat inspiratie heeft gebracht. Zie je een volgende keer, misschien in een andere trein op een andere dag, misschien ergens op straat na zonsondergang of misschien zelfs binnen de deugd van een aangename droom. Zorg goed voor jezelf.

Hezký den. (Heb een mooie dag.)

terug


Chapter without a title

Greetings my fellow traveler. Today I am about to tell you a story, a chapter out of my personal book I haven’t titled yet. I am on a journey from Prague, the capital of the Czech Republic, to a lovely little town called Adršpach, near the Polish border. My aunt is so privileged to live in such an amazing place with pristine forests and rock formations for as far as the eye can see. Also the air and the collective energy feels much purer in this little village and its surroundings. Not to mention the quietness, which shapes a perfect retreat for a lady in a desperate need of a little bit of rest. So it’s easy to guess that today I am indeed visiting my aunt. Her name is Svetlana by the way.

I find myself in one of those old eastern bloc fashioned train compartments, decorated with a smudgy curtain at the window, with seating’s already worn out since a decade or two and walls covered with shades even gloomier than an abandoned hospital. To some people just a nostalgic annoyance with a funny smell, to others a living fairy tale or a reminder of what once was. Anyway, this voyage will take 2 and a half hours and there are no other people within the compartment. So let’s continue our conversation.

First I shall introduce myself. My name is Ana Catharina, born and raised within the mystical golden city of Prague. Of course, I am very familiar with every facet the city has to offer, because unlike my parents this is where I have lived all my live. I absolutely love the convenience of public transportation, the old buildings and statues with legends of their own and not to forget, also the numerous natural sights. How many years do I have behind me you ask? Well, it’s very impolite ever to ask a woman about her age. Let’s speak about my physical appearance and personal characteristics first. It might shape a better connection.

With a recently measured length of only 1.72 meters (approximately 5.6 feet) I suppose I am somewhat on the smaller side. I am quite slender, yet with 65 kilos on the scale (roughly 143.3 Lbs) still a healthy combination. As to my eyes, this is my biggest pride, they are azure blue and they match my black tinted hair perfectly. My face is rather timeless as it possesses the real features of an innocent beauty. My presence could best be described as casual; nothing out of the ordinary. The clothing I usually choose to wear is somewhat informal for bright almost flamboyant colors are no strangers to me. Furthermore, without my wicker hat, my loyal companion, I shall never leave my apartment.

But how about my hobbies, do I have any? Well, next to the fact that I just love to write stories of my own (like on this occasion); I also like to digest the versatile inspirations of other talented writers, especially those spiritual stories with a purpose so much deeper. Though you need to understand that, as it befits a true lady, I also like to do lots and lots of shopping as I am always on a quest to find that one seductive perfume, that special garment, those glittering jewels and last but not least, those many divergent cosmetics. Will I ever get enough? Hah, my bank account may not agree, but Ana Catharina? Never.

In fact, I work at a small souvenir shop at Staroměstské náměstí, better known as the Old Town Square. I happen to have a wonderful job and an even better location that never gets bored, since the shop stands only within a stone’s throw distance from the famous astronomical clock. A wide variety of tourists but also lots of musicians showing their many talents are always present. Ecuadorian Indians, Scotchmen with bagpipes, Irish beauties with their tin whistles, Australian drummers, people playing medieval lyrics, you name it. During the years I’ve seen them all. In Prague, people do not necessarily need an expensive permit to show their creativity. Very beneficial for those potential talents don’t you think?

From the location where I live, the shop is easy to access by taking tram 9. I live in Žižkov, the third section of a city divided into 22 different districts. My apartment is almost in front of an enormous but unsightly television tower. With an altitude of 216 meters (708.6 feet) it is a remarkable sky high monster, offering an enchanting view over the entire city; officially the ugliest building around. How lucky can you get?
However, right now I do not really know what else to tell you about myself.

Considering that by now, we finally got to know each other a tiny bit better, I believe that the hourglass did its job quite well, it ran out of sand. Indeed, the conversation is over and with lots of rails still ahead of us, the time has come to share my story. Feel free to open your heart and enjoy this chapter, a story without a title!

~*~*~*~

Last year on a cold morning somewhere in December, I clearly felt that a drastic change had taken place. I woke up after an almost sleepless night and immediately discerned some sort of silent voice within the deepest cellars of my mind. She sounded so far away or no, let’s say; there was no sound at all. It felt like a mere presence, a strong impulse or a tuneless intruder. Not knowing what to do, I went to the bathroom, brushed my teeth, took a quick shower and combed my hair. Then as usual, I tried to have some breakfast and made coffee. After a pitiful jam sandwich, 3 cups of black instant coffee and a half smoked cigarette, I felt her again. The same silent interloper. This time she invited me to take a good peek outside my bedroom window. And believe me, this I did.

Although, in the first place I wondered: ‘What could have happened during this specific night? Was it some kind of reunion with an ultimate version of my higher and wiser Self, or perhaps one of those eerie lucid dreams you just can’t explain? Did I end up in a different timeline, in one of those almost similar parallel dimensions with a deviant outcome?’ With a ton of questions on my mind and not a single answer at my disposal, I finally realized that some questions will remain unanswered simply because they must be. So yes, after a usual while of mulling, I opened up my window and allowed myself the benefit of a good look around.

And here I stood, completely baffled by what I was unexpectedly witnessing. The streets were shrouded in a haze I couldn’t explain. During the whole event I noticed an even crazier detail for there were no cars, buses or any of the numerous trams to be seen. Also no pedestrians, absolutely nothing, not even a sound, which in a lively city such as Prague, is a number one impossibility. Blindsided but simultaneously mesmerized by all this madness, I just kept looking and a short time later I discovered something a lot more alarming than all of the other aspects together.

Despite the fog I was clearly able to see that the television tower had disappeared, as if it had vanished into thin air. Yet that mysterious compelling intruder was still playing her part as she urged me to go outside in order to meet someone. A bit startled I figured that the time of reasonable thinking had already passed. My new mission was simply to put on my shoes and one of my warmest coats; it would be time for the pretty miss to leave the building. Somehow I knew that whatever happened, it would be inevitable for this whole happening just couldn’t be without a very good reason. In the end I grabbed my wicker hat as I finally realized that obeying might be more than beneficial.

Once outside I came to the conclusion that also the conventional roads had become subject to a rigorous alteration. The asphalt as we all know it had made place for countless tiny bricks while the sidewalks seemed to have gone. What it formed was an ominous but breathtaking mosaic I may never forget. What was going on here, did I perhaps lose my mind? The situation truly deteriorated at the moment I saw that also my apartment had lost its existence, the whole condo was entirely gone. Now there was no way back, or so it seemed. Though any time to ponder my worries was a luxury unfortunately not at my side. All of a sudden, in the distance, there was a rumbling noise coming my way. It came slowly closer and closer until I could eventually distinguish the forms of a big ghostly apparition. A combination of two perfectly manicured white horses and a golden carriage stopped right in front of me.

As I observed the heavy wooden wheels of this gruesome colossus, I was at least able to determine the source of the disturbance. At long last, the coachman released the reins and approached me. He seemed like a friendly person, a man with one of those funny handlebar moustaches. He assured me there was absolutely no need to be afraid. At this point I was a time traveler and he knew everything about my arrival. I was expected on this cold nebulous December morning in the year of 1865. For some reason the clock had made a huge leap backwards.

Just then, he opened the door and urged me to enjoy the ride, and what a ride it was. Although most of the view was severely disturbed by the mist, I couldn’t help feeling like a royal princess. And isn’t that something we would all cherish, maybe even some of the men amongst us? It was me, Ana Catharina in a golden coach, against the rest of the world. A wonderful twist of an unaccustomed occurrence with me obviously in the lead. But let’s not digress because on the other hand I was still scared, not knowing to where I was heading or how long it would take. Half an hour had passed and the coach was still in motion as I could clearly hear the rumbling sound of wooden wheels touching the pavement. There was not a soul on the streets and the dusk had not yet transformed into daylight.

No, it appeared to be a reliable glance or a retrospect on one of those bedtime stories my mum used to read to me when I was a lot younger. Abandoned sales stalls, streets decorated with discarded newspapers and dilapidated residences I’ve never seen before where definitely creating the authentic pages of a children’s book, a story written with a deep sense of inspiration. Combine it with an inexplicable fog and it becomes a popular tale that also most of the lighthearted adult souls would secretly like. I was surprised to determine so many changes in a timeframe of only 150 years, a period which on a universal scale would be nothing more than just a few grains of sand. What could be the next adventure?

The journey continued for 15 more minutes until all of my questions would find their answer in an appropriate way. The chariot was slowing down till it ultimately stopped, at the brink of the Charles Bridge. I heard the cabman stepping off the bench and a few seconds later he unlocked the entry. He told me, in archaic Czech that, without any delay, my destination was being reached. “Advance, if you so like, towards the middle of the bridge, Milady, and after you did so, please turn to your left. The Moldau River shall provide you with all the necessary rejoinders. Please focus your benevolent attention at her surface and you will be alright, Madam Catharina.’

Yes, this is what he told me. I subsequently did exactly as he requested, thinking that on the present occasion, this choice would be wisest. So after a short but nerve-racking walk I finally stood where I thought it must be somewhere at the center. Leaning with my hands on the cold railing, I carefully looked over the edge to examine the water. At first, there was really nothing to see but wetness and endless clouds of brume. At a certain point, though, the water and the mist were taking on a peculiar shape, an admirable teamwork between natural forces culminating in the noble contours of nothing less than a dragon. My intuition told me that she was a lady too. Once the manifestation was complete she began to speak with a reassuring, almost fascinating tone.

“Please be welcome, my dear Ana Catharina, born at July the 7th of 1977. (Still curious about my age? Well, you may do the math.) Today’s message will be brief. As the proud holder of a poetic soul, you are entitled to learn more about your true identity. Hitherto this never happened, but this is about to change. Know my love, that you are a Starseed with a devoted mission from the Sevenstar, also known as the Pleiades.”

I was in shock and impulsively responded with “Plei… what?” Because back then I’d never heard of such a thing, let alone that I had a single clue about its meaning. The dragon just ignored my astonishment and got on with her speech. “There is no need for any worries. Instead through your writings, your daily interactions and even through the chores you consider to be mundane, you tend to carry out your amazing dedication and joy. In this particular lifetime you incarnated to do just this. A responsible but easy task designed especially for you. As you stand in the middle of the bridge, always live in the golden center of your heart. Leave now my princess from Celeano, but never forget about your origins again. Sbohem. (farewell) 

And then... poof, gone she was. Still dumbfounded by the whole incident, I suddenly heard a masculine cough from behind my back. Of course I turned around and noticed the coachman. He took off his broad hat just to reveal a face, apart from his moustache, balder than a football. The man asked me to render my right hand and when I did so, he blessed it with a hand kiss. He wasn’t unconversable as he smiled and said: “The messages from the dragon are never tedious. He just wants you to know that thou need to love thyself, as well as all other aspects of thine life. This you need to express to the outside world. Consequently, the message shall be conveyed automatically. Fresh but genuine inspiration, this is what thine current reality is truly longing for.”

I recognized a beautiful sparkle within his brown eyes while he told me furthermore his name was Charles Wilson, an English immigrant from Liverpool. He was privileged enough to know about his origins as well, he too acted as a Starseed with a mission on a foreign world. Charles advised me to strengthen my intuition at all times, and also to do my own research when it came to ‘supernatural’ matters. It forms an absolute necessity. Lastly he said; “Well then, pretty lady, it’s time to take you home.” And yes, this was exactly what he did.

Before I knew it, I was back in my small convivial apartment. No, he didn’t bring me home with his carriage or by any other means of transportation. I surmise it was some kind of a magic spell. But still, was it solely a vivid dream or a weird hallucination I will never be able to fathom? Frankly, I don’t know. I mean, can you imagine a sane but materialistic city girl like me as a princess from a Pleiadian world known as Celeano? Even though I like the idea, I’d never thought of myself in such a way. However, those 7 tiny almost minuscule stars may function as the only physical evidence. They are up until today still visible upon my right hand, precisely at the spot were Charles kissed me. Pretty bizarre, don’t you think? And when I woke up after my extraordinary adventure it was broad daylight, all of the mist was gone. It turned out to be a regular Sunday back in the year of 2014. Thank god. And the awful tower was back as well.

~*~*~*~

Oh, but wait a minute. This is the station where I need to transfer. The train heading to Adršpach is already waiting for me on the other track. Thus my fellow traveler, I reckon this is where our ways will split, at least for now. Just 3 more stops and I will have reached my aunt’s whereabouts, at last.

Though before I leave, please do not be shy to share my story with others or to complete it with a title chosen by your very own intuition. Be receptive for each and every day is a story of its own, is it not? I must be going now but I hope that sharing my experience has brought you some inspiration. See you next time, maybe in a different train on a different day, maybe somewhere on the streets after sunset or perhaps even within the virtue of a pleasant dream. Take good care.

Hezký den. (Have a nice day.)

back