Buitenaards

Plejadische dossiers

Nada Kronieken

Running Fox Homepagina

Written with Love Meditaties

Nieuw op Running Fox

contact

Cavity of an old tree

1000 jaar linde te Heede, Illustratie door Martha Hart

De holte van een oude boom nl

The cavity of an old tree uk

Martin Pleiades

Schoonheid bezat ze altijd al en het zou haar zijde nimmer verlaten. Daarbij was zij de belichaming van een prachtige blauwe saffier. Een steen met een aanzienlijk trotse benaming, dat van Jasmine.

Beauty was with her all along and it would never ever leave her side. After all she was the embodiment of a gorgeous blue sapphire. A stone with a very proud designation, That of Jasmine.


De holte van een oude boom

Heel lang geleden in een vergeten Universum, was er eens een klein meisje in een paradijselijke tuin. Ze zat tegenover een indrukwekkend standbeeld die een Godin uitbeeldde dat de meesten van ons zouden herkennen als Pallas Athene. Als ze weer eens in een treurige stemming verkeerde bracht ze altijd een bezoekje aan deze plaats, gewoon om haar tranen de vrije loop te laten. Deze keer was daarop geen uitzondering. Ze hield haar ogen gesloten tijdens het uitspreken van een aantal op het eerste gezicht wanhopige woorden.

 “Gisteravond keek ik uit mijn slaapkamerraam en wist zeker wat ik zag. Een vallende ster, een wonder uit de hemel. Oh prachtige Godin, ik heb toen een duidelijke wens geuit. Ik heb gewenst dat ik net als U kon zijn. Mooi, zorgeloos en tegelijkertijd onfeilbaar. Maar bij het ontwaken vanmorgen bleek er niets te zijn veranderd. Ik bevond me nog altijd in hetzelfde lichaam, het lichaam van een onzeker lelijk meisje bekend onder de naam Jasmine. Nou ja, ik geloof dat de legende van de vallende ster niets anders voorstelt dan die andere fictieve bedtijdverhaaltjes. Een valse hoop op een beetje troost.”

Maar niets bevond zich verder van de waarheid terwijl zij vanachter haar rug een kalme mannelijke stem hoorde. Ze stond op, draaide zich om en voor ze zich dat realiseerde stond ze oog in oog met de verschijning van een Arabische prins. “Wie bent u meneer? Kunt u niet zien dat ik op dit moment erg veel pijn heb? Ga alstublieft weg, laat me alleen.” De man lachte bescheiden. “Klein meisje, jouw pijn kon weleens de reden van mijn aanwezigheid zijn. Je hebt een specifieke wens, iets waarvan je denkt dat het je gelukkiger zal maken. Is dat niet zo?” Een tikje aangeslagen antwoordde Jasmine: “Maar wie bent u dan?” Zijn lach nam een wat uitbundigere vorm aan.

 “Ik ben de belichaming van een collectieve ziel. Mijn vrienden noemen mij Kareem. We bestaan overal en nergens tegelijkertijd. Een aantal van mijn bekenden kunnen me zien in de vorm van een vallende ster uit de hemel. Maar in feite kunnen we iedere gewenste gedaante aannemen.” Het kleine meisje leek wat gechoqueerd. “Houdt u mij voor de gek? Wat onbeleefd van u. Zoals ik al zei, bevind ik me in een miserabele stemming. Laat me alstublieft met rust!” Kareem gehoorzaamde niet, maar legde zijn hand op haar tere schouder.

 “Zeg me eens, Jasmine, zou het werkelijk het oprechte belang van een volwassen man dienen om iets toe te voegen aan de droefheid van een huilend meisje? In plaats daarvan vraag ik je: ‘Wat als de legende zoals onderwezen door je ouders, de legende van de vallende ster en die ene wens die het met zich meebrengt, werkelijk waarheid is? Wat als je wens alsnog uit zou kunnen komen?"Jasmine klaarde weer wat op na het horen van deze veelbelovende woorden en dacht na over een passend antwoord.

 “Oh, kan het dan echt waar zijn, kunt u mij werkelijk in een mooie godin transformeren?” Kareem wees naar het nabijgelegen bos. “Ik kan je veranderen in iedere godin die maar wenselijk is. Maar om je wens te kunnen vervullen is er een specifiek stuk gereedschap noodzakelijk. Een blauwe saffier. Het ligt ergens in die bossen verborgen, in de holte van een oude boom. Zou jij ernaar willen zoeken en het me, binnen een periode van zeven uren, willen brengen? Het is een speciaal sieraad dat nogal helder opschijnt; je kunt het haast niet missen. Vertrouw me, in de tussentijd zal ik nergens heen gaan.”

Eindelijk was er een klein stukje zonlicht te ontdekken in de fonkelende ogen van het kleine meisje. “Oké, als dit me zal geven wat ik wens, dan zal ik dat zeker doen. Ja meneer, ik zal naar u terugkeren als ik het waardevolle sieraad heb gevonden.” Kareem herhaalde met een strenge stem. “Maar denk eraan, zeven uren is alles wat je hebt. Bij het vallen van de avond moet je terugkeren.”

Jasmine begon haar zoektocht met een groot gevoel van zekerheid. Ze rende door het bos terwijl ze naar oude en holle bomen zocht. Geobsedeerd en zonder ook maar enige vorm van rede kon ze gewoon niet stoppen met zoeken. Uren en uren verstreken terwijl ze uiteindelijk behoorlijk uitgeput raakte van het lopen in een oneindig doolhof. Ze keek eens op haar horloge en ontdekte dat ze nog maar een half uur over had. Het werd al aardig schemerig en verdwalen in zulk een naargeestig bos was wel het laatste wat ze wilde. Daarbij zou terugkeren naar de centrale tuin, naar die mysterieuze persoon haar zeker nog eens een halfuur kosten. Met droefheid in haar wezen besloot ze zich maar terug te trekken. “Precies zoals ik had verwacht. Ik ben nergens goed voor, geboren zonder reden. Zo een eenvoudig karweitje en ik ben niet in staat om het te volbrengen. Wat zonde.”

Na dertig minuten klagen was ze dan eindelijk bij Kareem teruggekeerd. De man zat rustig een krantje te lezen terwijl hij op een krakkemikkig bankje zat, ergens in de buurt van het beeld. “Ah, daar ben je. Ruim binnen de tijd. Heb je het gevonden klein meisje?” Overrompeld door emoties en ongeloof begon ze te wenen. Tranen rolden over haar wangen. “Het spijt me zo om u teleur te moeten stellen. Nee, ik heb de test of wat het ook moest voorstellen niet doorstaan. Ik kon het juweel nergens vinden.“

Tranen zijn niet noodzakelijk mijn prinses. Kan je een geheimpje bewaren?”
Jasmine schonk hem een zuinig knikje. “Heel goed. Wat nu als jouw ziel de oude boom zou representeren. En stel dan dat de diepte van jouw eigen broekzak diens holtes symboliseert. Heb je die gedachte ook maar één seconde overwogen? Wees nu niet verlegen. Strek gewoon je hand uit en stop het vervolgens eens in je linkerbroekzak.” Zonder de geringste vorm van twijfel deed Jasmine exact wat hij vroeg en raad eens..., in haar linkerhand hield ze ineens een prachtige saffier met een blauwe gloed. Het was de meest wonderbaarlijke manifestatie waarvan ze ooit getuige was geweest. “Nee, dit kan niet waar zijn. Waarom vind ik het in mijn eigen broekzak? Wat hebt u gedaan, is het een daad van magie?”

“Iedere vorm van toverkunst zou misplaatst zijn. Weet je, het saffier dat je nu vast hebt ben jijzelf, schoonheid die jij al bezit. Als een potentiële godin droeg je het al die tijd bij je. Droog nu je tranen, werp de vertwijfeling van je af en begin de pracht te leven die je werkelijk bent. Dit is een wens klaar om vervuld te worden door slechts één enkel persoon. Moet ik je zeggen wie die persoon is? Onverschillig en enigszins wankelend op haar voeten antwoordde ze uiteindelijk: ”Ik denk het. Niet.”

 “Wees niet ontmoedigd, liefje. Wees dankbaar want het is niet zonder reden dat jij de eigenaar van het juweel bent. De volgende keer wanneer de vallende ster zich weer laat zien, doe je een zeer vastbesloten wens. Maar in tegenstelling tot wat je normaliter doet, zoek je het antwoord binnenin. Vraag alsof het al van jou is. Iedere wens zal worden vervuld. De legende is dus inderdaad waar. Pas goed op jezelf, mijn Godin.”

Kareem was verdwenen. Hij liet Jasmine achter met aanzienlijke verbazing. Ze keerde huiswaarts, nog altijd ongelukkig, maar deze maal zou dat niet lang duren. Met het verstrijken van de dagen begon ze het belang van een uiterst waardevolle les te herkennen. Schoonheid bezat ze altijd al en het zou haar zijde nimmer verlaten. Daarbij was zij de belichaming van een prachtige blauwe saffier. Een steen met een aanzienlijk trotse benaming, dat van Jasmine.

Dank u voor het lezen van mijn inspiratie. Ik wens u een fijne dag.

 

terug


The cavity of an old tree

Once upon a time in a forgotten Universe, lived a little girl in a paradisiacal garden. She sat in front of an impressive statue depicting a Goddess many of us know as Pallas Athena. Whenever she found herself in a sad mood she paid a visit to this place, just to release her tears. This occasion was no exception. She held her eyes closed as she began to speak some apparent words of despair.

“Yesterday evening when looking outside my bedroom window I knew what I saw. A falling star, a miracle from the heavens. My beautiful Goddess, I made a clear wish. I wished that I could be just like you. Pretty, carefree and impeccable at the same time. But when I woke up this morning, nothing seemed to have changed. I was still within the same body, the body of an indecisive unattractive girl going by the name of Jasmine. Well, I guess that the legend of the falling star represents nothing more than one of those fictional bedtime stories. A false hope on a little bit of comfort.”

But nothing could be further from the truth as she heard a calm masculine voice from behind her back. She stood up, turned around and before she consciously knew it, she stood face to face with the appearance of an Arabian prince.
“Who are you sir? Can’t you see I am in a lot of pain? Please go away, leave me alone.” The man smiled a modest laugh. “Little girl, your pain could be the reason for my presence. You have a specific wish; something you think will make you happier. Isn’t that right?” A tiny bit affected Jasmine replied: “Just tell me who you are?” His laugh became a bit more exuberant.

“The embodiment of a collective soul is what I am. My friends call me Kareem. We exist everywhere and nowhere simultaneously. Some of my acquaintances can see me as a falling star from the heavens. But in fact we can take on every form we wish.” The little girl seemed to be in shock. “Are you kidding me? How rude of you, strange man. As I said, I am in a miserable mood. Please leave me be!” Kareem didn’t obey and put his hand on her frail shoulder.

“Tell me, Jasmine, to add anything to the sadness of a weeping girl; would that truly serve the sincere interests of a grownup man? Instead I am asking you: ‘What if the legend as teached by your parents, the legend of the falling star and the single wish that it entails, is actually true? What if your wish can still come to fruition?’” Jasmine brightened up a bit after these promising words and thought about an appropriate answer.

“Oh, could it truly be, can you really transform me into a beautiful goddess?” Kareem pointed towards the nearby forest. “I can make you any goddess you wish. However, in order to fulfill your wish there is a particular tool I need. A blue sapphire. It lies hidden somewhere within those woods, within the cavity of an old tree. Can you go look for it and bring it to me within seven hours? It’s a special piece of jewelry as it shines quite brightly, you can’t miss it. Trust me meanwhile, I am not going anywhere.”

Finally, there was a tiny piece of sunlight to discover within the sparkling eyes of the little girl. “Okay, if this will get me what I want, I surely will. Yes mister, I will return as soon as I found that precious gemstone.” Kareem resumed with a stern voice. “But remember, seven hours is all you got. By nightfall you must return.”

Jasmine began her quest with a great sense of confidence. She ran through the forest while looking for old and hollow trees. Obsessed without any form of reason she just couldn’t stop the search. Hours and hours went by as she became pretty tired of walking in an endless maze. She looked on her watch and discovered there was only half an hour left. It was already getting dusky and to get lost in such a creepy forest was the last thing she wanted. Besides, returning to the central garden, to that mysterious person would surely cost her another half an hour. With sadness inside her being she decided to retreat. Absolutely as I expected, I am good for nothing, born without reason. Such a simple char and me not being able to succeed. What a shame.”

After thirty minutes of complain she eventually returned to Kareem. He was quietly reading a newspaper while sitting on a creaking bench somewhere near the statue. “Ah there you are, well within time. Did you find it little girl?” Blindsided by emotions and disbelieve she began to cry. Tears were rolling down her cheeks. “I am so sorry to disappoint you. No, I failed the test or whatever it was. The jewel was nowhere to be found.”

“There is no need for tears my princess. Can you keep a secret?” Jasmine gave him a modest nod. “Very well. What if your soul represents the old tree and what if the depth of your own pocket symbolizes its cavity? Have you considered that idea even for just a second? Do not be shy now. Just stretch out your hand and put it inside your left pocket.” Jasmine did exactly what he asked without the slightest form of hesitation, and guess what..., within her left hand; she suddenly carried a beautiful sapphire with a bluish glow. It was the most wonderful manifestation she had ever witnessed. “No, this cannot be real. Why do I find it within my very own pair of trousers? What have you done, is it an act of magic?”

“Any kind of sorcery would be out of place. You see, that sapphire you are holding is you, beauty already within your possession. As a potential goddess you carried it with you all along. Now dry your tears, discard your despair and begin to live the beauty that you truly are. This is a wish ready to be redeemed by only one person. Do I need to tell you who that person is?’ Indifferent and somewhat staggering on her feet she ultimately said; “I guess... not.”

“Do not be disheartened my dear. Be grateful, because you being the owner of that gem is not without reason. Next time whenever the falling star reoccurs you may make a very determined wish. But in contrast to what you usually do, search the answer within. Ask as if it’s yours already. Each and every wish shall be granted. So the legend is indeed true. Take care now my goddess.”

Kareem disappeared leaving Jasmine behind with significant astonishment. She went home still unhappy, but this time it wouldn’t last long. As the days went by she began to recognize the importance of a very valuable lesson. Beauty was with her all along and it would never ever leave her side. After all she was the embodiment of a gorgeous blue sapphire. A stone with a very proud designation, That of Jasmine.

Thank you for reading my inspiration. Have a wonderful day.

 

back