Bonfire


Illustr: Martha Hart

 

Een vreugdevuur aan de horizon nl

A bonfire at the horizon uk

Martin Pleiades

‘’Mijn enige verdediging. Het is de loop van mijn geweer die ik vertrouw. De geur van buskruid aan mijn handen herinnert me aan victorie. Hoewel het de zuivere taal der bitterheid spreekt word ik achtervolgd door een enkele gedachte…, ik ben nog altijd mens.’’

‘’My sole defense. It is the barrel of my gun in which I trust. The odor of gunpowder on my hands reminds me of victory. Although it speaks the pure language of bitterness, I am being pursued by one single thought..., I am still human.’’

 


Een vreugdevuur aan de horizon

Een jonge jongen. Verdwaald in een verlaten loopgraaf in een desolaat bos. De lucht nog altijd beladen met het onheilspellende aroma van buskruid. Zijn handen koud en bedekt met klei. Zijn ogen branden. Hij heeft teveel gezien… te veel verschrikkingen. Hij kan het niet meer dragen noch wenst hij dit. Zijn ellende lijkt tot een hoogtepunt te zijn gekomen.

Het omschrijft de gruwelijke realiteit van een Amerikaanse ziel, een dapper mens met een poëtisch talent. Op dit moment bevindt hij zich ergens in Frankrijk in het jaar 1917. Een periode die later bekend zal staan als de Eerste Wereldoorlog.

~*~*~*~

Hij keek om zich heen. Het enige wat hij in staat was op te merken waren de verbrande ledematen en wat stukken ingewanden van zijn medesoldaten. Daar zat hij dan, moederziel alleen in het druilerige weer, wanhopig huilend en zijn moeder smekend om hem uit deze netelige situatie te bevrijden. Het was de consequentie van een hevige confrontatie met de Duitse artillerie. De jongen was zijn geweer verloren, een geschenk dat hij altijd had gekoesterd omdat die Springfield M 1903 hem door de luitenant van zijn peloton was gegeven. Nu leek het verdwenen te zijn. Nee, het voelde niet goed om de enige overlevende van een zware veldslag te zijn of voorbestemd, op welke wijze dan ook. Wat hij werkelijk voelde was hevige woede ten opzichte van zijn ouders. Hij achtte zich door hen verraden. Zij waren het die erop hadden aangedrongen om te gaan vechten.

Deze jongen die de naam Mitchell droeg, was het enige kind in een overigens liefdevol, beschermend gezin. Zijn moeder was altijd thuis om te koken en de schoonmaak te verzorgen, terwijl zijn vader redelijk succesvol was als redacteur/uitgever bij een lokale krant. Hij wenste altijd dat Mitchell zijn opvolger zou worden. Zijn vader was echter ook zeer conservatief. Hij geloofde dat alleen degene die de verwachtingen van de maatschappij kon vervullen de ware vrijheid zou genieten.

Dit was iets wat hij ook voor zijn zoon wenste. Veronderstellend dat het bevorderlijk zou zijn voor zijn toekomstige status, vertelde hij hem regelmatig, in een poging hem over te halen, dat vechten voor een zaak het nobelste gebaar was dat men zou kunnen maken. Hij zei altijd: “Maak ons trots, zoon. Laat zien waar je van gemaakt bent. Wellicht kan je op zekere dag je eigen plaats bij de krant bemachtigen. Zou dit geen eer zijn?” Bah, hij lachte zelfs na het uitspreken van deze besmette woorden. Maar toch was Mitchell nu hier, in het hart van een oorlog.

Hoewel hij zich nog maar een paar dagen terug bij het leger had aangesloten, waren bitterheid en verdriet al langer de hoofdingrediënten van zijn leven. Dit is hoe vervloekt hij zich waande om in leven te zijn. Hij haatte zichzelf oprecht vanwege bepaalde daden die hij had verricht. In het heetst van de strijd had hij verscheidene soldaten van de andere partij moeten vermoorden. Sommigen van hen had hij van een afstand neergeschoten, anderen echter van behoorlijk dichtbij. Hij kon zich de ogen van die ongelukkige mensen nog altijd herinneren. Mannen die in gunstigere omstandigheden zijn vrienden hadden kunnen zijn. Ook had hij hun lichaamsgeur kunnen onthouden daar hygiëne geen recht van bestaan had in dit milieu. Sommige van zijn slachtoffers waren een stukje ouder terwijl anderen juist van rond zijn eigen leeftijd waren. ‘Wat nu, was het al kerst?’ Hij wist het niet. Zijn tijdsbesef had hem verlaten. Toen, ten lange leste, overrompeld door onderkoeling en vol van angst, viel hij in slaap.

Geleid door een droom was hij getuige van een tafereel dat hij met iedere vezel van zijn lichaam herkende. Het was op een koude novemberavond. Mitchell observeerde de contouren van een grootse witte residentie. Hij stond er recht tegenover. Enorme pluimen rook kwamen uit de schoorsteen. Hij zag zijn vaders wagen op de oprit staan. Ondanks het koude weer ervoer hij een eigenaardige warmte binnenin zijn hart. Hij wist dat dit een heel bijzonder moment was, want het stond in zijn geheugen gegrift. Toen, na een poosje voelde het alsof een onbekende kracht hem onverwachts omhoog trok.

Maar dan, voordat hij zich er van bewust was, vloog hij over het dak van zijn ouderlijk huis. Mitchell kon duidelijk voelen dat hij werd aangetrokken door een specifiek object. Toen hij het rookkanaal van werkelijk héél dichtbij kon zien begon hij het te begrijpen. Het zou zijn enige weg naar binnen zijn.

Na een hobbelige rit dwars door de smalste ruimte van het grote huis trof hij zijn ouders, en een jongere versie van zichzelf, aan de eettafel. Ze aten kalkoen met aardappelpuree. Ja, het was een Thanksgiving viering uit zijn vroegere jeugd. In staat zijn om zo een vreugdevolle gelegenheid te herbeleven vormde een ware schat voor Mitchell. Hij wist dat morgen zijn grootouders zouden arriveren vergezeld door zijn oom en tante uit de andere zijde van het land. Zij waren in feite zijn enige familie. Vandaar dat het een jaarlijkse reünie was waar hij altijd, met wild verlangen in zijn hart, naar uitkeek. Maar op dit ogenblik wenste hij alleen zichzelf te observeren tijdens de viering van deze wonderlijke dag met zijn ouders.

Hij voelde een comfortabele warmte, afkomstig van de gezellige open haard terwijl hij naar lieflijke muziek luisterde in de woonkamer. Niet veel later bemerkte hij dat de gehele entourage vervormde tot een totaal ander tafereel. Wat zou er nu gaan gebeuren?

Een houten veranda openbaarde zich voor zijn ogen. Hij zag zijn vriendin zitten op een schommelstoel. Het was een zwoele avond ergens in juli, middenin de zomer. Een andere herinnering verweven in het tapijt der eeuwigheid maar ook bewaard binnen de kamers van zijn eigen hart. Hij was hevig verliefd op dit meisje. Becky was haar naam. Nog altijd kon hij niet geloven dat zo een mooie ziel er ooit voor zou kiezen haar leven met hem te delen.

Ditmaal zag hij een wat meer recente verschijning van zichzelf. Hij ging door zijn knieën met een enorm boeket rode rozen in zijn rechterhand, terwijl hij een klein doosje in zijn linker omklemd hield. Hij stelde haar een specifieke vraag: “Lieve Becky, je weet dat ik je spoedig zal moeten verlaten. Je weet ook waarom. Maar is jouw hart sterk genoeg om te geloven dat ik na dit alles zal terugkeren?” Mitchell verwees naar zijn aankomende deelname aan de grote oorlog in Europa. Hoewel hij niet wist wat te verwachten had hij nooit kunnen vermoeden hoe tragisch het werkelijk zou zijn. Alles wat Becky deed, was hem een oprechte glimlach schenken. Ze antwoordde vervolgens: “Ja mijn lieve Mitchell, ik weet dat je terug zal keren. Mijn hart is sterk genoeg om dat te geloven.”

“O.K., open dan alsjeblieft dit kleine doosje. Voel mijn liefde. Vindt het binnen de kleur van de rozen. Het is te allen tijde in overvloed voor jou beschikbaar. Maar in tegenstelling tot de rozen zal mijn liefde voor jou nooit verwelken. Het heeft niet meer nodig dan een klein beetje water.” Becky pakte het pakketje uit om vervolgens een bescheiden gouden ring met een klein diamantje te onthullen. Het was het mooiste object dat ze ooit had gezien. Mitchell ging verder: “Ja, mijn lieve Becky, wil je, als ik terugkeer, alsjeblieft met me trouwen?” Ze keek hem recht in de ogen, tranen van gelukzaligheid rolden over haar wangen. “Natuurlijk wil ik dat. Dat wist je al. Mijn woord is niets meer dan een bevestiging.” Na deze romantische woorden begonnen ze elkaar te kussen. Vanaf nu was hun liefde voorgoed bezegeld. Oh, uiteraard deelden ze wel wat meer dan slechts wat kussen. Dit zal ik echter aan uw verbeelding toevertrouwen.

Opnieuw veranderde de omgeving. Mitchell’s blik werd vervuld door de indrukwekkende vlammen van een plezierig vreugdevuur, ergens in de verte, aan de horizon. Ditmaal leek het alsof hij een onaards rijk bezocht. Het was het mooiste dat hij ooit had mogen ervaren. Hij zag een groep Engelen voor een paarsachtig vuur staan. Een van hen naderde Mitchell. Een goeduitziend mannelijk figuur kwam langzaam naderbij.

“Goedendag Mitchell, hoe ervaar je het tot zover? Een reis door de zee van persoonlijke herinneringen kan behoorlijk verfrissend zijn nietwaar?” “W…wie bent u? H… hoe kent u mijn naam?’, stotterde hij. De man schonk hem een royale lach. Mitchell bewonderde zijn vlekkeloos witte tanden; het deed bijna zeer aan zijn netvlies. “Ik ben de prins van mijn eigen koninkrijk, net als jij. Maar dit is momenteel niet relevant. Ik wil je iets tonen. Wees zo goed, en vlieg met me mee; ik zal een ander hologram aan het licht brengen.”Een tikje angstig knikte Mitchell instemmend. En zo vertrokken ze samen.

Ze betraden een smetteloos witte tunnel. Mitchell’s wezen werd onmiddellijk vervuld door de betoverende schoonheid van iets zo onschuldigs, iets zo zuiver in essentie. Er was voor hem geen uitleg noodzakelijk om de ware aard van deze plaats te kunnen doorgronden. Het vertegenwoordigde de adem van zijn eeuwige existentie, zijn heilige graal van bewustzijn, de wereld van zijn perceptie. Terwijl ze verder liepen werd de tunnel geleidelijk meer en meer doorzichtig, tot op een punt waar het in zijn geheel verdween.

Hun vlucht had ze terug naar de loopgraaf gebracht. Die waar Mitchell in eerste instantie in slaap was gevallen. De prins zei toen: “Mitchell, je weet waar we ons bevinden. Zoals altijd draagt ook deze plaats een kern, een essentie. Ik zou je willen vragen om je op het ritme van haar hart te oriënteren. Tracht je op haar bewustzijn af te stemmen. Voel haar energie door je aderen vloeien. Concentreer je…” Mitchell sloot zijn ogen, deed precies wat de prins hem had opgedragen, en zodra hij zijn ogen had heropend wist hij het. Hij zag dat er iets ontbrak. De prins zette zijn dialoog voort.

“Inderdaad Mitchell, het spijt me om je dit te moeten melden. Je fysieke lichaam is nog altijd aanwezig, maar het ligt verspreid in de modderpoel onder ons. Je overlijden heeft al plaatsgevonden. Je was het je simpelweg niet bewust. Neem alsjeblieft de tijd om mijn woorden te verwerken terwijl ik mijn verhaal voortzet. Mitchell, werp een blik op die postduif daarginds. Zoals je kunt zien zit er geen briefje aan zijn pootje bevestigd. Het zit daar slechts op die twijg, attent te wachten op een nieuwe opdracht. Op een nieuw bericht om over te brengen. Net als jij is de vogel er niet toe in staat om het gehele plaatje te overzien of om het werkelijke doel ervan te begrijpen.”

“Het weet alleen hoe het zijn weg terug naar huis moet vinden. Dat is alles wat het ooit heeft geleerd. Maar uiteraard is zijn rol binnen deze oorlog van een geheel andere orde. Vergis je echter niet mijn vriend. Jij en die dappere duif hebben veel gemeen. Maar jij hebt ook veel gemeen met de ondergeschikten van de andere partij, de Duitsers. Wees maar niet verbaasd. Laat het me uitleggen. “

“Mensen maken dagelijks keuzes, dit weet je. Iedere keus, elke gedachte of intentie draagt een unieke lading energie, ongeacht of ze nu bestaan uit een positieve of een negatieve vibratie. Het vult de lucht, de lucht die wordt ingeademd door de mens. Dus, zodra de lucht verzadigd raakt van de energie der soberheid, de energie van, jij zou het slechtheid noemen, draagt het een nogal gewichtige karmische lading. Dit vindt op een persoonlijk niveau maar zeker ook op een collectieve schaal plaats. In het laatste scenario moet het ook als zodanig worden gereinigd of afgelost. Mijn beste Mitchell, je bent lid van de schoonmaakploeg. Kan jij geloven dat je uitsluitend voor dit doel bent geïncarneerd? Alleen om het enorme gewicht te verlichten. Natuurlijk ben je hier ook nog vanwege een serie onhandige keuzes uit voorafgaande levens. Inderdaad, jouw aanwezigheid hier is niet zonder reden.”

“Je hebt toch dat helend paarse vreugdevuur waargenomen, vlak voor onze ontmoeting? Ook zag je de Engelen. De vlammen die je zo duidelijk zag en voelde waren niets meer of minder dan een grootschalige genezing van de omgekomen levens. De levens van de fysiek gestorven manschappen. Het is een noodzakelijke procedure. We hadden jullie natuurlijk al verwacht, daarom was het vuur al ontstoken.”

“Mitchell, de twee scenario’s die je hebt mogen ervaren speelden ook een essentiële rol. Die herinneringen waren noodzakelijk, het wilde je de ongerepte schoonheid van het leven tonen. Ook dit heeft je ziel genezing gebracht. Sterven in de modder na een zware slag is niet bepaald een waardig afscheid, vind je niet? Je ziel is nu klaar om verder te gaan. Ja, ik weet dat je een foto van Becky binnen je helm droeg, het was een verjaardagscadeau, maar maak je geen zorgen om haar. Je bevindt je nu in een positie om te kunnen begrijpen dat tranen niet noodzakelijk zijn. Het was vooraf bepaald. Je wist dit voordat je naar de Aarde kwam.”

“Het concept oorlogsvoering is natuurlijk totaal nutteloos. Het is iets dat wij, vanuit de spirituele rijken, nooit zullen aanmoedigen. Tot nu toe heeft het nog nooit enige oplossing of troost gebracht. Maar ditmaal daag ik je uit om wat verder te kijken, de ware les ligt immers niet op het slagveld zelf. Zoals met alles ligt de echte les ergens achter de schermen verborgen. Aan de andere zijde van het gordijn. Vandaag heeft het je gevonden. De school is uit dus; kom op dapper mens, betreedt die tunnel daarginds, vergezel de anderen en keer huiswaarts. Liefde zij met je”

Mitchell voelde zich uiterst sereen na die laatste woorden. Zijn etherische lichaam had de genezing ontvangen waar het naar verlangde. Helderder dan ooit sloot hij zich aan bij zijn kameraden, en daarmee waren ook de zielen van de gevallen soldaten aan Duitse zijde begrepen. Ze zouden gezamenlijk terugkeren naar het Hemelse Licht. Naar huis.

Natuurlijk, Mitchell’s gezin werd verscheurd door verdriet zodra ze bericht ontvingen. De brief die ze helderheid verschafte over zijn overlijden. Maar helaas, de gift van het eeuwige leven was hen niet toebedeeld. Ze zouden op zekere dag herenigd worden in het Hemelse koninkrijk, daar waar alles duidelijk zou worden. Het was slechts een kwestie van tijd. Oh, nog één misschien banaal detail. Mitchell ontving zijn plaats in de krant. Zijn naam en heldenmoed prijkten in een rouwadvertentie. Zijn vader had in dat opzicht woord gehouden. Ongelofelijk hoe ruimdenkend hij was.

En Becky? Ze vond het heel pijnlijk om te ervaren dat hij niet terug zou keren van zijn reis die geen terugkeer kende. Maar sterk als ze was, ging ze met haar leven door. Ze hield zijn ring altijd dicht bij haar zijde en herhaalde vaak dezelfde woorden: “Ja, mijn hart is sterk genoeg om te geloven, zelfs nu.” Gevolgd door geluk en voorspoed vond ze een andere echtgenoot. Ze werd moeder van drie prachtige dochters. En ja, op een dag zou ook zij in een Engel transformeren. Op een dag zou ook zij begrijpen.

~*~*~*~

“Ieder avontuur bezit een kern, een centraal deel. Hoewel het zou kunnen sluimeren, zal het diep beneden de oppervlakte nimmer slapen.’’

Beste lezer, ik hoop dat u bij dit verhaal enige inspiratie heeft kunnen opdoen of dat het wellicht wat meer duidelijkheid heeft kunnen verschaffen over de ware aard van levenslessen. Het zou direct tegen uw innerlijke soldaat kunnen spreken. Een zijde die we van nature allen bezitten. Moge de zegeningen van heldenmoed met u zijn.

terug


A bonfire at the horizon

A young boy…, lost in a forsaken trench in a desolate forest. The air was still loaded with the ominous scent of gunpowder. His hands were cold and covered with clay. His eyes were burning. He had seen too much. Too much horror. He couldn’t take it anymore nor did he want to. His misery seemed to have reached a feverish pitch.

This story describes the horrific reality of an American soul, a valiant person with poetic talents. At this moment he found himself somewhere in France, way back in 1917. In a period that would later be known as the First World War

He looked around. All he could see were the burned limbs and pieces of entrails of his fellow soldiers. There he sat, alone in the drizzly weather, desperately crying and begging for his mother to rescue him from his current plight. It was the consequence of a heavy confrontation with the German artillery. The boy had lost his rifle. A gift he always had cherished because this Springfield M 1903 was given to him by the lieutenant of his platoon. But it seemed to have disappeared. No, being the sole survivor of a harsh clash didn’t feel good, nor destined in any way. All he felt was a severe anger towards his parents. He felt betrayed by them. They were the ones that wanted him to go to Europe and fight.

This boy, carrying the name of Mitchell was the only child of a loving, protecting family. His mother was always at home doing the cooking and cleaning while his father was very successful as an editor of a local newspaper. He always wanted Mitchell to become his successor. Yet his father was also a very conservative man. He believed that fulfilling the expectations of society would set one free.

This was something he also wanted for his son. Presuming it would be favorable for his future status, he told him very often in an attempt to persuade him, that fighting for a cause would be the noblest gesture one could make. He always said:  “Make us proud son. Show them what you are made of. Perhaps, one day, you may receive your own position at the newspaper. Wouldn’t that be an honor?” Bah, he even laughed after pronouncing such contaminated words. Still Mitchell was here, in the middle of a war.

Even though he had joined the army only a few days ago, bitterness and grief were already the main ingredients of his life. This is how accursed he felt to be alive. He truly hated himself for certain acts he had had to perform. In the heat of the battle he did kill several soldiers of the other party. Some of them he shot from a distance, others he had killed from quite a short range. He could still remember the eyes of those unlucky ones. Men that could have been his friends in more encouraging circumstances. He could also recollect their bodily smell as hygiene had no right of existence in this setting. Some of his victims seemed to be a bit older while others were somewhere around his own age. ‘Oh boy, was it Christmas already?’ He didn’t know. His sense of time seemed to have abandoned him. Then finally, blindsided by hypothermia and full of fear, he fell asleep.

In the dream he dreamed, he witnessed a scene he recognized with every fiber of his body. It was a cold November evening. Mitchell observed the contours of a splendid white residence. He stood right in front of it. Big plumes of smoke came out of the chimney. He saw his father’s automobile standing on the driveway. Although the outside weather was cold, he felt a peculiar sense of warmth within his heart. He knew it had been a very special moment because it was etched in his memory. Yet, after a while it felt as if some unknown force pulled him unexpectedly upwards.

But then, even before he consciously knew it, he flew over the roof of his parental home. Mitchell could clearly feel that he was being drawn to a specific object. And when he saw the flue from very, very close by, he began to understand. It was his only way in.

After a bumpy ride through the smallest space of the residence, he saw his parents and a younger version of himself at the dining table. They were eating turkey with mashed potatoes. Yes, it was a Thanksgiving Day of his early childhood. Being able to relive such a joyous occasion formed a real treasure for Mitchell. He knew that tomorrow his grandparents would arrive along with his favorite uncle and aunt from the other side of the country. They were basically his only family. Hence it was an annual reunion he always looked forward to with wild anticipations in his heart. But right now, all he wanted to do was to observe himself celebrating this wondrous day with his parents.

He felt comfortable warmth coming from the cozy fireplace while he listened to the sweet music inside the living room. However, a short instant later he noticed that the entourage slowly distorted into an entirely different scene. What would happen next?

~*~*~*~

A wooden porch revealed itself to Mitchell’s eyes. He saw his girlfriend sitting on a rocking chair. It was on a balmy evening somewhere in July, in the middle of the summer. Another memory woven in the carpet of eternity but also preserved within the chambers of his own heart. He was deeply in love with this girl. Becky was her name. He still couldn’t believe that such a pretty soul would ever choose to share her life with him.

This time he saw a more recent appearance of himself. He went on his knees with a huge bouquet of red roses in his right hand while he clutched a tiny box within his left one. He asked her a specific question: “Dear Becky, you know that I am about to leave soon. You also know why this is. But is your heart strong enough to believe that I will return when it is all over?” Mitchell was obviously referring to his upcoming participation in the war in Europe. Although he didn’t know what to expect, he couldn’t even imagine how tragic it would truly be. All that Becky did was to give him a sincere smile. Eventually she replied; “Yes my darling Mitchell, I know you shall return. My heart is strong enough to believe just that.”

“Well then,” he replied tenderly. “Please open this small box. Feel my love. Find it within the color of the roses. It is abundantly available to you at all times. But in contrast to the roses, my love for you shall never wither. All it really needs is a small portion of water.” Becky opened the tiny parcel, just to reveal a modest golden ring with a little diamond on it. It was the most beautiful object she had ever seen. With a sigh he said: “Yes my love, when I return, will you please marry me?” She looked him in the eye; tears of happiness were rolling down her cheeks. “Of course I will, Mitch. You already knew. My word is nothing more than a confirmation.” After these words of romance they started to kiss each other. Henceforth their love was sealed forever. Oh, naturally, they shared a bit more than just kisses. But this I shall entrust to your own imagination.

The environment changed again. Mitchell’s view became filled with the glorious flames of a happy bonfire, somewhere in the distance, at the horizon. It was as if this time he was visiting a non terrestrial realm. It was the most wonderful thing he ever did witness. He saw a group of Angels standing in front of a purplish fire. One of them approached him. A handsome masculine figure came slowly closer. “Good day Mitchell, how do you like it so far? Travelling through the sea of your memories can be quite invigorating don’t you think?” “Eh, yes, who are you? How do you know my name?” The man offered him a copious laugh. Mitchell admired his taintless white teeth; it did almost hurt his retina. “I am a prince of my own kingdom as are you. But this is not of any importance right now. I wish to show you something. Please fly with me and I shall reveal another hologram to you.” A bit frightened Mitchell nodded approvingly. And so they left together.

They entered a spotless white tunnel. Mitchell’s being was immediately filled with the enchanting beauty of something so innocent, something so pure in essence. There was no explanation necessary for him to grasp the very nature of this place. It represented the breath of his eternal existence, his holy grail of consciousness, his world of perception. While they walked along, the tunnel gradually became more and more translucent up to a point where it had completely vanished.

Their flight had brought them back to the trench in France. The one where Mitchell initially fell asleep. The prince then said: “Mitchell, you know where we are. As always, this place also carries a core, a heart center. I wish to ask you to focus on the rhythm of her heartbeat. Try to assimilate her consciousness. Feel her energy flow through your veins. Concentrate…” Mitchell closed his eyes, did exactly what the prince asked him to do, and when he had reopened his eyes he knew. He saw something was missing. The prince continued his dialogue.

“Indeed Mitchell, I am truly sorry to report this to you. Your physical body is still present, but it lies scattered in the puddle beneath us. Your demise has already taken place. You just wasn’t aware of it. Please, take your time to digest my words while I go on with my story. Mitchell, just take a look at that homer over there. As you can see, there is no note attached to his paw. He just sits on that twig, vigilantly waiting for a new order. For a new message to convey. Same as you, the bird cannot see the overall picture or grasp the true purpose of it.”

“All he knows is how to find his way home. That is all he ever learned. But of course, his role within this war is of quite a different nature. However, do not be mistaken my friend. You and that brave pigeon, you’ve got a lot in common. You‘ve got a lot in common with the subordinates from the other party as well, the Germans.  No, there is no need to be surprised. Let me explain.”

“Humans make choices on a daily basis, this you know. Every choice, every thought or intention carries a unique load of energy, no matter whether they consist of a positive or a negative vibration. It fills the air, the air that humans breathe. So, whenever the air becomes saturated by the energy of soberness, the energy of well, you would call it badness, carries a karmic load with quite a heavy weight. This happens on a personal level as well as on a collective scale. In the latter scenario it must also be cleansed or redeemed in such a way. My dearest Mitchell, you are a member of the cleanup crew. Can you believe that you incarnated for that very purpose? Just to alleviate the enormous weight? Of course, you are also here due to some awkward choices you made in many prior lifetimes. Indeed, as you assumed, your presence here is not without reason.”

“You saw that purple bonfire, right, just before we met? You saw the Angels too. The flames you saw and felt so very clearly were nothing more than a major healing of the perished lives. The lives of the soldiers who physically died. It is a necessary procedure. Naturally, we were expecting you so the fire had already been ignited. “

“Mitchell, the two scenarios you witnessed were also playing an essential role. Those reminders were required; it needed to show you the pristine beauty of life. This too brought healing to your soul. Dying on the mud after a harsh battle is not a wonderful goodbye, don’t you agree? Your soul is ready to move on now. Yes, I know you were carrying a picture of Becky inside your helmet, it was a birthday present, but please do not worry about her. You are in a position to understand that tears are not needed. It was all prearranged. You knew her before you came to the Earth.”

“The concept of warfare is of course totally useless. It is something that we, from the spiritual realms, shall never encourage. Hitherto, it has never brought any solution nor any solace. But this time, I dare you to look a bit further for the lesson does not lie on the battlefield itself. As with everything the true lesson lies hidden somewhere behind the scenes. On the other side of the curtain. It has found you today. School is out, so come on you brave one, enter that tunnel over there, join the others and go home. Love be with you.”

Mitchell felt totally serene after those last words. His ethereal body had received the healing it was longing for. Brighter than ever he joined his comrades and by this are also meant the souls of the German soldiers who had fallen. They all would return to the Light of Heaven. They all would go home.

~*~*~*~

Of course, Mitchell his family was absolutely devastated when they received the letter. The one that informed them about his transition. But no, the gift of eternal life was not bestowed upon them. So one day they would be reunited in the kingdom of Heaven and all would be clear. This was only a matter of time. Oh, one more perhaps banal detail. Mitchell received his place within the newspaper. His name and heroism shone in the obituary. His dad had held his promise in that regard. Amazing how open-minded he was.

As to Becky? She found it very painful to learn that Mitchell would not return. Unfortunately, it turned out to be a one way ticket. Strong as she was however, she continued with her life. She always kept his ring close beside her while reiterating the same words: “Yes, my heart is strong enough to believe, even now.” Followed by happiness and fortitude she found herself another spouse. She became the proud mother of three wonderful daughters. And yes, one day she too would transform into an Angel. One day she too would understand.

“Every adventure possesses a core, a central part. Although it may slumber, deep beneath the surface it shall never sleep.’’

~*~*~*~

Dear reader I hope this story had brought you some inspiration or perchance some clarity about the true nature of the lessons of life. It may speak directly to the soldier inside of you. A side we all inherently possess. May the blessings of heroism be with you.

back