Buitenaards

Plejadische dossiers

Nada Kronieken

Running Fox Homepagina

Written with Love Meditaties

Nieuw op Running Fox

contact

 

Avgusta

Avgusta, Illustr. by Martha Hart

Avgusta uit Bratislava-Avgusta od Bratislave nl

Avgusta from Bratislava uk

Martin Pleiades

‘Sommige mensen hebben je wellicht geleerd om jezelf of een ander niet te vertrouwen. Het vormt voor diegenen een ware zegen. Maar weet dat het geen lessen zijn verkregen uit het hart van je moeder.’

‘Some people may have taught you not to trust yourself or one another. For those this is a true blessing. However, such lessons will never be shared through the heart of your very own mother.’


Avgusta uit Bratislava

Terwijl ze één van de laatste sigaretten uit het pakje rookte, gluurde ze met haar grote bruine ogen naar buiten. Ze had een behoorlijk helder uitzicht na het oppoetsen van haar nogal groot uitgevallen bril. Trams, voetgangers en een groot aantal auto’s haastten zich door de straat. Het was een druk uitzicht op het hart van het centrum van de stad. Ze genoot er altijd van, ondanks haar tamelijk introverte persoonlijkheid.

Met een zeurende hoofdpijn keek ze naar haar mobieltje. Het was nog altijd uitgeschakeld. De overdosis rode wijn van gisteravond was niet te negeren. Inderdaad, zoals iedere zaterdagochtend was ze het slachtoffer geworden van een serieuze kater. Maar wat was het een gezellige avond geweest. Ze had een prachtige tijd doorgebracht met haar jongere zuster Zorka die slechts een aantal straten verderop woonde. Sinds de dagen van hun vroegere kindertijd had zich tussen de twee een sterke band gevormd.

~*~*~*~

We volgen het hart van een 34-jarige Virgo. Een schitterende jonge dame bedeeld met een prachtige naam, Avgusta. Een naam afgeleid van de maand waarin ze was geboren. Ze huurde een simpel appartementje in de hoofdstad van Slowakije; een huishouden die nu niet bepaald hypermodern genoemd kon worden. Maar dat is nu eenmaal waar ze woonde, in het gezelschap van haar zwarte kat Lala.

Het mag misschien verassend overkomen dat Avgusta vier dagen per week als hovenier voor de gemeente werkte. Uiteraard was ze niet bang om vuile handen te krijgen, terwijl onkruid wieden in de gemeenschappelijke plantsoenen en het maaien van de vele gazonnen in de stad niet vreemd waren voor deze frêle jongedame.

Een professionele carrière daarentegen was iets dat ze nooit had nagestreefd. Deze eenvoudige baan met minimale verantwoordelijkheden volstond om de huur te kunnen betalen. Maar niet op dit moment, vandaag was haar vrije dag en alles wat ze wilde doen was viool spelen. Ze was duidelijk geobsedeerd door haar mooie instrument, zodat dit altijd veel van haar vrije tijd placht op te slokken. Het instrument was een geschenk van haar oom. Toen ze nog een kind was had hij haar geleerd hoe het bespeeld diende te worden. Dit was haar buitengewone talent, wat was uitgegroeid tot haar enige passie. Avgusta had al de nodige harten weten te raken met een aantal muziekstukken die ze zelf had gecomponeerd. Iets dat ze zichzelf door de jaren heen had aangeleerd.

Maar zou mijn intuïtie me nu werkelijk vragen om te gaan schrijven over een getalenteerde Oost Europese vrouw met golvend bruin haar, uitsluitend vanwege haar buitengewone levensstijl? Zou mijn geest slechts worden gedreven om te gaan schrijven over de unieke identiteit van deze slanke goeduitziende vrijgezelle dame? Of zou er iets meer kunnen spelen?

Avgusta had haar beide ouders verloren nadat zich 5 jaar geleden een catastrofaal auto-ongeluk had voorgedaan. Ondraaglijke pijn maakte nog altijd een groot deel van haar leven uit. Ook al vanwege de verhitte discussie die ze op de avond voorafgaand aan het ongeval met hen had gehad Ze had de voordeur van haar ouderlijk huis hard achter zich dichtgeslagen waarbij ze had gezworen om ze nooit meer te zullen bezoeken. Maar nu zou de gelegenheid om zich weer met haar ouders te kunnen verzoenen, zich nimmer meer voordoen. Verdriet leek het laatste residu van de affaire te zijn. Wat was nu eigenlijk de oorzaak van die bekvechterij? Ze kon het zich niet eens meer herinneren. Maar de afgelopen nacht leek er zich iets veelbetekenends te hebben afgespeeld in de spectaculaire droom die ze had gedroomd.

Ze had haar moeder gezien in de tijdloze gedaante van een schitterende fee. Avgusta stelde zichzelf de vraag: “Kan er een drank bestaan met een aroma sterker dan de vleugels van het moederschap?” De conversatie die ze hadden gehad zou haar van het antwoord voorzien kunnen hebben.

“Mijn lieve Avgusta geloof me, Boris, je vader, en ik. We volgen iedere stap die je zet en zo ook de stappen van Zorka, je jongere zuster. Op ieder gegeven moment voelen we je blijdschap maar zeker ook je verdriet. Alsjeblieft, leg je zorgen naast je neer; ons wiel van karma heeft om verscheidene redenen haar laatste zinnen gesproken. Begrijp gewoon dat we altijd al van je komst afwisten, al ver voor het aanbreken van de dag dat je geboren zou worden. Zelfs ruim voor de maanden van mijn zwangerschap. De ontmoeting had op een zielsniveau al veel eerder plaats. We hebben je niet naar ons evenbeeld geschapen. In feite hebben we je helemaal niet geschapen. We hebben je de geboorte geschonken zodat je eigen ervaringen kon hebben als een fysiek menselijk wezen, vrij en onafhankelijk. Dit is iets waar je op een zeer diep niveau zelf om hebt verzocht. Verbaasd je dat Avgusta?”

“Weet dat de rollen eens waren omgedraaid. Inderdaad mijn liefste. Jij was degene die de rol van moeder speelde op een wereld die je ooit hebt gekend onder de naam Tauri, in een stad die Bashar werd genoemd. In dat specifieke leven noemde ik jou mijn moeder. Zeer begrijpelijk omdat een ziel immers nooit toebehoort aan een andere ziel en de rol die je speelt is er een van een tijdelijke aard. Ik wil dat je dat goed onthoudt. Sta me nu toe om je een laatste ouderlijke les te geven.”

“Sommige mensen hebben je wellicht geleerd om jezelf of een ander niet te vertrouwen. Het vormt voor diegenen een ware zegen. Maar weet dat het geen lessen zijn verkregen uit het hart van je moeder. Ontplooi je talenten, deel je liefde en zorg goed voor jezelf, mijn engel’’

Een prachtige hereniging. Maar was dit nu werkelijk een authentieke ontmoeting met haar moeder geweest of was het misschien toch maar een namaakproduct van de menselijke fantasie? Avgusta wist het niet, maar het deerde haar niet echt want op de achtergrond had ze immers duidelijk het slaapliedje gehoord; dat subtiele riedeltje dat haar ouders in haar peutertijd altijd voor haar zongen om haar in slaap te sussen. Natuurlijk was de hartverwarmende waarheid in haar woorden iets onmiskenbaars. De eeuwige wijsheid van een dame die ze altijd had gekend als Minka. Want dit was de klank van de naam die haar moeder gedurende haar aardse leven vanwege haar Poolse achtergrond altijd had gedragen. Het is dan ook vast niet nodig om te vermelden dat Avgusta zich door de jaren heen zowel de Poolse als de Slowaakse taal geheel eigen had gemaakt.

Na een korte overpeinzing trok Avgusta haar jas aan, ritste haar leren laarzen dicht en pakte haar beurs. “Ik moet nodig mijn ouders’ graf bezoeken,” bedacht ze. “Ik zal een paar witte rozen op het graf achterlaten nadat ik ze gezegd heb dat zij nog steeds binnen de kamers van mijn hart bestaan. Een plaats waar zij altijd zullen verblijven. En ja, ik zal op de terugweg nieuwe sigaretten kopen, een fles rode wijn en een doosje pijnstillers. Ik moet wel snel zijn want mijn viool hunkert ernaar dat ik hem kom bespelen.

Terwijl ze niet zeker wist wat deze dag zou brengen, zette ze haar mobieltje aan en verliet de kamer. En wat vervelend nu, Avgusta had opnieuw haar ontbijt vergeten; zoals gewoonlijk.

Toch speelde ze in haar hart de rol van een gelukkige vrouw. Eindelijk was ze in staat om alle vernislagen die ze om zich heen had opgebouwd, te verwijderen. Eindelijk realiseerde ze zich dat zij het was die de blauwdruk van haar eigen ziel had gecreëerd. Dat was een les die ze nooit zou vergeten.

Beste lezer, wat zal het zijn? Is dit een doorsnee verhaal over een willekeurige ziel op een menselijk avontuur of misschien toch iets meer, iets van een grotere omvang? Wellicht een verhaal over moederliefde of over een onbreekbare band tussen twee zielen. Of wellicht gewoon een beknopt verslag met het oog op de variërende rollen die de levensvormen spelen om de gewenste uitkomst te bereiken van de lessen die ze wensen te ervaren. Zoals altijd zal het uw beslissing zijn. 

Pozdravy! (Hartelijke groeten.) Ik wens u een fijne dag.

terug


Avgusta from Bratislava

With her big brown eyes she peeked outside her window while she smoked one of the last cigarettes from the box. She had quite a clear view after she had donned her full-size pair of glasses. Trams, pedestrians and a variety of cars were rushing down the street. It was a busy sight to the middle of the city center , which she always enjoyed, despite her rather introvert personality.

Burdened with a nagging headache she looked at her cell phone. It was still turned off. She just couldn’t ignore the overdose of red wine from yesterday evening. Indeed, as on every Saturday morning she had become the victim of a serious hangover. But what a pleasant evening it had been. She trul y had a wonderful time with her younger sister Zorka who lived just a few blocks away. A strong bond had formed since the early days of their childhood.

~*~*~*~

We are following the heart of a 34 year old Virgo. A beautiful young lady gifted with a lovely name. Avgusta. A name derived from the month she was born in. She hired a simple apartment in the capital of Slovakia, running a household that couldn’t really be called state of the art. But this is where she lived, accompanied by her black cat Lala.
It may seem surprising that Avgusta worked as a gardener for the municipality for only four days a week. Of course she wasn’t afraid to get dirty hands whereas hoeing the weeds of the communal public gardens and mowing the many lawns throughout the city were no oddity for this delicate young lady.

A professional career on the other hand was something she had never pursued, considering that this easy job with a minimum of responsibilities was sufficient to pay the rent. But not right now, today was her day off and all she wanted to do was to play her violin. She was deeply obsessed about that beautiful instrument and therefore it had consumed way too many hours of her free time. The instrument was a gift from her uncle. When she was still a child, he had taught her how to play. This was her apparent talent, it had become her sole passion. Avgusta had already touched many hearts with some musical pieces, composed by her personally. Something she had taught herself over the years.

But would my intuition truly ask me to write about a talented East European woman with wavy brown hair, solely because of her extraordinary lifestyle? Would my mind be driven just to write about the unique identity of this slender good looking single lady? Or could there be something more?

Avgusta had lost both of her parents due to a catastrophically car accident 5 years ago. Excruciating pain was still a major part of her life. Also because of the heated argument she did have with them on the evening prior to the accident. She had slammed the front door of her parental house after she had sworn never to visit them again. However, any occasion to reconcile with her parents would never occur anymore. Grief seemed to be the final residue of the affair. What was the cause of that squabbling anyway? She couldn’t even remember it. However, last night something significant seemed to have happened, because of the extraordinary dream Avgusta dreamt.

She had seen her mother in the timeless shape of a gorgeous fairy. Avgusta asked herself the question: “Can there be a liquid with a flavor stronger than the wings of maternity? The conversation they had might have provided her answer.

“My dear Avgusta, please believe me Boris your father and I, we follow every step you take as well as the steps of Zorka, your younger sister. We feel your happiness and your sorrow at any given moment. Please put your worries beside you; our wheel of karma has spoken her last sentences for a variety of reasons. Just understand that we had always known about your arrival, far before the day that you were actually born. Well before the months of my pregnancy. The meeting had already taken place on a soul level. We didn’t create you to our own image. In fact, we didn’t create you at all. We gave you birth so that you could have your own experiences as a physical human being, freely and independently. This was something requested by yourself at a very deep level. Are you surprised, my dear Avgusta?”

“Know that once the tables were turned. Indeed my love, you were the one playing the mother’s role on a world you once knew by the name of Tauri, in a city called Bashar. In that specific lifetime I called you my mother. Very understandable because a soul never belongs to another soul and the role that you are playing is one of an ephemeral nature. I want you to remember this well. Now allow me to give you a last parental lesson.”

“Some people may have taught you not to trust yourself or one another. For those this is a true blessing. However, such lessons will never be shared through the hands of your very own mother. Deploy your talents, share your love and take good care of yourself, my angel.”

An amazing reunion. But had it been an authentic encounter with her mother or perhaps a counterfeit product of human imagination? Avgusta didn’t know nor did she really care for she had clearly recognized that lullaby in the background, that subtle tune that her parents used to sing to get her asleep during her toddlerhood. And of course the heartwarming truth within her words was something unmistakable. The eternal wisdom from a lady she had always known as Minka. For this was the sound of the name that her mother carried during her earthly life because of her Polish roots. Needless to say that during the years, Avgusta had mastered both the Polish and the Slovakian languages.

After some contemplation Avgusta put on her jacket, zipped up her leather boots and grabbed her wallet. “Let’s pay a visit to my parent’s grave,” she thought. “I will leave them some white roses after telling them that they are still within the chambers of my heart. A place where they will always exist. And yes, I shall buy some new cigarettes, a bottle of red wine and a few painkillers on my way back. Let’s do it quickly though because my violin awaits my dedicated attention.”

She turned on her mobile phone and left the room, not exactly knowing what this day would bring. And how sad, Avgusta had made the awkward decision to skip her breakfast. Just as usual.

Nevertheless in her heart she played the role of being a happy woman. She was finally able to remove all of her varnish. Avgusta had built a very strong compass that night. She came to realize that she was the one that created the blueprint of her own soul. A wonderful lesson she would never forgot.

Dear reader, what will it be? Is this an average tale about a random soul on a human adventure or perchance something more, anything bigger? Perhaps a story about mother love or of an unbreakable bond between two souls or is it maybe a brief report about the varying roles that the life forms are playing in order to achieve the desired outcome of the lessons they wish to experience? As always, the decision will be yours. 

Pozdravy!  (Cordial greetings.) Have a good day.

back