Mijn
naam is Athor en ik ben wat jullie mensen een dolfijn noemen.
Nu is die naam dolfijn naar mijn mening niet zo erg goed gekozen
want het dekt de lading niet. De vibraties van dat woord, sluiten
niet aan bij die van de naam die mijn volk aan ons ras heeft
gegeven. Wij noemen onszelf Altea en nu weet
ik wel dat er ook volkeren van die naam op de planeet Aarde
en elders leven en hebben geleefd, die het uiterlijk van humanoïden
hebben of hadden; wij zijn op dit moment de erfgenamen van het
Altea-ras op de wereld die jullie Aarde en wij Water noemen.
Momenteel
leef ik in een beschutte baai in een deel van de wereld met
een prettig klimaat. De zon schijnt bijna altijd, wat prachtige
kleurnuances oproept in de bovenste lagen van de zee, vlak onder
de grens waar het water ophoudt en de lucht begint. Op deze
prachtige plek trek ik mijn baantjes, geflankeerd door een enorme
variatie vissen, waarvan de één nog fantastischer
gekleurd is dan de ander. In alle soorten en maten trekken zij
voorbij en omdat ik ook moet leven komt dat sommigen niet zo
goed uit want die gebruik ik dan voor mijn maaltijd. Merkwaardig
genoeg is de mate van kleuring niet evenredig aan de smakelijkheid
van een gegeven soort, maar ik weet ze er wel uit te pikken!
Verderop
bevinden zich koraalriffen en tegen één daarvan
ligt het wrak van een houten schip langzaam te vergaan. Het
is de woonplaats voor een groot aantal zeedieren. Zo nu en dan
komen er een paar van mijn neven, de haaien, voorbij die groot
tumult veroorzaken in de atol, maar die behalve dat zij zichzelf
ook van hun dagelijkse portie voedsel moeten voorzien, nauwelijks
kwaad aanrichten. Waarom zouden ze ook. Voedsel genoeg, zover
oog en radar reikt, dus waar zou je je druk over maken. Iets
verderop hebben de mensen een steiger gebouwd die een eindje
de zee insteekt en hier leggen de vissersvaartuigen van het
eiland aan, om hun dagelijkse vangst aan land te brengen. De
vissers zijn vriendelijke mensen en ook zij zijn slechts uit
op het verzamelen van voedsel, hoewel de tonijnen die hier ook
leven, daar weinig boodschap aan hebben, want zij zijn het die
door de vissers worden gevangen. Overdag, wanneer de boten op
zee zijn, komen de kinderen bij de steiger spelen en soms, als
ik daar zin in heb kom ik onder hen doorzwemmen en duw met mijn
snuit tegen hun voeten die ze vanaf de steiger in het water
laten bungelen. Met veel misbaar vallen ze soms in het water
en dan hebben we veel schik.
Mijn
leven is niet altijd zo goudviskleurig geweest als momenteel.
Ik ben hier ver vandaan geboren in een gebied waar het water
veel kouder is en waar de zon slechts zelden schijnt. Mijn eerste
levensjaren heb ik in de nabijheid van mijn moeder en vader
en een aantal andere familieleden doorgebracht en wij besteedden
onze tijd met heen en weer zwemmen van de noordelijke naar de
zuidelijke zomer. Het was geloof ik niet zo erg de bedoeling
dat ik in de koude tijd ter wereld ben gekomen maar dat was
nu eenmaal zoals het gebeurde en in het begin had ik veel moeite
om de kudde bij te houden. Iedereen deed wel zijn best om mij
door middel van opduwen of door me tussen hen in te klemmen
vaart mee te geven, maar het was toch een allesbehalve gemakkelijke
tijd. Aan de andere kant; van ontbering wordt je sterk en dat
kwam mij later heel erg van pas.
Tegen
de tijd dat ik volwassen zou worden kreeg ik het oog op een
jong wijfje van een passerende kudde. Zij heette Emerald en
die naam hoorde helemaal bij haar. Wat was ze mooi. Ik was verliefd
tot over mijn sonar! Zodra ik al denk-pratend contact met haar
maakte wist ik dat zij mijn gezellin zou worden. Zij wist dat
ook, maar het kostte toch geruime tijd om haar ervan te overtuigen
dat ik de juiste voor haar was. Dat kan ik me ook wel voorstellen
want wanneer zij voor mij zou kiezen, betekende het dat zij
haar eigen kudde zou moeten verlaten om zich bij die van ons
aan te sluiten. Later zouden wij een eigen kudde gaan vormen
omdat dat nu eenmaal de manier is waarop wij Altea met
het leven omgaan. Zoals ik zei was ik lichamelijk nogal sterk.
Een prachtige demonstratie daarvan overtuigde Emerald er tenslotte
van dat ik de ware voor haar was en zo geschiedde het dat zij
en ik het ritueel van de echtverbintenis met elkaar aangingen
en in de tijdelijk met elkaar optrekkende kuddes werd een groot
feest gevierd, want zij en ik waren niet de enigen die op die
tijd en plaats trouw aan elkander zwoeren.
Emerald
raakte spoedig zwanger en zolang dat het geval was, week ik
niet van haar zijde. Ik sloofde me uit om de lekkerste hapjes
voor haar te verschalken, maar dat viel niet mee, want haar
hormoonhuishouding was danig in de war en ze vond bijna niets
meer lekker. Dat weerhield ons niet om veel samen te zijn en
we lieten ons keer op keer ver van de groep afleiden om datgene
te doen waar we geen pottenkijkers bij nodig hadden. Dat hadden
we beter niet kunnen doen. Op een kwade dag bevonden wij ons
in een mooie baai, waar voor de ingang opeens een vissersboot
verscheen die het op ons voorzien had. Het lukte ons niet om
weg te komen, want op de een of andere manier was onze sonar
ontregeld en door de paniek wisten we niet meer welke kant we
uitmoesten.
Om
een lang verhaal kort te maken. Emerald werd vanuit de boot
met een harpoen beschoten en schreeuwend van pijn werd zij de
boot ingetrokken en aan haar staart opgehangen in de mast. Wat
het ergste was, dat ik er helemaal niets aan kon doen. Schreeuwend
van pijn en angst hing ze daar maar en ik was machteloos. Mijn
aanvallen tegen de boot haalden niets uit en ik kon alleen maar
naar Emerald denk-praten dat zij moest volhouden, dat zij niet
de moed moest opgeven en dat het allemaal goed zou komen. Ik
had gemakkelijk praten, want ik hing daar niet en ik kon tenslotte
zien dat zich de levensgeesten uit mijn lieve vrouw terugtrokken.
Toen kreeg ik de grootste schok te verwerken uit mijn hele leven.
Door angst en frustratie werden bij Emerald de barensweeën opgewekt
en op het moment dat zij stierf werd onze dochter geboren. Vanaf
de hoogte van de mast kletterde ze op het dek. Ik sprak vanuit
de verte mijn dochter moed in maar ook zij had natuurlijk geen
enkele kans en geleidelijk kwam ik tot het besef dat het zinloos
was en dat in één klap mijn hele wereld was ingestort. Lange
tijd bleef ik de boot volgen maar het had geen zin. Emerald
en onze dochter waren teruggegaan naar Altea en ik was alleen.
Verdwaasd
zwom ik maandenlang rond en besefte dat wat ik had meegemaakt
wellicht met karma van doen had. Op de een of andere manier
moest ik het zien op te ruimen. Maar hoe? Uiteindelijk vond
ik een beetje rust in deze baai. Vaak moet ik terugdenken aan
het vreselijke voorval en het heeft lang geduurd voordat ik
vrede vond in mijzelf en mijn haat ten opzichte van de mensheid
die ons dit had aangedaan, af te kunnen vlakken en een begin
te maken met het vinden en zenden van vergiffenis aan deze moordzuchtige
soort in het algemeen en die van de moordenaars van mijn vrouw
en kind in het bijzonder.
Uiteindelijk
heb ik die vergiffenis gevonden. Het gebeurde door een... mens! Een vrouwelijk exemplaar was op het atol neergestreken.
Zij had zich verdiept in het leven van onze soort en wilde niets
liever dan met mij in contact komen. Zij had van de vissers
gehoord dat ik in deze baai woonde en nooit erg ver was en altijd
bereikbaar. In het begin had ik helemaal geen zin in de toenaderingspogingen
van deze vrouw, die zichzelf Emy noemde. Een naam met een vibratie
die erg dicht bij die van Emerald kwam. Maar geleidelijk liet
ik mijn schroom wat varen en tot mijn stomme verbazing bleek
zij ook te kunnen denk-praten, iets wat ik nog nooit eerder
bij een van haar soortgenoten was tegengekomen.
Emy
leerde mij heel veel dingen over haar en mijn eigen soort. Geleidelijk wist zij mijn vertrouwen te wekken en zij was het die
met mij over vergiffenis sprak en over eenheid en liefde. Emy
leerde mij dat het goed voor mij zou zijn om de mensen die mij
mijn vrouw en kind hadden afgenomen te kunnen vergeven, want
wanneer dat niet gebeurd zou zijn, was ik nooit in deze vredige
baai terechtgekomen en had ik nimmer Emy leren kennen en was
het niet mogelijk geweest om de kinderen van het eiland met
mijn snuit al schaterend in het zilte nat te doen belanden!
Eerst
had ik mijn aarzelingen omtrent Emy’s benadering. Ik werd mij
ervan bewust dat ik in vorige levens ongetwijfeld ook van die
ellendige dingen had gedaan die ertoe hadden geleid dat mijn
Emerald en mijn dochter het leven op zo’n afschuwelijke manier
achter hadden moeten laten. Ik had niet eens een begin gemaakt
met het afbetalen van mijn schulden! Maar dan zei Emy dat ik
vooral door moest gaan. Alle bewoners van het eiland zouden
altijd liefdevol jegens mij zijn en respect voor me hebben.
Nochtans zou het goed zijn wanneer ik in staat was om de knop
om te draaien en er bewust voor te kiezen om rigoureus een eind
aan deze gedachten te maken. Ik had mijn portie lijden wel gehad
en mijn verlichting zou er voor zorgen dat ik dit niet langer
nodig zou hebben. Wanneer ik die keuze zou hebben gemaakt, zou
het karmische wiel onmiddellijk stoppen, zo verzekerde ze me.
Nu,
op het eind van mijn leven, ben ik dankbaar dat ik dit allemaal
heb geleerd. Kortgeleden heb ik mijn keuze gemaakt en de volgende
dag zwom er een prachtige oude Altea de baai in. Annika
heet ze en ze heeft ook een heel leven achter de rug met prachtige
en minder goede momenten. Samen praten we over het leven. We
spelen verstoppertje met de kinderen op de steiger en we hebben
afscheid genomen van Emy, die haar onderzoek had beëindigd.
Natuurlijk zal ik Emerald nooit vergeten, maar ik heb kunnen
vergeven en spoedig zal het ook voor mij en voor Annika tijd
zijn om terug te gaan naar de bron en dan zal ik weer aan Emeralds
zijde door het water scheren. Hier in mijn paradijs levend,
kijk ik uit naar die dag dat ik met haar verenigd zal worden
en wij ons samen door het Alteaanse paradijs kunnen spoeden.
Wij willen op geen enkele manier het
copyright claimen van de diverse kunstwerken/- illustraties die wij
gebruiken om afbeeldingen voor onze pagina's te maken. Deze afbeeldingen
zijn dan wel door ons gemaakt, maar het copyright van de originele
kunstwerken/illustraties blijft expliciet eigendom van de individuele
artiest.
Mochten
er op deze pagina's, ondanks onze zorgvuldigheid, onderdelen zijn
gebruikt waarop een copyright rust en/of waarvoor wij geen toestemming
hebben verkregen, dan verzoeken wij je om ons dit zo snel mogelijk
te laten weten. Wij zullen dan direct het betreffende item verwijderen
of de gewenste stappen ondernemen om het materiaal wel te mogen gebruiken.
|
