Annunaki

'Annunaki, by Akhkham'

Terug naar Lemurië; hoe je ware identiteit te achterhalen;

deel 2: De Annunaki nl

 

Back to Lemuria; how to retrieve your true identity;

part 2: The Annunaki uk

 

by Martin Pleiades - The Nada Chronicles # 111


Terug naar Lemurië; deel 2: De Annunaki

Introductie

Het is niet altijd gemakkelijk om je rekenschap te geven van wie je werkelijk bent. Tijdens zulke momenten worstel je met de invloed van alles wat er om je heen gebeurt, op jouw eigen identiteit. De wereld in chaos; geduvel op je werk; politieke beslissingen die niet de jouwe zijn; de thuissituatie. Ga er maar aanstaan om je kalmte te bewaren en om uit te vinden wie je werkelijk bent en met welk doel je hier bent gekomen om je leven te leven.

Running Fox, in de persoon van Martin Pleiades, presenteert hier de tweede aflevering van een vijftal verhalen onder bovenstaande algemene titel: Terug naar Lemurië. Martin nodigt ons uit, in de van hem inmiddels bekende mystieke stijl, mee te gaan met een zekere John McFadden, een man die desperaat op zoek is naar zijn ware identiteit.

Volg de vijf episodes die in evenzoveel maanden op Running Fox zullen verschijnen en maak kennis met de manier waarop de afstammelingen van het volk van Lemurië in staat blijken om John weer terug op het pad te krijgen vanwaar de man was afgedwaald. Het kan haast niet anders of jij, lezer, zult dingen herkennen die ook in jouw leven voorkomen of ooit voorgevallen zijn.

Zoals gewoonlijk wenst Running Fox jou veel ‘genoeg-en’ met deze bijzondere verhalen.


Een mijl voor zonsopgang

John wist intuïtief dat deze tunnel hem in feite zou leiden naar een plek die veel grootser was. Hoewel de reis omlaag ging, had John niet de sensatie te vallen. Een geleidelijk proces naar een mogelijk avontuur was alles wat hij echt voelde. Toch vroeg hij zich af: "Is dit het einde of kan het het begin van iets nieuws betekenen?" Hij veronderstelde dat het laatste het dichtst bij de waarheid zou zijn.

Uiteindelijk kwam het spreekwoordelijke licht aan het eind van de tunnel in zicht. Maar waar had het hem gebracht? John verliet de tunnel en keek om zich heen. Hij ontdekte een kalme waterval, rustieke beken en gewassen die hij nooit eerder had gezien. Er was hier geen sneeuw. Gezonde bomen, planten begiftigd met prachtige kleuren, de lucht geladen met een ongekende zuiverheid. Alles gaf vorm aan een prachtige omgeving. John bedacht dat een ondergronds paradijs het ultieme voorwendsel zou zijn; hij had moeite zijn ogen te geloven.

De pijn in zijn enkel leek, verrassend genoeg, te zijn verdwenen. Op dat moment hoorde hij een vriendelijke stem achter zich. "Waarom zou een dwaas onbewust toegang krijgen tot een wereld die gesticht werd door de hoogste vibratie van het collectieve hart?" John draaide zich om en stond plots oog in oog met de eenhoorn. "Oh snel, waar is mijn geweer”, dacht John opgewonden. “Dit is de gouden kans waar ik op heb gewacht." Maar zijn wapen leek te zijn verdwenen. "Ben je ergens naar op zoek meneer de Dromenjager?”

“Wat heb je daar, John? Dat voorwerp is een hulpmiddel met de enige bedoeling om te vernietigen. Het kan en zal in dit rijk niet worden toegestaan. Je bent nu te gast in een wereld met een groot aantal mogelijkheden. Het is een verborgen ruimte die als gevolg van een rampzalige gebeurtenis tot leven kwam. Soms wordt deze wereld aangeduid met de naam ‘Zhantor’. John, ik weet dat je geen goedgelovig persoon bent. Maar nu heb ik maar één simpel verzoek. Laat me uitspreken. Je wordt gevraagd je kalmte te bewaren want ik heb een grote bokaal vol herinneringen aan te bieden.”

“Stoffige boeken die frivool kunnen blijken, of zelfs waardeloos, In elk opzicht. Of boeken die de kroon van de koning kunnen aanvullen omdat zij de rol spelen van zeer waardevolle juwelen. De waarheid kent vele vertakkingen mijn vriend. Sta open voor alles, John. In het heetst van de strijd heb ik nooit mijn waardigheid verloren. Daarom vraag ik je; waarom zou jij de jouwe opgeven?”

John slaakte een zucht en nam plaats op een nabijgelegen rots. "Oké, laten we deze vreemde situatie samenvatten. Ik zocht op zolder naar wat munitie, was gelukkig genoeg om het te vinden en verliet de woning. Een enorme eenhoorn kruiste mijn pad. Hoewel die in het echte leven niet bestaan besloot ik om mijn geluk te beproeven en vuurde een schot af. Een weloverwogen poging, maar vreemd genoeg, ik miste! Het dier liep weg, maar ik heb haar nooit uit het oog verloren, ze was steeds binnen bereik, dus maakte ik de bewuste keuze om haar te achtervolgen. Helaas verloor ik mijn evenwicht na een intensieve achtervolging en viel. Vervolgens zoog de grond me op de een of andere manier en… nu ben ik hier, in gesprek met een eenhoorn. Waarschijnlijk dezelfde als die ik probeerde te verschalken. Oké, ontrafel jouw verhaal Mevrouw Eenhoorn; vandaag geloof ik in wonderen en zal ik luisteren."

"Prima. Maar noem me Rainy, beste John, want ik werd op een druilerige dag geboren. Of nou ja, dat is wat mijn ouders me vertelden. Laat het duidelijk zijn dat onze soort niet met namen bezig is. Hoe dan ook; ik zal die naam alleen voor deze gelegenheid gebruiken. Luister John. Heb je ooit van de Lemuriërs gehoord?” John schudde zijn hoofd als teken van ontkenning. "De volgende woorden kunnen gemakkelijk worden geïnterpreteerd als een prachtige roman, maar ook als gewoon maar een broodje aap verhaal. Vergis je niet want Ik bied je een stevig stukje geschiedenis aan. Let dus goed op.”

"Lemuria was ooit een welvarend continent met tempels van adembenemende schoonheid. Een continent met een werkelijk onberispelijk voedingssysteem en een bevolking die in perfecte harmonie met de natuur en met zichzelf leefde. Er was geen behoefte aan een monetair systeem want alles was volledig gebaseerd op absolute billijkheid. De natuur vormde een perfecte weerspiegeling van de bewoners. Mijn vriend, het past perfect in het verhaal, want het waren de Lemuriërs, die het weer beheersten met de kracht van hun geest. En nee, de dieren van toen, hoefden zich niet met elkaar te voeden. Elk bewust schepsel was toegewijd vegetariër want allen leefden in volledige overeenstemming met een gouden regel. De regel van de vrije wil voor alle betrokkenen."

“Maar op zekere dag, was er een interventie van een nogal kwaadaardig type. Een bezoek van een buitenaards ras van reuzen. Hoewel ze veel uiteenlopende namen droegen, zijn ze vooral bekend als de Annunaki. Het zijn wezens met een dubbele agenda. Onzekerheid maakt geen deel uit van hun manier van werken. Dus ja, met hun misleidende charisma begonnen ze op grote schaal de mensen te beïnvloeden. Die reuzen kenden een zeer bijzondere vaardigheid. Zij waren meesters in het manipuleren van gezond DNA. Het zal je niet verbazen dat het precies dat was wat ze deden met de inheemse beschaving. Vandaar dat de mensen ondergeschikten werden van de Annunaki. Na deze onaangename interventie begon alles in Lemurië te degenereren.”

"Een donkere sluier viel als een besmettelijke ziekte neer over het hele continent. Mensen keerden zich tegen elkaar terwijl een dominante vorm van hebzucht begon te overheersen in de hoofden van velen die eens weldoeners waren. Religieuze structuren werden vernietigd, mensen werden beroofd in hun huizen en een staat van totale anarchie leek over het hele continent  te overheersen. Onnodig te zeggen dat ook het weer aan een ingrijpende verandering werd onderworpen. Dieren begonnen elkaar te doden en vrijwel elke oogst was gedoemd te mislukken als gevolg van onophoudelijke regenval en een zorgwekkend gebrek aan zonlicht. Dit op zijn beurt was er de oorzaak van dat de Lemuriërs op dieren begonnen te jagen, want die waren de ware slachtoffers van de collectieve verhongering. Maar John, geloof me, uiteindelijk zou alles een passende uitkomst krijgen."

"Een tijd nadat de Annunaki vertrokken waren met veel gestolen bezittingen en schepen gevuld met goud, zou uiteindelijk iets onvermijdelijks plaatsvinden. Verontreinigd karma van de mensheid versmolt met het weer en de oceaan rondom het continent werd buitengewoon heftig, of laten we zeggen, woedend. Er zat gewoon een doemscenario aan te komen. En jawel, op een dag ontstonden er een aantal zeer indrukwekkende vloedpieken die regelrecht op Lemurië afkwamen. Ongeacht de ernst van dergelijke vervelende gevolgen, waren sommige wijze ouderlingen reeds voorbereid. Die mannen hadden dit zien aankomen sinds het ongewenste bezoek uit de ruimte. Maar veel eerder hadden diezelfde ouderlingen een route ontdekt die leidde naar een tot dan verlaten land ergens diep onder de grond."

"Die wijzen hadden al een aantal zorgvuldige onderzoeken gedaan, waarbij was ontdekt dat het op termijn mogelijk kon worden gemaakt om te overleven. Deze afgelegen plek droeg het oprechte potentieel van een levensvatbare habitat. Eén van de eerste stappen was om een ​​gezonde omgeving te creëren met stabiele zoetwater- en zuurstof voorzieningen. Om dat doel te bereiken werden een groot aantal bomen geplant en afwatering en meren gerealiseerd. En, beste John, het is goed om te weten dat de leiders hun spreuken heel goed kenden want regen werd kunstmatig gecreëerd. Daarna werd gestart met een grote reeks van opeenvolgende voorbereidingen. Uiteraard was de hele operatie volkomen clandestien omdat de gemiddelde burger geen idee had van de bouw van het toevluchtsoord. Nee, de dreigende ramp werd nimmer bekendgemaakt omdat de rijke ouderen zich blijkbaar niets van hun lot aantrokken. Dagen en maanden gingen voorbij en de locatie, aanvankelijk gezegend met de adem van oneindige leegte, werd omgetoverd in een ondergronds paradijs, die ze dus Zhantor noemden."

"Sommige van de mannen en vrouwen werden in het geheim geëvacueerd naar Zhantor vanwege hun essentiële capaciteiten, anderen werden uitsluitend gered om de bevolking op peil te houden. Toch was het gemakkelijk te raden dat het onvermijdelijke niet kon worden vermeden. Enorme golven verzwolgen Lemuria en vele duizenden mensen en dieren verdronken in de verwoestende overstromingen. Ongeveer 25.000 levende wezens, variërend van mensachtigen tot eenhoorns waren net op tijd. Immers, zij waren degenen die zo gelukkig waren geweest om te worden verkozen.”

"Maar weet je, deze schuilplaats is uitgegroeid tot een permanente huisvesting, omdat de achterkleinkinderen van de overlevenden hier nog steeds bestaan. Sterker nog, ze leven precies waar we nu zijn. Maar het lijkt er nu op dat deze Lemuriërs een infantiel spel van verstoppertje spelen. Ik verzeker je, John, dat is zeker niet het geval. De Lemurische bevolking heeft zich al lange tijd geleden ontwikkeld tot de vijfde dimensie van het bestaan en de mensheid, je weet het, avontuurt nog in 3D. Vlammen van liefde en verenigd mededogen waren voldoende om het DNA van hun onlangs geboren generaties te herstellen. Is dat geen wonderbaarlijke wending, oude rakker?”

"Ontroerend Rainy, heel ontroerend. Gefeliciteerd, je hebt me emotioneel gekregen; dat gebeurt niet al te vaak."
"Je bent een stoere rots om te breken, John. Maar ik kan gemakkelijk een overbelasting van onverwerkte emoties voelen die in je kern vastzitten."
John fronste zijn wenkbrauwen."Hm, oké ik denk dat dit waar zou kunnen zijn, maar hoe zit het met deze hele entourage. Het voelt zo ongelooflijk briljant omdat het een duidelijke staat van rust activeert binnen het diepste van mijn wezen."
"Glimpen John, dat zijn het eigenlijk. Een klein driedimensionaal stuk van een veel grotere werkelijkheid.”

"Rainy, wat jammer, dat we die 5D niet in zijn volle glorie kunnen waarnemen. Oh man, weet je wat? Een sigaar is nu niet te versmaden."
"Het spijt me John, daarmee kan ik je niet helpen. Die stinkende dingen bestaan alleen aan de oppervlakte, waar ze eigenlijk thuishoren."
"Jammer ..." John keek teleurgesteld, maar vond de kracht om zijn behoefte te onderdrukken.

"Luister, John, we zijn er nog niet. Laten we eens naar een ander hoofdstuk kijken. Dat wat jouw specifieke rol in dit intrigerende epos onthult. Gelieve je oren te spitsen; durf om iets over je persoonlijke bijdrage aan het geheel te leren.”

John glimlachte met een duidelijk geamuseerde blik op zijn gezicht. "Ga je gang Rainy; de oude man luistert en het is gewoon een mijl voor zonsopgang. Tijd zat.”

Wordt vervolgd

terug


Back to Lemuria; part 2: The Annunaki

Introduction
It is not always easy to call yourself to account of who you really are. During such moments you wrestle with the impact of everything that happens around you, on your own identity.
The world in chaos; problems at work; political decisions that are not yours; the home situation. To try to keep your composure, find out who you really are and what purpose it is you have come here to live your life, is maybe a great challenge.

Running Fox, in the person of Martin Pleiades, is happy to present the second installment of a five stories series under above mentioned general title: Back to Lemuria. Martin invites us, in his meanwhile well known mystical style, to go along with a certain John McFadden, a man who is desperately searching for his true identity.

Follow the five episodes that will appear on Running Fox in as many months and become acquainted with the way the descendants of the people of Lemuria are obviously able to get John back on track again from where the man had strayed. It is almost inevitable that you, reader, will recognize things that occurred or are occurring in your life as well.

As always wishes Running Fox you much joy and pleasure with these remarkable stories.


A mile before sunrise
John intuitively knew that this tunnel was in fact guiding him to a place that was much grander. Although the journey was downwards, John did not feel the sensation of falling down. A lingering process towards a possible adventure was all he truly sensed. Though he wondered; “Is this the end or could it be the beginning of something new?” He assumed that the latter would be closest to the truth.

At last the proverbial light at the end of the tunnel slowly became visible. But to where had it brought him? John left the tunnel and looked around. He observed a placid waterfall, rustic streams and crops he had never seen before. There wasn’t any snow right here. Healthy trees, plants gifted with beautiful colors, the air loaded with an unprecedented purity were shaping a wonderful environment. John considered that a subterranean paradise would be the ultimate subterfuge, though he had a hard time believing his eyes.

The pain in his ankle seemed to have disappeared, how amazing. But then he heard a meek voice from behind. “Why would a fool unknowingly access a world founded by the highest vibration of the collective heart?” John turned around and suddenly faced the unicorn. “Oh quickly, where is my rifle; this is the chance I have been waiting for, a golden opportunity.” But his weapon seemed to be gone. “Are you looking for something mister Dream chaser?”

“What have you there, John? This is a tool made with the sole intention to annihilate. It cannot and must not be present within this realm. You are now guest in a world with a myriad of possibilities. Hidden chambers that came alive as a consequence of a certain disastrous event. Sometimes this world is known as ‘Zhantor’’. John, I know you are not a gullible type of person. Yet right now, I have but one simple request; Just hear me out. A request that behooves you to keep your composure for I got a grand goblet full of memories to offer.”

“Dusty books that may turn out to be frivolous or even worthless in every regard. Or books that may complement the king’s crown because they may be playing the role of very precious gems. The truth knows many ramifications my friend. Just be open to anything John. When I found myself in the heat of the battle, politeness has never left my side. Therefore I am asking you; Why would you give up on yours?”

John heaved a sigh and took a seat on a nearby rock. “Alright, let’s summarize this crazy situation. I was looking for some ammo at my loft, was lucky enough to find it and left the cabin. A huge unicorn crossed my path. Although they do not exist in the real word, I decided to try my luck and fired a shot. A well considered endeavor yet strangely enough, I missed. She ran away but I never lost sight of her, she was still within range so I made the conscious choice to chase her down. Unfortunately I lost my balance after an intensive pursuit and fell. Then the ground sucked me up somehow aaand... now I am here, indeed conversing with a unicorn. Actually the one I was trying to catch. Okay unravel your story Miss Unicorn, today I believe in miracles and I shall be listening.”

“Very well. But call me Rainy dear John, for I was born on a drizzling day. Or well, that is what my parents once told me. Let it be clear that our species do not go by any name whatsoever. Anyhow I would like you to use it, just for this present occasion. Listen up John. The Lemurians, have you ever heard of them?” He shook his head as a sign of denial. ”The following words could easily be interpreted as a splendid novel or as just another urban legend. Do not be mistaken for I am offering you a solid piece of history. So pay close attention.”

“Lemuria, once a prosperous continent with temples and breathtaking beauty of its own. A continent with a truly impeccable catering system and an inhabitance living in perfect harmony with nature, with themselves. There wasn’t any need for a monetary system for everything was completely based on absolute equity. Nature formed a perfect reflection for the residents. My friend, it fits the story perfectly because it were the Lemurians whom controlled the weather with the strength of their mind. And no, the animals back then, they didn’t need to feed on each other. Every sentient creation was a devoted vegetarian for they lived in full accordance with a golden rule. The rule of free will for every being involved.”

“One certain day, there would be this intervention of a rather malicious type. A visitation from an extraterrestrial race of giants. Albeit they are carrying lots of divergent names, by the majority they are most commonly known as the Annunaki. Beings with an agenda of their own. Timidity wasn’t a part of their organism, so yes, with their misleading charisma they started to influence the people on a massive scale. Those giants, they had a very particular profession. They were masters at manipulating healthy DNA. It may not surprise you that this was exactly what they did with the indigenous civilization. Hence the people became the subordinates of the Annunaki. Matters truly went downhill after this unpleasant desecration.”

“A dark veil came down over the entire continent as a contagious disease. People turned against each other as a dominant form of greed began to prevail in the minds of so many, once benefactors. Religious structures were destroyed, people were robbed inside their houses and a state of total anarchy seemed to reign in every corner. Needless to say that also the weather was subjected to a drastic alteration. Animals began to slay each other and virtually every harvest was doomed to fail due to an incessant rainfall and a worrisome lack of sunlight. This in turn caused the Lemurians to hunt the animals for those had become the true victims of a collective starvation. But John, you need to trust me, things would ultimately reach an appropriate conclusion.”

“A while after the Annunaki left with lots of stolen possessions and ships filled with gold, something inevitable finally occurred. Humanity’s contaminated karma fused with the weather and the ocean surrounding the continent became very torrential or let’s say, furious. There just had to be a doomsday. Indeed one day, there were some very imposing surges heading straight to Lemuria. Notwithstanding the severity of such a nasty repercussion, some of the wiser elders were already prepared. Those men had seen it coming ever since the unwanted visitation from outer space. However a lot earlier, those same elders had also discovered a pathway that would lead to an until then deserted area, somewhere deep below the soil.”

“Those wise ones had already done some meticulous investigation and had discovered that necessary survival on a longer term could be made possible. This secluded place carried the sincere potential of a viable habitat. One of the initial steps was to create a healthy environment with a fresh water supply and a stable oxygenation. Quite a lot of trees were planted and lots of drains and lakes were being realized to fulfill that purpose. And my dear John, it is good to know that the elders knew their spells quite well for the rain was created artificially. This all together initiated an impressive series of further consecutive preparations. Naturally, the whole operation was utterly clandestine since the average citizen had no clue about the shelter under construction. No, the looming disaster was never announced because the wealthy elders obviously didn’t care about their fate. Days and months went by and the location, initially blessed with a breath of infinite emptiness had been turned into a subterranean paradise, they called Zhantor.”

“Some of the men and women were secretly evacuated to Zhantor because of their essential abilities, others were being saved solely to keep the population alive. But then, it is easy to guess that the unavoidable couldn’t be avoided. Enormous waves swallowed up Lemuria and many thousands of people as well as animals drowned in the devastating flood. Roughly 25.000 sentient beings varying from humanoids to unicorns had made it just in time. After all, they were the ones fortunate enough to be chosen.”

“But you know, this hideout has become a permanent accommodation considering that the great grandchildren of the survivors still exist here. Indeed, they live exactly where we are right now. Nevertheless, because they do not show up, it appears that the Lemurians are playing an infantile game of hide and seek. I assure you, John, this is certainly not the case. The Lemurian population evolved to the fifth dimension of existence quite some time ago and humanity, well, is still venturing in 3D. Flames of love and united compassion sufficed to restore the DNA of their newly born generations. Isn’t that a wondrous twist, old bean?”

“Moving Rainy, very moving. Congratulations, you got me emotional. Something that doesn’t happen too often.”
”You are a tough rock to break John. Yet I can easily sense an overload of unprocessed emotions stuck in your core.”
John frowned. “Hmm, okay I guess that may be true, but what about this whole entourage. It feels so amazingly brilliant as it activates a clear state of tranquility within the deepest spaces of my being.”
“Glimpses John, that is basically what it is. A small three dimensional piece of a reality so much bigger.”

“Rainy, how very regrettable then, that we cannot perceive 5D in its fullest glory. Oh man, you know what? I could definitely use a cigar.”
“I am sorry John, I can’t help you with that. Those stinky things are still on the surface, where they actually belong.”
“Oh bummer…” John looked disappointed but found the strength to suppress his need nonetheless.

“Listen, John, we are not there yet. Let’s examine another chapter. The one that reveals your specific role in this intriguing epos. Please point your ears and dare to learn about your personal share.”

John smiled with a clearly amused look upon his face. “Go ahead Rainy; the old man is listening and he is just a mile before sunrise. Time aplenty”

To be continued

back