Angel of Light

 

Het verhaal van een Engel

NL

The story of an Angel

UK

Nada Chronicles # 94

Hans Brockhuis

 


De Engel

Vandaag wil ik met je spreken over een verblijf, een aantal jaren geleden, in de sneeuw van de Franse Alpen. Met veel plezier waren we daar met onze oudste dochter, haar man, hun twee jonge kinderen en een huisvriend.

Daar hoef ik verder niet over uit te wijden. Het meemaken van deze jonge levens vertelde ons opnieuw hoe gelukkig we zijn om grootouders te mogen zijn van deze grote kleine mensen, die aan het begin staan van hun eigen pad en weg op deze Aarde van de Geliefde Moeder.

Waar ik het vooral over wil hebben, zijn mijn avonturen in afzondering in het donker van de nacht. Iedere avond, met het oog op het hebben van een moment voor mijzelf, was ik steeds gewend om in het donker op de veranda te zitten die uitkijkt over de vallei. Terwijl ik dan mijn sigaar rookte en uitkeek over de lichten van het dorp beneden, kon ik stil worden, om te mediteren en om te mijmeren over alles wat zich in onze levens afspeelt.

Dan waren er ook de kleine lichtjes op de berghellingen aan de overzijde van het dal. Ik kon de schijnwerpers zien van de machines die de skipistes gereedmaakten voor de nieuwe dag en er was het altijd veranderende weer. Soms waren er de sterren en heel speciaal was het dan Orion die majesteitelijk zijn briljante sterren tot mij richtte. Soms was het donker en mistig en kon je maar weinig waarnemen en bij één gelegenheid leek het of alle lichten, de sterren en de bergen vanwege de dichte nevel volledig waren weggemoffeld.

Die eerste dag was de temperatuur beneden het vriespunt en het was op dat moment dat ik voor de eerste maal het fenomeen kon observeren van het bevriezen van de mistdeeltjes, daarbij van die hele kleine splintertjes vormend, die in de linkse straatlantaarn zilver oplichtten en goud in die aan de rechterkant van het appartement waarin wij logeerden. Het was toen, dat ik mij realiseerde dat die deeltjes er exact zo uitzien als de meestal ongeziene, wanneer de engelen aanwezig zijn of er ergens een hemelse sfeer heerst.

Op een andere avond, was er een vallende ster. Natuurlijk verzond ik mijn wens daarbij en op de laatste avond, terwijl het hevig sneeuwde, stak een bijna witte vos rennend de weg over, slechts ongeveer 30 meter van mij verwijderd. Het is daarbij van belang te vermelden dat de vos mijn totemdier is en dat het lang geleden was dat een deel van mij zeer waarschijnlijk deel uitmaakte van het Noord-Amerikaanse Hopi-volk, waarbij mijn volwassen naam ‘Running Fox’ zou zijn geweest. Een naam die mij heel vertrouwd voorkomt en die op de één of andere manier bij mij hoort.

De belangrijkste ervaring echter vond plaats op donderdagavond. Mediterend maakte ik contact met Judith, mijn overleden dochter en even later arriveerde ook Magdalena, één van mijn geleidegidsen. We denk-praatten een poosje en geleidelijk werd het duidelijk dat zij beiden als het ware naast mij hadden plaatsgenomen, aan weerszijden op de grote houten bank waarop ik zat. Links van mij, heel dicht tegen mij aan, bevond zich Judith, rechts Magdalena. We zetten onze conversatie voort en het werd meer en meer overweldigend hoe de Liefde, de Warmte en het Mededogen ons stilletjes omringden. Tenslotte werd het glashelder dat wij drieën baadden in die Liefde en het was voor mij onmogelijk om mijn ogen droog te houden. Beide vrouwen omvatten met hun armen mijn schouders en ik kan je verzekeren dat ik op dat moment werd overstraald door licht, liefde, warmte en genegenheid.

Op dat moment keek ik op en werd ik een reusachtige engel gewaar die daar voor ons stond! Hij stond op de grond en torende ruim boven het chalet van drie verdiepingen uit! Hij had zijn enorme vleugels uitgestrekt en op dat moment realiseerden wij ons dat het deze engel was die de liefde die wij uitstraalden reflecteerde en duizendvoudig vergrootte. Er waren op dat moment geen woorden meer. Heel geleidelijk vervaagde dit alles en was ik weer alleen. Ik bedankte de Engel en Judith en ik bedankte Magdalena en geruime tijd was ik niet in staat om me te bewegen.

Toen ik wat was bijgekomen vertelde ik mezelf dat ik hoegenaamd geen bevestiging van het gebeurde behoefde, omdat dit allemaal zo overweldigend was geweest en zo werkelijk, dat er in mij totaal geen twijfel was of dit allemaal wel werkelijkheid was geweest. Op dat moment wist ik echter nog niet dat er meer zou komen.

Ongeveer een kwartier later verscheen, in de bres tussen de twee bergen tegenover me, een buitengewoon grote fluorescerende wolk. En dat in een stikdonkere nacht, zonder maan. De wolk werd groter en helderder en tenslotte bijna wit in de donkere hemel. Plots realiseerde ik me dat deze wolk de Engel representeerde die zo kort tevoren nog bij ons was. Toen, terwijl de wolk niet meer groter werd, vormde zich een tweetal – veel kleinere – satellieten, die Magdalena en Judith vertegenwoordigden. Korte tijd later kwam alles weer bij elkaar, daarbij de EEN-heid van alles tonend. Vervolgens vervaagde alles geleidelijk en enkele ogenblikken later was ik weer alleen met de sterren…

Het enige wat toen nodig was, was om een warm dankjewel te sturen naar de engel….

terug

The Angel

Today I would like to talk about a happy vacation in the snow of the French Alps, several years ago, together with our eldest daughter, her husband and children, and a friend of the family.

Do I have to tell you in that respect about the caring of our then two little grandchildren, which was awesome in itself? No I do not. We became aware once more how lucky my wife and I are to be the grandparents of these grand little people who find themselves at the beginning of their paths on this Earth of the beloved Mother.

I would like to tell you about the following. In order to have a moment for myself every evening, I used to sit in the dark of the veranda, looking out over the valley. While smoking my little cigar and overlooking the lights of the village below, every night I was able to become silent, to meditate and to reflect on everything occurring in our lives.

There were also the little lights on the slopes of the mountains on the other side of the valley. I also was able to see the moving lights of the machines preparing the ski slopes and there was the always-changing weather. Sometimes the stars were out and then Orion blazed its brilliant stars towards me and I felt very special. Sometimes it was dark and foggy and not very much could be seen. On one occasion all the lights and the stars and the mountains even seemed to have been turned off because of the fog.

While the temperature was below zero that first day, for the first time in my life I was able to observe the phenomenon of frozen fog particles. I saw them forming these very small little slivers, looking silvery in the streetlamp to the left and golden in the yellow one to the right of the apartment building where we stayed. It was at that moment I re-membered what these usually unseen particles look like, every time the Angels are present! Overwhelming indeed!

On another night, a bright shooting star shot by. Obviously I sent my wish along with it, and on the last night, while it was snowing heavily, a whitish fox ran across the road, less than 30 yards away. In this respect it is good to tell you that the fox happens to be my totem animal and that, way back in time and incarnations, I perhaps used to be a member of the Hopi people, my adult name being [translated] “Running Fox”. No idea though what that would be in the Hopi language. Maybe one of the readers knows a member of the Hopi and can tell me?

The most profound experience though, took place on Thursday night. While meditating, I came into contact at first with Judith, my passed away daughter, and then with Magdalena, one of my Spirit Guides. We mind-talked for a while and gradually it became clear that the both of them were seated next to me on the same broad bench I was sitting. Judith on the left and Magdalena to the right of me. It seemed I could hear their breathing. We continued our talking and it became overwhelmingly clear how the Love and the Warmth and the Compassion engulfed us and it was very clear that the three of us were bathing in that Love and it was impossible for me to keep my eyes dry. Both women sat there with their arms around my shoulders and I can assure you that I felt to have been engulfed in light, love, warmth and affection.

I looked up, and at that very moment I sensed this huge, more than three story-high Angel, standing in front of us! He had his enormous wings spread out and I realized that he reflected the Love we were radiating back to us, enhanced a thousand times. There were no more words left and gradually it all faded away and I seemed to be alone again. And I thanked the Angel and I thanked Judith and I thanked Magdalena, and for some time I was not able to move.

I said to myself that I needed no confirmation at all of this, because the experience had been so overpowering and seemed so very real that there was not any doubt whatsoever as to all that had happened to me. Little did I know there was more to come.

About a quarter of an hour later a large fluorescent cloud appeared in the gap between the two mountains in front of me. This was extraordinary in itself, because it was a dark night with no moon and only a few streetlamps in the village. The cloud expanded though, and became clearer and almost white in the dark sky. I suddenly realized that this one represented the Angel who had been with me/us, only shortly before. Then, when the cloud was at its largest, two satellites appeared out of it, unmistakably representing Magdalena and Judith. A bit later, all of it reconnected again, showing the unity, the one-ness of everything. After that, the cloud gradually became dark again and disappeared, and I was alone again with the stars.

All I needed to do then was to send a warm thank you to the angel…

back