Een spirituele reis naar Albion

De Nada Kronieken, deel 16

Gedurende de zomer van 1996 maken mijn vrouw Annie en ik een reis door het Verenigd Koninkrijk. We gaan in onze eigen auto via de kanaaltunnel wat een evenement op zich is. Wanneer we in Folkestone ineens op een Britse snelweg rijden worden we geconfronteerd met een verwachte cultuurschok. We moeten aan de ‘verkeerde’ kant’ van de weg rijden. Gedurende de gehele reis houden we dat vol, zodat er wat dat betreft geen verrassingen zijn. De verrassingen liggen op een ander vlak. Het spirituele, en dat is wat ik met jullie wil delen. Hieronder volgt het verhaal van onze spirituele reis naar Albion.

Een must, wanneer je ‘Albion’ bezoekt is natuurlijk Stonehenge. Oud en vervallen staat het ingeklemd tussen twee autowegen. Het valt niet mee. Je struikelt over de toeristen en de monolieten zijn alleen van een afstandje te bewonderen. Spirituele krachten zijn hierdoor niet waar te nemen, wat niet wegneemt dat deze formatie stenen een heel bijzondere betekenis heeft.

Eens was dit een richtpunt voor het volk van Altea die hierop, op een kruispunt van de aardse krachtenlijnen hun ruimteschepen vanuit het heelal konden richten. Zo konden zij op de goede plaats uitkomen om hun zaaiingen te verrichten waaruit een deel van het Aardse ras is ontstaan en om later te kunnen controleren wat ervan terecht was gekomen. In ben van plan om hierop in een van de volgende Nada Kronieken nader in te gaan.

Later blijkt dat er op dezelfde middag, 8 juli 1996, in een veld vlak naast het monument de beroemde Stonehenge graancirkel is ontstaan. Wij hebben er niets van gemerkt; wel van de vele straaljagers die over het gebied scheerden. Een van die straaljagers schijnt op de heenweg een foto van het gebied te hebben gemaakt, en op de terugweg – een kwartier later – opnieuw een. Op de tweede foto was de graancirkel verschenen!

De volgende dag gaan we naar de Glastonbury Tor. Deze hoge heuvel is 300 meter hoog en al van verre zichtbaar. De laatste 150 meter moet te voet worden afgelegd. Een forse klim, maar het uitzicht boven is prachtig en door de geweldige energieconcentratie gaat het relatief gemakkelijk. Een bebaarde man blaast in kleermakerszit op een didgeridoo aum klanken en gaat daarna mediteren om te vragen om wereldvrede.

Vervolgens arriveren we in een B&B in het dorp Callington. Onze gastheer rijdt ons die avond naar de Dupath Chapel with Holy Well op het erf van zijn vader. Het blijkt een uniek volledig in graniet opgetrokken Keltisch kapelletje te zijn waar doorheen een drie meter verderop in het weitje ontspringende kleine bron in een kruisvormig klein bassin stroomt. Dit is werkelijk een heel bijzondere plaats waar de rillingen me letterlijk over de rug lopen. Ik voel de aanwezigheid van immense eeuwenoude krachten die verder moeilijk te duiden zijn maar ze zijn er wel degelijk.

Bovendien willen we proeven van wat er over is van de sfeer van koning Arthur en Merlijn de tovernaar. Daarvoor rijden we naar het dorp Tintagel, bekend door de ruïnes van het kasteel, waar Arthur zou hebben geresideerd. Onderaan, vlak bij de zee is de z.g. Merlijngrot zichtbaar en van het kasteel zijn nog slechts ruïnes over. Alles rijst op een indrukwekkende plaats op uit de zee, uitkijkend vanuit de vooruitstekende rotsen. Evenals de vervallen muren van een kapel uit 1145 en de Grote Zaal, is de plaats bezaaid met de overblijfselen van een 6e eeuws Keltisch klooster. Recente archeologische opgravingen hebben mogelijke overblijfselen tevoorschijn gebracht van een rechtszaal uit prehistorische tijden. Maar wat kan ik voelen? Dat is moeilijk te zeggen want hoewel fragmenten van indrukken zich in mij vastzetten, zijn het precies dat. Brokstukken waar ik geen wijs uit kan worden.

Na al deze avonturen in dat deel van het land wat in Keltische tijden West-Wales heette, rijden we naar Schotland. We stoppen in Lockerbie om naar het monument voor de 272 slachtoffers van de Boeing vliegtuigramp uit 1988 te kijken. Er hangt een ijzingwekkend drukkende sfeer. We spreken met een echtpaar uit Glasgow, waarvan de man indertijd als politieofficier heeft geholpen bij de rampenbestrijding. Net als ik, is de man erg aangedaan. Elk jaar keert hij terug naar de plaats waar zich zoveel ellende heeft afgespeeld. Op deze plaats word je zeer direct geconfronteerd met de gevolgen die de ‘grote’ politiek op het leven van alledag kan hebben.

Dan is het tijd om naar het eiland Skye te gaan. Alle mysteriën en betoveringen van de Hebriden kunnen hier worden gevonden. In Noordse en Gaelic vertellingen wordt Skye het Eiland van de Wolken of ook wel het Gevleugelde Eiland genoemd. Het is een bastion van de Gaelic taal, met meer dan 85% van de bevolking die het nog spreken. Naast het Welsh, het Bretons en het Iers zijn het de enige overblijfselen van de eens in Europa zo wijdverbreide Keltische cultuur. De opschriften en alle verkeerstekens zijn dan ook tweetalig.

Enkele dagen later willen we naar Cape Wrath, de kaap der Gramschap, in het hoge noorden van Schotland. Maar helaas, dat is balen; de autosleutels zijn weg. We hebben dan wel een reservesleutel bij ons, maar dit is toch echt niet leuk meer. Goede raad is duur. We zoeken ons het apenzuur maar ze blijven onvindbaar. Het is duidelijk. Cape Wrath is een plaats waar we niet moeten zijn en door de vertraging die we hebben met het zoeken naar de sleutel lukt het niet meer om de dagtocht erheen te halen. Dan maar niet, we trekken verder en bij thuiskomst blijkt er een pakketje bij de post te liggen met de sleutels. Onze hospita heeft ze onmiddellijk nadat we waren vertrokken achter de kussens van de bank gevonden en aan ons opgestuurd.

Inverness blijkt een drukke stad te zijn die behalve door mensen wordt bevolkt door een groot aantal vierwielers. We worden bijna gesneden door een enorme dubbeldeksbus op een onoverzichtelijke rotonde zodat we bijna een van onze voorwielen kwijtraken die van een hoge stoep afraakt en geen grip meer heeft, terwijl rechtsvoor de bodem van de auto op het trottoir rust. Het ziet er echt heel lelijk uit.. We kunnen geen kant meer uit en goede raad is duur. Iedereen die mij kent weet dat ik niet echt sterk ben en dat ik geen verstand heb van auto's. Na een kort moment van besluiteloosheid echter, lijkt de oplossing mijn hoofd binnen te vloeien. Ik vraag Annie het stuur naar links te draaien, en voorzichtig til ik de auto aan de voorkant op! De zware kant, daar waar de motor zich bevindt! Langzaam geeft ze gas, waarna het wiel ‘pakt’ en we uit de problemen zijn. Ik ben heel dankbaar voor degenen die verantwoordelijk zijn voor deze flits van inspiratie!

Enkele dagen later beloven we elkaar plechtig om nog eens terug te komen in Edinburgh, waar we helaas te weinig tijd voor blijken te hebben. De hoofdstad van Schotland is gebouwd op een serie vulkanische heuvels, waarvan elk een verschillend uitzicht geeft op deze prachtige stad. Wellicht de meest bekende is ‘Arthur’s Seat’ van 251 m, die uitkijkt over het Holyroad Park. De oude stad, met haar rijke verleden ligt op een helling die omlaag loopt vanaf de Castle Rock, en contrasteert sterk met de nieuwe stad, met zijn elegante Georgiaanse straten en pleinen.

Vervolgens rijden we naar York. We wandelen door de zeer oude straatjes en belanden vervolgens in de plaatselijke kathedraal die hier minster wordt genoemd. Een prachtige kerk waar we bijna terloops in een klein zijkapelletje terechtkomen en waar we de Anglicaanse mis bijwonen. Een uiterst sobere maar spiritueel gesproken zeer waardevolle gelegenheid, waarbij we de aanwezigheid van Onze Lieve Heer bijna letterlijk aan den lijve ondervinden. De pastoor voelt dat ook, want na de mis haast de man zich om ons de hand te schudden en met ons langdurig te spreken over datgene wat ons zo onverwacht ten deel is gevallen.

De volgende avond dineren we copieus aan boord van de boot naar huis en we vieren aan dek de prachtige zonsondergang die een waardige afsluiting vormt voor een waardige reis, waarvan we de vele memorabele gelegenheden ons nog steeds een dankbaar gevoel geven.

.   

Wij willen op geen enkele manier het copyright claimen van de diverse kunstwerken/- illustraties die wij gebruiken om afbeeldingen voor onze pagina's te maken. Deze afbeeldingen zijn dan wel door ons gemaakt, maar het copyright van de originele kunstwerken/illustraties blijft expliciet eigendom van de individuele artiest.

Mochten er op deze pagina's, ondanks onze zorgvuldigheid, onderdelen zijn gebruikt waarop een copyright rust en/of waarvoor wij geen toestemming hebben verkregen, dan verzoeken wij je om ons dit zo snel mogelijk te laten weten. Wij zullen dan direct het betreffende item verwijderen of de gewenste stappen ondernemen om het materiaal wel te mogen gebruiken.