Als ik je vraag wie je bent, zul je waarschijnlijk antwoorden: Ik heet..., ben getrouwd met..., ouder van..., ik werk als... voor.... Maar wat als die schijnbare zekerheden van wie jij bent nu eens weg zouden vallen? Wat als je ineens geen partner meer bent van iemand of je baan kwijt raakt? Of ziek wordt? Hoe voel jij je dan? Wie ben je dan nog?

Ik stelde die vraag ook aan mijzelf en ontdekte dat ik jarenlang mijn identiteit ontleend had aan van alles en nog wat buiten mijzelf. Als zeventienjarige begon ik een relatie en werd ‘partner van’. Na negen jaar samen overleed hij, waarna ik mocht ontdekken wie Simone was zonder partner.

Al snel vond ik een nieuwe ik: Simone als zangeres. Ik had grote dromen, koos zelfs een artiestennaam die achteraf gezien wel héél belangrijk voor mij werd. Simone, zangeres. Ja, dat was ik, dacht ik, maar mijn carrière verliep absoluut niet zoals ik had gedroomd.

Opnieuw was het belangrijk te ontdekken wie ik als persoon was, niet als zangeres. Mijn nieuwe identiteit werd de in een camper rondreizende, zelfstandige, avontuurlijke vrouw. Maar ook die zoektocht buiten mijzelf bracht niet de vervulling waarnaar ik verlangde.

Een nieuwe relatie kwam op mijn pad. Gelukkig, ik was weer partner van iemand en tevens zorgende vrouw voor zijn twee kinderen. Een aantal maanden gingen voorbij maar een bepaalde leegte bleef. Alle labels en plaatjes van wie ik dacht of denk te zijn blijken niet blijvend. Maar wat blijft er over als die losgelaten zijn? Ik en de bewustwording dat IK veel meer ben dan mijn naam, een identiteit, succes, uiterlijkheden of plaatjes.

En jij? Wie ben jij? Doe je iets om iemand te zijn? Heb je een ander of je werk nodig om identiteit te verlenen aan wie jij bent? Als je een ander of iets nodig hebt, probeer je een leegte op te vullen. Vragen om een levenlang mee bezig te zijn….