Jarenlang ben ik op zoek geweest naar mijn maatje, mijn grote liefde, de man met wie ik bovenstaande woorden mocht ervaren. De hele wereld heb ik bereisd maar ik vond hem niet. Natuurlijk ben ik leuke, knappe, lieve en interessante mannen tegengekomen, maar niemand kon mij ontmoeten op de manier waarnaar ik verlangde ontmoet te worden: in het diepst van mijn ziel. Ik had eerlijk gezegd de hoop een beetje opgegeven dat deze man bestond en gaf mij, verdrietig, over aan een leven alleen.

Na mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela in juli 2008 keerde ik in november van datzelfde jaar terug naar Nederland, na vierenhalf jaar in Amerika gewoond te hebben. De tocht had weliswaar mijn leven verrijkt, maar mijn hartenwens was nog steeds niet vervuld. In december zat ik nog huilend aan het kerstdiner; ik voelde mij alleen en verloren in mijn verlangen. Een maand later kreeg ik last van mijn heup en mijn ouders raadden mij hun therapeut aan. Deze man heelde niet alleen mijn heup maar ook mijn hart.

In eerste instantie herkende ik hem niet als mijn zielenmaatje. Daarvoor was het eerst nodig mijn ideaalbeeld van Pierce Brosnan alias James Bond los te laten. Een paar maanden later begon ik langzamerhand steeds meer voor hem te voelen. Toen opende mijn hart zich pas echt en zijn we samen onze ontdekkingsreis begonnen.
Het was een reis die niet altijd even gemakkelijk bleek te zijn. Mijn verlangen om bovenstaande woorden in het echt te beleven, zette een energie in beweging. ‘Liefde haalt alles wat er niet op lijkt naar boven,’ schreef Marianne Williamson zo mooi.  Inderdaad, al mijn angsten, oude patronen en overtuigingen kwamen naar boven, er was behoorlijk wat werk aan de winkel. Gelukkig hoefde ik het dit keer niet allemaal alleen aan te gaan. Mijn lief Yme heeft mij prachtig in mijn processen kunnen bijstaan. En ik met de zijne; want zo werkt het nu eenmaal in een relatie.

Toen ik 26 was, overleed mijn toenmalige verloofde Nico zes weken voor onze trouwdag. Hoe graag ik ook ooit nog wilde trouwen, daar zou natuurlijk ook heel veel pijn aangekoppeld zijn. Nadat Yme mij gevraagd had om te trouwen is er inderdaad veel van die oude pijn naar boven gekomen. Nu was de tijd aangebroken om ook deze te helen.

En zo hebben wij vanuit het diepste van ons wezen en in totale verbondenheid op zondag 5 juni 2011 te midden van een intieme groep dierbaren elkaar het jawoord gegeven. De tekst Mijn intentie schitterde op onze trouwkaart. Voor ons allebei was duidelijk dat wij die dag helemaal op onze eigen manier wilden invullen. Geen verplichte nummers, standaardprocedures of lege preken. Puur en sereen, recht vanuit het hart zou het zijn. Geen gemeentehuis maar de sfeervolle kapel waar wij regelmatig workshops geven. Geen gewone ambtenaar van de burgerlijke stand maar een door onszelf uitgekozen lieve vrouw die net als wij heel bewust in het leven staat. Geen traditionele bruidstaart maar een toren van soesjes door Yme’s dochter Manouke gemaakt. Geen duur buffet maar door gasten meegebrachte en met veel liefde bereide gerechten. Geen anonieme bloemist maar Yme, die zelf een prachtig bruidsboeket had gemaakt. Geen dure fotograaf maar vrienden die prachtige persoonlijke foto’s konden maken. Geen gekocht snoepje of zeepje als bedankje maar door de gasten zelf meegebrachte symbolische kleinigheidjes. 

Wij wilden het graag helemaal op onze manier doen. Een dierbare vriendin, Marion, zou de hele dag begeleiden en samen met haar hadden wij allerlei bijzondere momenten en rituelen samengesteld om de dag de juiste sfeer mee te geven. Regelen is mijn ding, dus alles was tot in de puntjes uitgestippeld. Allemaal leuk en wel maar dit zorgde er wel voor dat ik de avond tevoren uitgeteld naar bed ging. Wat was ik bang dat dit zou doorwerken op de dag zelf. Ik zag mezelf al half induttend het jawoord geven. Of met dikke wallen onder mijn ogen. Zenuwachtig werd ik die morgen vroeg wakker. Ik keek naar een slapende Yme naast mij en van vermoeidheid was niets te merken. Mijn hart stroomde over van liefde. Ik had zoveel zin in deze grote dag!
Mijn vader bracht mij in zijn witte cabriolet naar de Onze Lieve Vrouwe Ter Nood kapel waar Yme en de gasten stonden te wachten. Ik zag hem met zijn zelfgemaakte boeketje aan het einde van die haag gasten, die allemaal een witte bloem vasthielden, staan wachten. Ik moest een paar keer slikken, keek mijn lief op afstand door de tranen in mijn ogen aan en voelde mij zielsgelukkig. Yme liep door de haag van familie en vrienden naar mij toe. De sfeer was beladen met emoties en ik was zichtbaar niet de enige die dit voelde. Wat is hij mooi, dacht ik steeds, en wat houd ik veel van deze man.

We pasten perfect bij elkaar, Yme in zijn crèmekleurig pak met dieppaars overhemd en ik in mijn champagnekleurige jurk. In mijn haar een paarse bloem. Ik was trots op hem, op ons, op ons samen!
Stralend en verliefd, kusten wij elkaar onder de haag, terwijl de kerkklokken luiden. Bij de kapel werden we opgewacht door een grote verrassing. Het Noord Hollands Byzantijns Mannenkoor zong ons in het Russisch een gelukwens toe. Dit was niet gepland en misschien juist daardoor zo indrukwekkend. Toen ik op mijn vader aan het wachten was  in de grote Bedevaartskapel, hoorde ik dat er een mannenkoor aan het repeteren was. Het klonk prachtig, zo vol en intens. Toevallig, ach wat is toeval, zat ik naast de vrouw van een van de koorleden en vertelde ik haar over mijn trouwdag. En zo kwam het dus dat die mannen ons daar toezongen. Werkelijk een groot geschenk. Magie is mogelijk, wonderen bestaan, als je ze maar de kans geeft!

Het begon zachtjes te regenen toen we bij de bron allemaal een slokje van het heilige water dronken. Yme en ik keken elkaar aan, want regen betekende dat de fotosessie in de mooie tuin en de geplande picknick niet door konden gaan. Ik had de avond ervoor nota bene nog tegen Yme gezegd dat een feest op drie locaties eigenlijk maar onhandig was. Dat is gewoon te veel gedoe en ziedaar, het werd door de weergoden op bestelling geregeld dat de maaltijd en het officiële gedeelte op een en dezelfde plek plaats zouden moeten vinden. Dat was in het voormalig Karmel klooster, waar wij regelmatig workshops geven. Voor ons de perfecte plek voor dit speciale moment.

Eigenlijk is de dag in een soort liefdevolle roes voorbijgegaan. Een droom die uitkwam. Rituelen om onze eeuwige trouw te symboliseren, een lied dat ik voor Yme zong en de klankschalen die hij bespeelde, de zelfgeschreven geloften die we naar elkaar uitspraken; ons wederzijds ja-woord was in deze sfeer slechts vanzelfsprekend, doch meer dan welgemeend. Voor altijd.