Written with Love Written Speciaal

Knight statue Prague

'Knight statue, Prague',

Photo by Martha van der Kruit

 

Gebed van een ridder

  nl
     
A knight's prayer   uk

 

Martin Pleiades  

 


Gebed van een ridder

"Dit is voor onze zonen en onze dochters. Voor de vrijheid van de volgende generatie. Vecht en bevrijd hun zielen, voor nu en in eeuwigheid. Mannen, gebruik uw lichaam als een instrument der vernietiging, en dat uw hart u moge leiden naar het ochtendlicht. Ja, er zal bloed vloeien op weer een gruwelijke dag van strijd, maar weet dat wanneer gij uzelf terugvindt in de liefdevolle armen van de Oppermoeder, uw taak inderdaad vervuld zal zijn."

Aldus de woorden en expressie van aanmoediging, uitgeschreeuwd door de commandant. Een sterke en dominante stem van een mysterieuze aanwezigheid op een wit paard. Het ritueel volgt een bijna dagelijks scenario. Een decor van angst waarbij twee toegewijde legers tegenover elkaar opgesteld staan, klaar voor de strijd. Kent het een begin? Zal het ooit eindigen? Kan mijn bloed me ooit vrij kopen? Dat zijn de vragen van een ridder die de echo van dergelijke woorden veel te vaak heeft moeten aanhoren. Een ridder met veertig jaren achter zich. Een man met een gehavend gezicht, getekend door de strijd en wellicht ontelbare veldslagen. Een moedige ziel met de typische kenmerken van de ware krijger en met een diep weggestoken verlangen in zijn hart. Hij bidt voor een gouden morgenstond in de Hemel. De dageraad waarop hij herenigd zal worden met zijn geliefde vrouw in de velden van het Nirwana. Zijn vrouw die een ongelukkige dood stierf terwijl hun dorp in naam van de koning werd platgebrand. Hij overleefde, maar… het afschuwelijke tafereel is voor altijd op zijn netvlies gebrand. Nee, hij zoekt niet naar wraak, helemaal niet. In feite, waar hij echt naar verlangd is haar liefde want oh Hoge Moeder, wat mist hij haar.

Maar wat hij niet weet is dat de persoon verantwoordelijk voor haar dood die dag aan de overzijde staat. Die luistert naar soortgelijke woorden van wraak en zogenaamde aanmoediging van zijn commandant terwijl hij geduldig wacht op de aanvang van de strijd. Het is een man met vijftig jaren levenservaring. Een individu met een sterk karakter. Ook hij draagt wonden op zijn fysieke lichaam en littekens op zijn ziel. Pijn opgelopen door wat hij zag, door wat hij wist, door wat hij deed. Het enige dat hij nog altijd kan koesteren is de liefde voor zijn gezin.

Soms voelt hij echter ook de schuld dat ze nog in leven zijn, omdat hij weet dat zoveel andere gezinnen uit elkaar zijn gescheurd vanwege zijn bijdrage in de naam van zijn koning. Wat zal er op deze regenachtige dag gebeuren? Op deze middelmatige dag van duisternis gevuld met somberheid? Zijn koning heeft hem, voorafgaand aan de strijd, een belofte gedaan. Hij verzekerde hem dat in het geval hij deze dag zou overleven, hij de gratie van een eervolle taak zou ontvangen. Hij, en een overlevende van de wederpartij zouden elkaar individueel uitdagen in de grote arena. De winnaar zou daarmee behalve eer zijn vrijheid verkrijgen evenals een eervol ontslag uit de krijgsdienst. Hij voelt zich gezegend met deze kans op vrijheid. Zullen de bloedige regendruppels van zijn leven dan eindelijk ophouden te vallen? Zal hij in staat zijn om vrede te vinden binnen zijn gezin? In zijn hart?

Het werd een harde strijd, maar beide ridders overleefden de dag zonder al te veel extra verwondingen. Uiteindelijk trokken beide legers zich terug. En ja, je raadt het al. De andere ridder zal zijn tegenstander zijn. Ook hij ontving dezelfde belofte. En zo gebeurde het…

~*~*~*~

Een grootse arena. Een gevreesd slagveld. Een enorme menigte juicht luid terwijl de veertigjarige ridder zich in een kleine kamer voorbereid op wat zeker een afschuwelijk evenement zal worden. Hij voelt de angst overvloedig door zijn aderen stromen omdat hij weet dat er geen weg terug meer zal zijn. Hij is een krijger, volledig voorbereid, gewapend met een machtig zwaard en een ijzeren schild, maar toch ook een krijgsman geplaagd door zijn eigen angst want hij voelt diep vanuit zijn binnenste kern dat zijn tegenstander ook sterk zal zijn. Zijn hand trilt terwijl hij zijn uitrusting voor de laatste maal controleert. Hij vraagt zich af of de Hoogste Moeder vandaag aan zijn kant zal staan. De ridder overweegt zijn mogelijke zonden terwijl hij zijn helm opzet.

Hij overweegt: “Zal ik worden vergeven, Hemelse Moeder? Ik smeek U, vergeeft U alstublieft mijn zonden, geef mij onderdak mocht ik deze strijd verliezen.” Op dat moment opent de zware deur zich langzaam, het publiek begint nog harder te schreeuwen, en een fel licht vult onmiddellijk de ruimte. De onvermijdelijke strijd zal gaan plaatsvinden. Het hart van de ridder bonst hevig terwijl hij zichzelf de vraag stelt: “ Zal mijn reis zich, na vandaag, voortzetten in de eeuwige velden van het Nirwana, of zullen mijn avonturen zich voortzetten als een sterfelijk wezen?”

Zijn naam wordt omgeroepen, hij hoort de trompetten schallen en de dappere ridder betreedt het slagveld met een spreekwoordelijke knoop in de maag want als een oprecht krijger blijft hij zichzelf eraan herinneren dat zijn laatste uur geslagen kan hebben. Vreemde en oncomfortabele gedachten ontstaan in zijn geest: “Mijn ijzeren schild is mijn enige verdediging, toch? En mijn zwaard, ik weet dat het zal dienen als mijn enig offensief in deze strijd. Man, is er zelfs wel een Godin?
Hij kijkt op naar de verschijning tegenover hem en hij voelt de energie van een nobel man. Op het eerste gezicht is het een lange man die een maliënkolder draagt en een helm met een intimiderend vizier, maar de ridder weet gewoon dat hij ook kijkt naar een vader, een geliefde echtgenoot. Wanneer hij dieper in diens ogen kijkt, herkent hij ook een sterke ziel die in het heetst van de strijd niet zal terugdeinzen. De tegenstander maakt een beleefd gebaar, en uit een stille fluistering: “In de naam van de Moeder, ik groet u.” Op dat moment zijn er in de geest van de ridder tegelijkertijd vele gedachten en herinneringen aan het verleden aan het rondvlieden; hij krijgt een ogenblik het gevoel dat zijn hoofd zal gaan exploderen.

De strijd is begonnen. In het begin lijkt het alsof ze in cirkels ronddansen. Terwijl de ridder nog altijd door zijn eigen gedachten wordt afgeleid, merkt hij op dat de overweldigende menigte slechts op de achtergrond zachtjes hoorbaar is. Het duurt niet lang voordat ineens, uit het niets, de ridder is geraakt, zo snel als de bliksem. First blood! Oh wee, zal deze klap fataal kunnen zijn? De ridder voelt een felle stekende pijn in de onderbuik. Koud, scherp metaal penetreert zijn lichaam en zelfs voordat hij zich dat bewust realiseert, ligt hij op zijn rug in een poel van bloed.

Hij hoort zijn tegenstander iets roepen, het klinkt als; ‘’victorieeee.’’ Zijn pijn wordt al snel een ondragelijke last en het leven kruipt langzaam uit zijn lichaam. Het lijkt wel een eeuwigdurend proces. Toch zal dat uiteindelijk worden verlicht door een milde verlossing. En wanneer zijn ziel het lichaam heeft verlaten, ziet hij een verschijning van zijn geliefde echtgenote. Hij voelt haar energie en herkent haar parfum. Een prachtige hereniging. Ze omhelst hem hartelijk en neemt zachtjes zijn hand. Zaxht en teder zegt ze: “Wees welkom, mijn liefste. Alles is goed, ik heb op jou gewacht, laten we naar huis gaan.” Ze kijken elkaar aan en ook naar het gevallen lichaam. Niets meer, een leeg vat is alles dat over is. Zijn vrouw fluistert zachtjes: “Je kunt het nu loslaten.” De ziel van de ridder verzoent zich met dat idee, kust zijn vrouw en hun zielen gaan verder.

Dit is één mogelijke uitkomst die je wel maar misschien ook niet leuk zult vinden. Sta me toe je mee terug te nemen naar de eerste alinea om het verhaal wat aan te passen naar een andere tijdlijn.

~*~*~*~

De ridder hoort dat zijn naam wordt omgeroepen. De trompetten, ze schetteren net zo luid zoals gebruikelijk voor elk duel. Zijn angst trekt langzaam weg en een zelfverzekerd weten ontstaat: “Mijn ziel is absoluut waar het op dit moment dient te zijn. En, na het laatste gebed, betreedt de ridder het slagveld met de kracht van een leeuw. Hij kijkt naar de lucht en ziet een gelijkmatig blauwe hemel. Oh nee, vandaag zal ik niet vallen. Ik beloof het mezelf, na deze ontmoeting zal mijn zoektocht zich voortzetten.

Hij observeert zijn tegenstander en voelt een onverklaarbaar gevoel van respect voor hem. Misschien omdat hij onbewust weet dat ook hij is opgedragen aan een hogere macht. Hij voelt zijn angst duidelijk maar vraagt zichzelf in alle eerlijkheid af of het voor een strijder op wat voor manier dan ook gerechtvaardigd is om vrees te hebben voor datgene wat komt? Een korte en bijna stille begroeting vindt plaats, een bescheiden buiging en natuurlijk wordt de befaamde ridderlijke regel gezegd: “Moge de sterkste man winnen.” De strijd begint.

De twee mannen trekken hun zwaard, zonder ook maar enige aandacht te besteden aan hun omgeving. Terwijl ze zich volledig op elkaar concentreren, voelen ze beiden alsof ze de enige overgeblevenen zijn op Aarde. Het duurt niet lang voordat de eerste slagen worden uitgewisseld in wat voor beide uitdagers een lange en vermoeiende strijd zal worden. Uiteindelijk bloedt de ridder hevig en is wanhopig, niet wetend hoe deze gebeurtenis zich zal gaan ontwikkelen. Desondanks gaat de strijd door en door, totdat een punt is bereikt dat beide mannen volledig uitgeput zijn. Door de pijn en het bloedvergieten heen, ontvangt de ridder opeens een heldere ingeving. Eén laatste slag, nog eentje, één laatste keer en victorie zal van hem zijn. Dan, helemaal ineens, zwaait de ridder zijn zwaard lukraak rond met de laatste kracht die hij bezit. Een voltreffer.

Hevige verbazing overvalt de ridder wanneer hij het gezicht van zijn tegenstander door de lucht ziet vliegen. Hoewel het publiek uit zijn dak gaat, besteedt de ridder daar geen enkele aandacht aan. In plaats daarvan, knielt hij neer bij het onthoofde lichaam en bidt als een laatste eerbetoon voor diens ziel. Hij spreekt de woorden uit: “Dappere held, uw eerdere gevechten, uw kruistochten, ze zullen voortleven opdat ze niet vergeten zullen worden. Hemelse Moeder, ik smeek U om genade voor de ziel van deze goede man.”

Ja, de ridder heeft zijn vijand overwonnen. Maar, heeft hij dat echt? Wie zal zijn volgende uitdager zijn, en was het echt een vijand? Al deze vragen bezitten de geest van de ridder. Voor nu zal hij voortleven, volledig wetend dat net zoals bij iedereen, ook zijn leven aan een zijden draadje hangt.

Tot zover, twee tegengestelde uitkomsten. Consequenties die misschien beschouwd kunnen worden als spectaculair of zelfs rechtvaardig of wellicht als een beetje triest. Laten we een derde en laatste scenario schetsen om te zien of we het een beetje minder dramatisch kunnen maken. Ditmaal is het te volgen door de ogen van de andere cavalier.

 ~*~*~*~

Welnu; de oudere ridder betreedt het strijdveld met onverwachte en misschien zelfs wel misplaatste kalmte. Een sterk weten in zijn hart biedt hem meer dan voldoende troost. Hij weet dat na deze bloedige ontmoeting in ieder geval de vrijheid zal lonken. Het wel of niet overleven van deze krachtmeting heeft nauwelijks betekenis voor de ridder. Hij weet dat wat er ook zal gebeuren, het hoe dan ook zijn allerlaatste laatste krachtmeting zal zijn. Hij heeft in zijn leven genoeg bloed gezien.

Het is een mooie middag. Een wonderbaarlijke dag om zijn Aardse bestaan achter zich te laten. Met deze tegenstrijdige gedachten weet hij dat na deze laatste slag de vrijheid hoe dan ook van hem zal zijn. Hij kijkt om zich heen, peilt de sfeer en observeert het publiek terwijl hij nieuwsgierig wacht op het opdagen van zijn uitdager. Wie zal de andere gelukkige deelnemer zijn? Ah, daar is hij. Hij ziet een kleine man in zijn richting komen. Hij loopt langzaam in zijn richting. Hmm, een bekend gezicht. Ja, ik heb hem eerder gezien maar… waar en wanneer? Ach, ik denk dat het niet al te moeilijk zal zijn om zijn schedel te breken en mijn vrijheid te verdienen. Als hij uiteindelijk zijn opponent in de ogen kijkt, ziet hij hem voorzichtig zijn hoofd schudden terwijl hij de woorden uitspreekt: “Moge het hart van de laatste man die overeind blijft verzadigd worden van het sap der vrijheid.”

Beide mannen zijn volledig voorbereid om hetzij te leven of te sterven, en de strijd begint. Zorgvuldig beschouwen ze elkaars bewegingen terwijl de meest effectieve aanval wordt ingeschat. Maar, hé? Wat was dat voor geluid? Het klinkt als een grom. In feite, meerdere grommen. Wel ver…? Plotseling zien zij zich omringd door vier grote tijgers. “Oh, geweldig, wat nu?” De ridders kijken elkaar aan. Woorden zijn onnodig om consensus te bereiken. Ze begrijpen dat samenwerking de enige manier is om dit te overleven. Beide mannen kiezen een kant terwijl ze de bloeddorstige dieren een voor een uitroeien. In samenwerking vallen ze de dieren aan terwijl ze tegelijkertijd elkaar verdedigen. En ja, ze redden het, ze overleven, zij het zwaargewond.

Dan vindt er iets buitengewoons plaats. Iets dat ze nooit zullen vergeten. Een lang en slank persoon in een volledig wit gewaad en met een ijzeren masker komt statig op hen af. Een voor een worden de twee mannen geobserveerd. Na lange tijd wordt het masker afgenomen… en staren de mannen verbluft naar een prachtige jonkvrouw. Nogal een onverwachte verrassing.

Met zachte stem spreekt ze de bijna troostende woorden: “Vertel me, heren, wat is de definitie van een held? Wat brengt dat werkelijk met zich mee? Is het wellicht…samenwerking? Een weten dat het één niet kan bestaan zonder het ander? U, die het hart van een dapper man bezit. Dus dat betekent u beiden. Het antwoord op die vraag bestaat al in diezelfde ruimte. Het hart. Begrijp als het u belieft, dat dit alles een grootse test was. Beschouw het als een grandioze finale. De koning en ik hebben een situatie gecreëerd die onvermijdelijke en totale samenwerking vereiste, en als ik het mag zeggen, u bent beiden geslaagd voor de test. Goed gedaan. Beiden hebt u uw vrijheid verdiend. Verlaat nu de arena, keer huiswaarts en vergeet nimmer de betekenis van deze les. Wees gezegend, en adem de hemelse geur der vrijheid in. Blijf in uw hart, voor nu en altijd.”

Beide mannen verlaten het stadion, toegejuicht door het publiek, terwijl een overvloed aan adrenaline nog altijd door hun aderen stroomt. De oudere ridder gaat terug naar zijn dorp. Naar zijn gezin. Zijn vrouw en kinderen zijn zo blij om te worden herenigd met hun geliefde vader en echtgenoot. En de andere? Hij zoekt en vindt een nieuwe partner. Ook hij leeft als een gelukkig man en oh, de beide ridders worden elkaars beste vrienden voor het leven, ondanks alles waar ze eerder tegenaan waren gelopen Liefde kent immers geen grenzen, toch?

~*~*~*~

Drie verschillende varianten, tijdlijnen als je wilt - die je wel of niet zult kunnen waarderen. Sommige verhalen zijn gewoon niet van die blijde sprookjes maar zijn het ook waard om verteld te worden. Ieder verhaal bevat zijn eigen waarde en betekenis. Angst, moed, verliezen, winnen, alles noodzakelijke aspecten van het menselijk bestaan. Op een Universele schaal is er geen verschil, allen zijn zij onmisbare ervaringen die nodig zijn voor persoonlijke groei. Koester de ridder in jezelf en victorie zal je deel zijn.

terug

Elohim'Elohim statue, Veelerveen',

Photo by Martha van der Kruit

 

A knight's prayer

"This is for our sons and for our daughters. For the freedom of the next generation. Fight, and free thou souls, for now and evermore. Men, utilize thy body as a tool of destruction, and may thou hearts guide thee to the morning light. Yes, blood shall flow on yet another gruesome day of battle, but know that when thee find thou selves in the loving arms of the Highest Mother above, thy duty will indeed be fulfilled."

Those were the words and phrases of encouragement shouted by the chief commander. A strong and dominant voice from a dark presence on a white horse. The ritual forms an almost daily scenario. A scenery of fear whereby two dedicated armies are standing in line against each other, ready for battle.

But lo, does this know a beginning? Will it ever end? Can my blood ever buy me freedom? Those are the questions of a knight who had heard the echo of such words far too many times. A knight with forty years behind him. A man with a tattered face, marked by the time and seemingly countless battles. A brave soul with the typical characteristics of a true warrior and a buried desire within his heart. He prays for a golden dawn in Heaven. The dawn when he will be reunited with his beloved spouse in the fields of Nirvana. His wife, who died an unfortunate death while their village was burned on behalf of the king. He survived, but… the horrible image stays burned upon his retina eternally. No, he isn’t seeking revenge, not at all. In fact, all he is truly longing for is her love, for oh, Highest Mother, he misses her so.

But what he didn’t know is that today the person responsible for her downfall is standing on the other side this day. That man listens to similar words of vengeance and so-called encouragement from his commander, while he patiently waits for the clash to commence. It is a man with fifty years of life experience. An individual with a strong morality. He too carries wounds upon his physical body and scars upon his soul. Pain contracted by what he saw, by what he knew, by what he did. The only thing he is still able to cherish is the love for his family. However, sometimes he also senses guilt for them being alive, just because he knows that so many families are torn apart due to his contribution in the name of his king. What will happen on this rainy day? On this mediocre day of darkness filled with gloom? His king had made him a promise prior to this battle. He has told him that in case he would survive the day, he would receive the honor of a special task. He and a survivor of the other party would challenge each other individually in the grand arena. The winner would receive honor, freedom as well as full discharge from military service. He feels blessed with this opportunity to freedom. Will the bloody raindrops of his life finally stop falling? Will he be able to find peace within his family? Within his heart?

It became a harsh battle, but both of the knights made it without too many additional wounds. Ultimately both armies retreated. And yes, you guessed it. The other knight will be his opponent. He too received the same promise. And so it happened…

~*~*~*~
A grand arena. A feared battleground. A huge crowd is cheering loudly while the forty year old knight is preparing himself in a small chamber for what surely will be a terrifying event. Anxiety is running abundantly through his veins because he knows there will be no way back. He is a warrior, fully prepared, and armed with a heavy blade and an iron shield. Yet he is also a fighter teased by his own fear for very deeply from within his inner core he knows that his opponent will be tough. His head shakes while he makes the last preparations. He wonders: ‘Will the Highest Mother be at my side today?” The knight contemplates his possible sins while he is putting on his helmet.   

He ponders: “Will I be forgiven, Heavenly Mother? I beseech you, please absolve my sins, and give me shelter in case I will lose this battle.” Just then, a heavy door is slowly opening, the audience is yelling even louder and a bright light is instantly filling the room. The inevitable clash is about to commence. The knight’s heart is pounding heavily while he asks himself the question: “After today, shall my journey continue in the eternal fields of Nirvana, or shall I carry on adventuring as a mortal soul?” 
His name is being called, he hears the trumpets resound and the valiant cavalier enters the battlefield with a proverbial knot in his stomach for as a sincere warrior he keeps reminding himself that his last hour may be up. A strange and uncomfortable thought emerges in his mind: “My iron shield is my sole defense, right? And my sword, I know it will serve me as my only offensive in this battle. Man, is there but a Goddess?”

He looks up at the appearance standing in front of him and he feels the energy of a noble man. The man is tall wearing a hauberk and a helmet with an intimidating visor, but the knight just knows that he is also looking at a father and a beloved husband. When he looks closer into his eye, he also recognizes a strong soul who will not flinch in the heat of the battle. The opponent is making a polite gesture and whispers quietly: “In the name of the Mother, I salute you.” At that moment, so many thoughts and memories of the past are flying around in the knight’s mind; it just makes him feel that his head is going to explode.

The fight begins, and at first it looks like they are dancing in circles. While the knight is still distracted by his own thoughts, he notices that the overwhelming crowd is only softly audible in the background. It doesn’t take long before suddenly, out of the blue, the knight is being hit, fast as lightening. First blood! Oh alas, could this be a fatal blow? The knight feels an instant stabbing pain in the abdomen. Cold, sharp metal pierces trough his body and even before he realizes it consciously, he lies on his back in a pool of blood.

He hears the adversary yelling, it sounds like; “victorryyyyy.’’ His ache is already becoming an unbearable burden and life is slowly draining from his body. It seems like a perpetual process. However, he knows that in the end it will be alleviated by a soft release. And when his soul has left its body, he sees the apparition of his beloved spouse. He feels her energy and recognizes her perfume. A lovely reunion. She heartily embraces him and gently takes his hand. He hears her saying: “Welcome my dear; all is well now, I’ve been waiting for you, let’s go home.” They are both observing each other and the fallen body as well. Nothing more, an empty vessel is all that is left. His wife whispers: “You may let go now.” The knight’s soul reconciles with that idea, kisses his wife and their spirits go on.

This was another possible outcome you may or may not like. Please allow me to take you back to the beginning and let’s adjust the story a bit, maybe into another timeline.

~*~*~*~
The knight hears his name being called. The trumpets are blaring just as loud as they do before any clash. His fear is slowly dissipating and a confident knowing arises: “My soul is absolutely where it needs to be at this point.” And, after the last orison the knight is entering the battlefield with the strength of a lion. He looks at the sky and sees a uniform blue firmament. “Oh no, today I shall not fall” he thinks. “I vow to myself that my quest will continue after this encounter.”

He observes the opponent standing in front of him and feels an inexplicable sense of respect. Maybe because he subconsciously knows that this man too is being dedicated by a higher force. He feels his fear clearly but frankly asks himself: “Isn’t it in any way justified, even for a fighter’, to fear what is about to come?” A short and almost silent salutation takes place, a modest inclination and of course, the infamous chivalrous rule is being applied: “May the strongest man win.” The fight commences.

The two men both draw their blades, without paying any attention to their surroundings. While they are fully concentrated upon each other, they both feel like they are the only beings left on Earth. It doesn’t take long before the first blows are being exchanged in what will ultimately become a long and tiring battle for both challengers. In the end, while the knight is heavily bleeding and is becoming very desperate, he does not know how this event will unfold. The fight goes on and on until a point is reached that both men are exhausted. Through the pain and bloodshed, the knight receives a clear hunch. One last hit, one more, one last time and victory shall be his. Therefore, all of a sudden, he swings his sword haphazardly around with the very last strength he possesses. A clear hit.

A sudden bewilderedness overcomes the knight when he sees his opponent’s head flying through the air. Although the crowd is going mad, the knight is not paying any attention. Instead, he kneels at the decapitated body and prays for his soul as a final obeisance. He speaks the words: “Brave hero, thy prior battles, thy crusades, they will live forth, lest it shall not be forgotten. Heavenly Mother, I plead to Thee to have mercy on his soul.”

Yes, the knight conquered his foe. But, did he really? Who is going to be his next challenger, and was it really a foe? All of these queries are occupying his mind. For now, he will live on, fully knowing that not unlike anybody else; his life too is hanging on thin thread.

So far, two contrary timelines. Outcomes that may be considered spectacular or perhaps righteous, or possibly a little bit sad. Let’s sketch a third and final scenario to see if we can make it just a little bit less dramatic. This time you will follow it through the eyes of the other cavalier.

~*~*~*~

Well then; the older knight enters the battlefield with unexpected and maybe even displaced composure. A strong knowing within his heart offers him more than sufficient solace. He knows that freedom will nevertheless be achieved after this bloody rendezvous. Surviving the showdown or not doesn’t bear any significance for the knight. He knows that whatever happens, in all occasions this is going to become his last battle. Oh yes, he has seen enough blood in his life.

It is a beautiful afternoon. A wonderful day to leave his Earthly existence behind. With these contradictive thoughts he knows that liberty will nevertheless be his after one final strike. He looks around, senses the atmosphere and observes the crowd while he curiously waits for his challenger to show up. Who will the other lucky contestant be? Ah, there he is. He sees a tiny man coming his way. He is walking unhurriedly towards him. Hmm, a familiar face. “Yes, I saw this one before but… under what circumstances? Oh well, I suppose it shouldn’t be too difficult to crush his skull and earn my freedom.” And when he finally looks his opponent into the eye, he sees him prudently nodding his head while speaking the words: “May the heart of the last man standing be saturated with the liquid of freedom.”

Both men are fully prepared to either live or die, and the fight commences. They are carefully discerning each other’s movements while gauging the most effective way to attack. But, huh? What is that noise? It sounds like a growl. In fact, multiple growls. “What the…?” Suddenly they find themselves encircled by four giant tigers. “Oh outstanding, now what?” The warriors look at each other and words aren´t even necessary to reach a consensus. They both understand that cooperation will be the only method to persevere. Both men pick a side while slaying the bloodthirsty animals one by one. Together they attack the animals while they defend each other simultaneously. And yes, they save the day; they survive, although with a lot of bite marks.

And then something quite extraordinary happens. Something they will never forget. A tall but slender person with an iron mask, clad in an all white robe, proceeds in a stately manner towards them. Without haste the figure observes the two men one by one. Finally the mask is taken off… revealing a gorgeous queen. Quite an unexpected surprise.

With a low voice she speaks the almost soothing words: “Tell me, gentlemen, what is the definition of a hero? What does it truly entail? Is it perhaps… cooperation? A knowing that one cannot exist without the other? Thou, who possess the heart of a brave one. So that means the both of you. The answer to this query already exists within that same space. The heart. Please understand that all this has been a great trial. Consider it to be a grand final. The king and I created a situation demanding inevitable and total collaboration, and I am happy to say you both passed the assay. Well done. Both of you earned your freedom. Leave the arena now, go home and never forget the value of this lesson. Be blessed, and breathe the heavenly air of freedom. Be in thy heart, for now and evermore. “

Both men leave the arena, cheered by the audience, with abundant adrenalin still flowing through their veins. The older knight goes back to his village. To his family. His wife and children are very happy to be reunited with their beloved father and husband. And the other one? Eventually he finds himself another spouse. He too lives on as a happy man and oh, both of the knights become best friends for life, despite of all they went trough. After all, love knows no boundaries, right?

Three varying outcomes – timelines if you will - you may or may not like. Some stories are just not one of these happy tales but are also worth to be told. Each story contains its own value and significance. Fear, courage, losing, winning. All necessary aspects of human existence. On a Universal scale there is not even a difference, they are all imperative experiences needed for personal growth. Cherish the knight within yourself and victory will be yours.

back