Written with Love Written Speciaal

Igneous atros

'Igneous atros',

by Martha van der Kruit

 

Igneous atros

  nl
     
Igneous atros   uk

 

Martin Pleiades  

 


Igneous atros

Een waterval van teleurstellingen, overspoeld door een stroom van woest water. Woede die een totale ineenstorting van de innerlijke gebieden veroorzaakt. Alle levenslust is bezig mijn zijn te verlaten. Giftige golven van boosheid proberen duidelijk te concurreren met het laatste residu van licht dat nog in mij schuilt. Het voelt aan alsof ik in de misère aan het verdrinken ben, totdat ik mijn ruimteschip in de verte zie staan. Ondanks al het rumoer in mijn hoofd, voel ik me niettemin toch uitgenodigd om aan boord te gaan en te ontdekken tot waar het me brengen zal.

Het schip vertrekt zodra ik binnen ben. Talloze sterren zijn al snel zichtbaar vanuit het cockpitraam. Sommige lijken klein, zelfs minuscuul, terwijl andere hemellichamen daarentegen groot zijn; andere zijn echt kolossaal in helder- en grootsheid. Een gigantische ruimte bezet met eindeloze lichten. Een plaats waar onsterfelijke schoonheid bestaat.

Daar ben ik dan, reizend naar een vreemde wereld. Mijn schip lijkt een stuurloos voertuig te zijn. Dit kan echter nooit het geval zijn omdat het altijd mijn emoties zijn die het schip langs de sterrenstelsels en nevels navigeert. De sfeer die met mijn huidige toestand resoneert zal daardoor de onvermijdelijke bestemming van mijn schip zijn en zo weet ik dat de wereld waar het me deze keer heen zal brengen een niet al te plezierige kan zijn.

Na het doorkruisen van een groot aantal parsecs, lijkt het uiteindelijk alsof het schip gaat landen op wat een ijzige wereld lijkt. Een bitterkoude plaats zonder enige vegetatie, zover het oog reikt. Terwijl het schip in allerijl daalt merk ik dat de omgeving nog minder kleuren bevat dan ik aanvankelijk dacht. De grond, bedekt met een dunne laag sneeuw, onthult zichzelf. Van het kale landschap wordt meer en meer zichtbaar. Een absolute soberheid kenmerkt deze plaats. In de verte trekt een grijze, schijnbaar slapende, vulkaan mijn aandacht. Het schip is geland en ik voel me een beetje bevreesd, maar ook gedwongen om van boord te gaan om deze angstaanjagende plaats te gaan verkennen, in de veronderstelling dat hier bepaalde antwoorden gevonden kunnen worden.

De lucht is dun en moeilijk in te ademen. De grond voelt ruw aan, een beetje rotsachtig maar ik ben niet zeker of het echt steen is of een andere substantie. Ik besluit om naar de vulkaan te lopen. De weg die naar deze reusachtige berg leidt is zonder meer eentonig. De sneeuw kraakt onder mijn voeten. Het voelt alsof mijn vingers eraf vriezen en de rest van mijn lichaam is er niet veel beter aan toe.

Desalniettemin, zonder erbij na te denken vervolg ik desperaat mijn wandeling. Nee, er is geen Zon zichtbaar op deze desolate en ogenschijnlijk verlaten wereld. Zelfs niet het geringste teken van leven. Ik heb de overtuiging dat deze duistere leegte niet enkel deze wereld domineert, maar zelfs prevaleert op meerdere plaatsen in het Universum. Het zijn allemaal verschillende spiegels waarin even zoveel obscure aspecten van de Mensheid worden getoond. Een connectie die nimmer verbroken kan worden.

Zo, daar is het, de vulkaan, een immense rots. Niettegenstaande de grootsheid van dit natuurlijke fenomeen, ben ik verbijsterd door iets anders, een duistere schaduw aan de voorkant ervan. Is dit een eerste signaal van fysiek leven of slechts een namaakproduct van de geest?

Het antwoord op die vraag wordt spoedig verschaft want het wezen nadert me behoedzaam. Op het eerste gezicht lijkt het op een vormloze geest, maar als het dichterbij komt, kan ik duidelijk enkele lichaamskenmerken onderscheiden. Toxische negatieve wolken stromen door mij heen terwijl ik zijn energie kan voelen. Mijn maag draait zich ervan om. Misselijkheid overvalt me terwijl ik me begin te realiseren dat ik naar een wezen kijk, die bijna honderd procent overeenkomt met wat ik herken als mezelf. Behalve een tegenhanger vertegenwoordigt het mijn duistere zijde. Ondertussen sta ik oog in oog met de donkere verschijning en hij begint zich voor mij te knielen. Het duurt een poosje voor me om zijn intense energie te assimileren. De telepathische communicatie vindt plaats als ook ik door mijn knieën ga. Ik voel zijn woorden door mij heen stromen zoals wilde golven over een stormachtige Oceaan razen.

“Wees gegroet, ik wist dat je zou komen. Zie en neem waar. Vandaag word je geconfronteerd met het slechtst mogelijke deel van jou want ik ben je Lagere Zelf. O, dubbelganger van het licht, werp een blik, zo goed als je kan op de vulkaan achter ons in een poging om zijn obscure driehoekige vorm beter te begrijpen. Weet, dat het een staat van duisternis symboliseert. Als een omgekeerde kracht. Zijn drie zijden staan voor de noodzakelijke energieën om de manifestatie van de golven van depressie zichtbaar te maken: Angst, Woede en Schaamte. Ook wil ik dat je het weten voelt en herkent dat de vulkaan allesbehalve slapend is. Neen, in alle eerlijkheid bevindt het zich in een staat van uitbarsting. De lava dat binnenin raast vertegenwoordigt jouw persoonlijke neerslachtigheid veroorzaakt door deze drie emoties. De drie energieën van de vulkaan.”

“Het is een duistere kracht dat kan worden aangeduid met: Igneous Atros. (Duistere Stolling). Echter, aangezien duisternis en schoonheid onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, zou je de somberheid opzij moeten zetten en je moeten gaan oriënteren op de heldere kant van jouw geest, jouw hof van Eden, de ruimte van het Hart, de plaats waar jij als krijger van het Licht en ik, als jouw schaduwbroeder, in perfecte harmonie samenleven.”

“Sta me toe een klein verhaal met je te delen. Ieder hart draagt een tuin. Een plaats van rust uniek voor het hart waarin het leeft. Ja, ik zei ‘leeft’ want het leeft als een ademend organisme. Elke plant, iedere boom, ieder grassprietje en ja, ook de onkruiden die elk hun eigen doel vertegenwoordigen. Beste tweelingbroeder, houd je ziel schoon want het vormt de compositie van je grond. Hou het gezond, geef het voldoende water en zoveel zonlicht als het nodig heeft. Voed je tuin met elegantie en compassie maar tegelijkertijd zou je nooit moeten stoppen om je plantsoen uit te breiden. Nieuwe planten kunnen zich gewoon om de hoek bevinden, wachtend op jou om te ontdekken. Het is jouw ervaring, jouw avontuur op een zeldzame parel, een van nature blauwe edele steen op een kosmisch halssnoer. Een hemels juweel, schijnend in het Universum als de trotse Moeder van zo vele zielen. Weet dit, voel het en alsjeblieft, stop met ijsberen want dat is een onnodige omweg rondom jouw tuin van vrede. Mediteer op het wonder van het hart terwijl we de geur van de rozen in ons opnemen. Laat hun wonderbaarlijke geur je wezen doordringen.”

En zo mediteerden we en visualiseerden we deze vredevolle representatie…. Na een poosje opende ik mijn ogen en ik was geschokt toen ik merkte dat de energie van het wezen was veranderd in een bol van briljant licht. Ik voelde zijn woorden opnieuw, want je weet dat er geen verschil is tussen een licht en zijn schaduw want beide zijn altijd als één geheel verbonden.

Een driehoek kan zijn eigen betekenis dragen maar zodra je het figuur omkeert, zul je in haar spiegel kijken. Na deze laatste zinnen, was het wezen verdwenen, net alsof het was verdampt. Maar onze zielen hadden elkaar hervonden. De duister/lichte tweelingziel smolt samen met mijn wezen en op de een of andere manier wist ik dat mijn balans was hersteld. De sneeuw begon te smelten vanwege de stijgende temperatuur, terwijl de lucht voller werd en gemakkelijker om te ademen. Kleuren zouden uiteindelijk terugkeren naar deze plaats van gruwel, zo besefte ik.

Ik besloot om dit proces niet af te wachten, want ik realiseerde me dat opstappen een betere optie zou zijn. Ik vertrok met het zelfverzekerde weten dat ik inderdaad gevonden had wat ik zocht, misschien zelfs naar had verlangd, op deze sinistere plek. Terwijl ik aan boord van mijn ruimteschip terug naar Aarde reisde, voelde ik een serene stilte in mezelf en een brede glimlach toverde zich op mijn gezicht. Een nieuwe tijdsloze les was zojuist overgedragen. De omgekeerde driehoek bestaat uit Liefde, Compassie en Dankbaarheid.

Duisternis moet niet vermeden worden, maar in plaats daarvan zelfs omarmd. En ja, een omweg door een vallei van somberheid is soms de enige weg die naar de berg van zuiver licht leidt. Valleien kunnen steil en verraderlijk zijn maar de weg naar boven is nooit verborgen. Wat het in werkelijkheid vereist is een blik op haar volledige schoonheid. Koester je eigen persoonlijke Intra Paradisum (innerlijke tuin) als een noodzakelijk onderdeel, en lichtheid zal uiteindelijk je trouwe metgezel zijn. Volledigheid en leegte, deze twee zullen altijd met elkaar verbonden zijn als één geheel.

Intra paradisum

'Intra paradisum',

by Martha van der Kruit

terug

Igneous atros

A cascade of disappointments. Engulfed in a stream of raging water. Infuriation is causing a total breakdown of  the inner realms. Zest for life is abandoning my being. Poisonous waves of anger are clearly trying to compete with the small residue of light still present within me. It feels like I am drowned in misery, just until I see my spacecraft in the distance. Despite all of the hubbub in my head, I nonetheless feel invited to board the craft and find out where it may take me.

The craft takes off as soon as I am inside. Countless stars are presently visible from the cockpit window. Some are small, even minuscule, while others are rather big. Some are huge in magnitude and dimensions. A gargantuan space filled with incessant lights. A place of perpetual beauty.

And here I am, travelling to a foreign world. My ship seems to be a rudderless vehicle but this can never be the case for they are always my emotions that navigates the craft through the starsystems and nebulas. The environment resonating with my current condition will therefore be the unavoidable destination of my craft and thusly I know that the world it will take me to this time cannot be an all too pleasant one.

After traversing many more leagues, it finally looks like the craft is going to land on what appears to be a frosted world. A cold place with no vegetation as far as the eye can see. While the craft is rapidly descending I notice the surroundings to be even more colorless than I initially thought. The soil, covered by a thin layer of snow is revealing itself. The landscape comes more and more into view. Absolute simplicity characterizes this place. A grey, seemingly dormant volcano in the distance is drawing my attention. The craft has landed and I feel a bit frightened, however also compelled to disembark and explore this eerie place, presuming that some answers may be found here.

The air is thin and hard to breathe. The soil feels rough, I perceive a kind of rocky ground, but I am not sure whether it’s truly stone or some other substance. I decide to walk towards the volcano. The road leading to this gigantic mountain is quite monotonous. The snow is creaking under my feet. It feels like my fingers are freezing off and the rest of my body is not much better off.

Nevertheless, without thinking I am desperately continuing my walk. No, there is no Sun visible on this desolate and seemingly abandoned world. Nor even the slightest sign of life. I consider that a dark emptiness would not only dominate this world, but also prevails on many more places in the Universe. All different mirrors wherein so many obscure aspects of Humanity are being shown. A connection that cannot be broken.

So, here is the volcano, an immense rock formation. Notwithstanding the grandness of this natural phenomenon, I am stunned by something different, a dark shadow in front of it. Is it a first sign of physical life or just a counterfeit product of the mind?

The answer to that question would soon be provided for the being is warily approaching me. At first glance, it seems like an amorphous spirit but as it is coming nearer, I can clearly distinguish a few physical parts. Poisonous clouds of negativity are flowing through me while I am discerning his energy. It causes my stomach to run wild. Nausea overtakes me while I begin to realize that I am looking at a being almost one hundred percent comparable to what I recognize as me. Except that he represents a counterpart. A dark side. While I am standing face to face with the dark appearance he starts to kneel in front of me. It takes awhile for me to assimilate his intense energy. The telepathic communication takes place while I get down on my knees too. I feel his words flowing through me just as wild waves raging in a stormy Ocean.

“Hail, I knew about your arrival. Lo and behold. Today you will be confronted with the worst possible part of you as I am your Lower Self. Oh, my twin of the light, take a look, as closely as you can, at the volcano behind us in an endeavor to grasp its obscure triangular shape a little bit better. Know that it symbolizes a state of darkness. Like a contrawise force. Its three edges represent the necessary energies for waves of depression to manifest themselves: Fear, Anger and Shame. I also want you to feel and recognize the understanding that the volcano is not dormant at all. Nay, in all honesty, it finds itself in a state of eruption. The lava raging on the inside represents your personal dejection caused by these three emotions. The volcano’s three energies.”

“It is a dark force that may be referred to as Igneous Atros. (Dark Coagulation). However, since darkness and beauty are inextricably connected, you should put aside your dismay and focus your attention on the brighter side of your soul, your garden of Eden, the space of thy Heart, the place where you as a warrior of Light and I as your shadow twin coexist in perfect harmony.”

“Allow me to share a little story with you. Each heart carries a garden. A place of tranquility, unique to the heart wherein it lives. Yes, I said:’lives’ because it is alive like a breathing organism. Every plant, every tree, every blade of grass, even the weeds that represent their own purpose in this. Dear twin, keep your soul clean for it is the makeup of your soil. Keep it healthy, give it sufficient water and as much sunlight as it needs. Nurture your garden with grace and compassion but meanwhile you should never stop extending your plantation.”

“New plants may just be around the corner waiting for you to discover. It is your experience, your adventure on a rare pearl, a naturally blue gemstone on a cosmic necklace. A celestial jewel, shining in the Universe as the proud Mother of so many souls. Know this, feel it and please, stop walking in circles for it is an unnecessary detour around your garden of peace. Meditate upon the miracle of the heart while we absorb the scent of the roses in us. Let the wonderful scent permeate your being.”
Thus we meditated and visualized this peaceful representation…. After a while I opened my eyes and it shocked me when I noticed that the being’s energy did totally change into an orb of brilliant light. I felt his words again, because you see there is no difference between a light and its shade for both are always connected as a whole.
A triangle may carry its own meaning but when you reverse the figure, you will be able to look inside of its mirror. After these last sentences, the being was gone. It seemed as if it instantly had evaporated. Our souls did find each other again, though. The dark/light twin soul fused with my being, and somehow I knew that my equilibrium had been restored. The snow started to melt due to the rising temperature, while the air became richer and easier to breathe. Colors would eventually return to this former place of horror.

I decided not to wait for this process because somehow I knew that leaving would be a better option. I left with the confident knowing that I indeed found what I was searching for, maybe even longing for, on this sinister place. While I boarded my spaceship to return to Earth, I felt a serene silence within myself and a broad smile conjured itself on my face. Another timeless lesson had been transferred just now. The inverted triangle consists of  Love, Compassion and Gratitude.

Darkness should not be avoided; instead it should even be embraced. And yes, a detour through a valley of gloom is sometimes the only road leading to a mountain of pristine light. Valleys, they can be steep and treacherous but the way up shall never be hidden. What it truly requires is a look at her entire beauty. Cherish your own personal Intra Paradisum (inner garden) as a necessary part, and lightness shall ultimately be your faithful companion. Completeness and emptiness, these two shall always be connected as a whole.

back