Schrijven is een heerlijke manier om dat wat er in jou leeft tot uiting te brengen. Schrijven doe je in eerste instantie voor jezelf. Een boek of verhaal kun je niet vanuit je hoofd schrijven, het moet gevoeld worden. Net als zingen is schrijven ook een belangrijk onderdeel van mijn leven.

De kerstboom versieren, wat mij betreft niet per definitie een gezellige gebeurtenis. Vele jaren bracht het versieren van de boom voor mij een verdrietig gevoel met zich mee. De man met wie ik een paar maanden later trouwen zou was namelijk met kerst ernstig ziek geworden en hij overleed ruim een maand later. De eerste kerst na zijn dood heb ik met veel tranen en verdriet de kerstboom opgetuigd, maar gelukkig verliep het ritueel ieder jaar een beetje beter.

Een oordeel hebben zegt meer iets over jezelf dan over het onderwerp van je oordeel. Ja, ja, ik weet het, doorzie het, ben mij er (meestal) van bewust als ik aan het oordelen ben en corrigeer mezelf dan zo snel mogelijk, maar soms, zo af en toe, schiet er zomaar eentje tussendoor. Het oordeel, de mening is er, nog voordat ik er erg in heb.

Als jong plattelandsmeisje dacht ik niet echt na over waar het leven mij zou brengen. Ik was zeventien toen ik mijn vriend leerde kennen en het was vanzelfsprekend dat wij samen gingen wonen en dat gebeurde dan ook. Nooit heb ik erbij stil gestaan dat ik door deze man de smaak van het reizen en het avontuur te pakken zou krijgen.

Mijn leven staat op het punt een totaal nieuwe wending te nemen. Het is oktober 2008, en ik ben in Sedona, Amerika waar ik sinds 2005 woon. Lang zal ik hier niet meer zijn want mijn werkvisum is verlopen en ik heb ervoor gekozen om deze niet te verlengen. Ik ga terug naar Nederland...

Stel je eens voor, je staat op een podium, het spotlicht is op jou gericht, de gordijnen wijken uiteen en er kijken en luisteren duizend mensen naar je? Hoe voel jij je?

Als ik je vraag wie je bent, zul je waarschijnlijk antwoorden: Ik heet..., ben getrouwd met..., ouder van..., ik werk als... voor.... Maar wat als die schijnbare zekerheden van wie jij bent nu eens weg zouden vallen? Wat als je ineens geen partner meer bent van iemand of je baan kwijt raakt? Of ziek wordt? Hoe voel jij je dan? Wie ben je dan nog?

.... Sorry, stotter ik met een rood hoofd. Ze kijkt me aan. Dan verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Veel geluk, zegt ze vriendelijk en loopt door.

Ik ben deze tocht gaan lopen met het verlangen om Santiago de Compostella te bereiken maar mijn werkelijk doel is mijn intentie om alles los te laten wat niet meer bij mij past. Ik heb beide doelen bereikt!

Eindelijk doe ik datgene wat mijn passie is en waar mijn hart ligt. Ik heb fijne mensen om mij heen en een liefde die mij op iedere manier voedt. Ik ervaar overvloed.