INTO THE BEYOND
Jill Kramer-Bryant

To write about my own personal experience with a Near Death Experience (NDE) I will have to turn the clock back almost 35 years.

One Saturday morning I went to my own doctor, as I had become very breathless and felt so tired, not really normal for someone my age, 19 years old.  The doctor sent me onto the local hospital for chest x-rays and later that afternoon I knew something seriously was wrong with me when he arrived at my house to talk to my parents.
Within a few days I was admitted to the National Heart Hospital in London, just off the famous Harley Street and was diagnosed with mitral regurgitation (which means a leaking mitral valve in one of the heart chambers).  Also my heart was seriously enlarged, because basically it was trying to beat properly and failing miserably.

My physician at the hospital was a real kind friendly man, older than most of the other doctors, Dr Wallace Brigden a well known cardiologist, as the National Heart Hospital was a teaching hospital and home to many of the pioneers in heart surgery, the famous Dr. Christian Barnard, Dr. Magdi Yacoub, and a wonderful person Dr. John Parker, who would eventually become the surgeon who performed heart surgery on me. At first a lot of medication, bed rest and tests including catheterization and I became completely absorbed in what was happening to me. It soon became very clear that heart surgery was necessary.  Although I have to admit that inside I felt bewildered and frightened which is only a normal reaction, I can only say that they were marvelous to me there, and I soon became a great favorite, too old to be in the children’s’ section and too young to really belong in the adult wards.

After a few weeks at the hospital I was allowed to go home, feeling a lot better because of all the medication, and to wait my turn for surgery later that year.  This was of course in a time when heart surgery, which is so common now, was few and far between in the very early days.

In the meantime I could go back to work again, and everyone treated me with extra special care and attention.  I think I was oblivious to the fact that they all thought that I was a sort of walking time bomb; it never occurred to me that anything would or could go wrong; I was going to have surgery and it was going to be a success and I would get better.
In the autumn of 1974 shortly after my 20th birthday the papers arrived and I was admitted back into the hospital.  The afternoon before surgery my parents came and in the evening a lot of my friends and colleagues and I felt elated.  Could not understand their worried faces at all.

The next morning I can even now clearly remember the journey up to the operating theatre, everyone dressed in the famous surgical green clothes and preparing for my arrival.  Dr. John Parker was there too, a quiet gentle man who made everyone feel at ease.  As I went under into the anesthetic, I had no doubts whatsoever that I was going to be fine.
During the surgery that clinically is quite traumatic as they actually stop your heart and connect you to a heart/lung machine, which takes over the heart function whilst they operate.  I can’t exactly remember the moment, but I suddenly had a feeling of leaving my physical body and being able to watch what they were doing from above. 

It was as if I was floating in a space above myself.  I could clearly see that I had become one with an enormous ray of white light, and although I was curious to stay there floating above to see what was happening with my physical body, the thought of travelling on into and through this white light was so compelling that I was drawn to have a look.  I realized that I was being shown “into the beyond” and it looked that most wonderful place I have ever seen.  Utterly perfect in each and every way, the most harmonious place I have ever seen, vibrant bright colours everywhere, harmonious sounds, and a place we often see in our dreams. I think at that specific moment I would have been quite happy stay and not come back but for some reason it was not the right time and I came gently back down into my physical body again.

Later in the recovery ward, I asked the nurse to come with pen and paper.  Physically I was unable to speak because of all the tubes and wires, as I was unable to breath alone without the help of a machine.  It took quite a lot of effort to make myself understood, but eventually she gave me something to write with and I wrote a message to Dr. Parker about what I had seen and what had happened.  It certainly touched a very personal chord with him as later that afternoon or evening, I can’t exactly remember, he came and sat with me for a long time and told me that during the operation there had been a short of “touch and go” moment when they were unable to re-start my heart, coming off the heart/lung machine, my heart was unable to cope by itself and the valve which they had repaired with such care, would not shut properly and they had to do further surgery to correct this.  He had been extremely worried about the effect it would have and if any brain damage had occurred, because of the length of the operation and the time it actually took before my heart started to beat again by itself.

I went on to make a full recovery and here I am 35 years later still fine and the surgery done all those years ago is still working.  I think this experience changed my life forever.  It showed me that death is nothing to fear, I just see it as a moment of leaving a physical body, a shell if you like, in a certain place at a certain time, but that we actually live on eternally and in fact we never die.

It’s just moving on into the beyond and all those you encounter in each and every one of your physical lives will reunite with you once again.  You truly belong in your soul groups and all those who are dear to you are the ones you will always be with you, whatever the time, and wherever the place.
Believe me it’s a beautiful place to go to….

 Jill Kramer-Bryant

 PS.  Several years after I moved to Holland, I read in the paper that Dr. Parker had suffered a severe stroke and died quite suddenly from a brain tumor.  So much talent, I sincerely hope he is now helping all those who live on in other side.

terug

NAAR HET ONBEKENDE
 Jill Kramer-Bryant
 
Om over mijn eigen persoonlijke ervaring met een Bijna Dood Ervaring (BDE) te kunnen schrijven moet ik de klok bijna 35 jaar terugdraaien.

Op een zaterdagmorgen moest ik naar mijn huisarts omdat ik buitengewoon kortademig was geworden en me ongelofelijk moe voelde, iets wat niet bepaald normaal was voor iemand van mijn leeftijd, 19 jaar. De dokter stuurde me door naar het plaatselijke ziekenhuis om Röntgenfoto’s te laten maken en later die middag kreeg ik te horen, toen hij aan huis kwam om dat aan mijn ouders te vertellen, dat er iets heel erg fout zat bij mij.

Enkele dagen later werd ik opgenomen in het National Heart Hospital in Londen, vlakbij de beroemde Harley Street en werd gediagnosticeerd met ‘mitrale retourstromen’ (een lekkend klapvlies in één van de hartkamers). Mijn hart was ook serieus vergroot, omdat het  vooral trachtte om in het juiste ritme te kloppen, wat tot mislukken gedoemd was.

Mijn arts in het ziekenhuis was oprecht en vriendelijk, ouder dan de meeste andere artsen. Dr. Wallace Brigden was een bekende cardioloog terwijl het Nationale Hart Ziekenhuis een academisch ziekenhuis was, waar vele beroemde pioniers in open hart chirurgie, zoals Dr. Christian Barnard en Dr. Magdi Yacoub het vak hadden geleerd. Dat gold ook voor een uitermate plezierig persoon, Dr. John Parker, die mij uiteindelijk zou opereren.

Aanvankelijk kreeg ik veel medicijnen, bedrust en tests waaronder kathetererisatie voorgeschreven en ik werd volledig in beslag genomen door alles wat er met me werd gedaan. Al gauw werd duidelijk dat een hartoperatie noodzakelijk was. Hoewel ik moet toegeven dat ik van binnen angstig en verward was, wat niet meer dan een normale reactie is, kan ik alleen maar zeggen dat allen die met me bezig waren uitermate aardig voor me waren en al gauw werd ik hun grote favoriet, te oud voor de kinderafdeling, maar te jong om werkelijk tot de afdelingen voor volwassenen te behoren.

Na een paar weken in het ziekenhuis mocht ik naar huis. Ik voelde me een stuk beter door alle medicatie en het was nu een kwestie van wachten op de oproep om geopereerd te worden. Hierbij moet je bedenken dat open hart chirurgie, wat tegenwoordig zo gebruikelijk is, in die dagen zelden voorkwam.

In de tussentijd kon ik weer aan het werk gaan en iedereen behandelde me met extra speciale zorg en attentie. Ik denk dat ik me ervoor had afgesloten om te bedenken dat iedereen dacht dat ik een soort wandelende tijdbom was; het kwam nooit bij me op dat het wel eens fout zou kunnen aflopen; ik zou een succesvolle operatie ondergaan en zou gewoon beter worden, zo hield ik mezelf voor.

In het najaar van 1974, kort na mijn 20e verjaardag arriveerden de papieren en ik werd opnieuw opgenomen in het ziekenhuis. De middag voor de operatie kwamen mijn ouders en ’s-avonds waren er veel vrienden en collega’s en ik voelde me opgetogen. Ik kon hun bezorgde blikken totaal niet vatten.

Tot op de dag van vandaag kan ik me de tocht van de volgende ochtend naar de O.K. levendig herinneren. De zusters, gekleed in de beroemde groene operatie outfit, bereiden me voor. Dr. John Parker was er ook, een kalme rustige man die iedereen op zijn gemak stelde. Toen ik onder narcose ging had ik absoluut geen enkele twijfel dat alles goed zou komen.
Deze operatie is klinisch nogal traumatisch omdat ze in feite je hart stopzetten en je aansluiten op een hart/long machine, die de hartfunctie overneemt terwijl ze opereren.

Ik kan me het moment niet meer helemaal herinneren maar plotseling had ik het gevoel dat ik mijn fysieke lichaam verliet en in staat was om van bovenaf te observeren wat ze aan het doen waren. Het was alsof ik zweefde in de ruimte boven de operatietafel. Ik kon duidelijk zien dat ik één was geworden met enorme straal helder wit licht en hoewel ik nieuwsgierig was om daarboven te blijven zweven om te zien wat ze met mijn fysieke lichaam aan het doen waren, was het denkbeeld om in en door dit witte licht te reizen zo onweerstaanbaar dat ik niet anders kon dan om een kijkje te nemen. Ik realiseerde me dat mij een glimp was gegund ‘in het onbekende’. Het bleek de meest fantastische plaats te zijn die ik ooit had gezien. Volkomen perfect op welke manier je maar kon bedenken, de meest harmonieuze plaats waar ik ooit was geweest met overal vibrerende heldere kleuren; een plek die we vaak in onze dromen kunnen zien. Ik denk dat ik, op dat specifieke moment, het bepaald niet erg zou hebben gevonden om daar te blijven en niet terug te keren, maar op de een of andere manier was het niet de juiste tijd daarvoor en ik kwam heel zacht en geleidelijk weer terug in mijn fysieke lichaam.

Later, in de uitslaapkamer, vroeg ik een verpleegster om pen en papier te brengen. Ik kon niet praten vanwege alle slangen en draden waaraan ik was gekoppeld, omdat ik niet in staat was om zelfstandig te ademen zonder de hulp van een machine. Het kostte dus nogal wat moeite om mijn wens kenbaar te maken maar uiteindelijk kwam ze met iets om te schrijven en ik schreef een berichtje aan Dr. Parker over wat ik had gezien en wat er was gebeurd. Het raakte hem werkelijk persoonlijk wat bleek omdat hij later die dag aan mijn bed verscheen,  lange tijd bij me bleef en me vertelde dat er gedurende de operatie een soort ‘touch en go’ moment was geweest toen het niet lukte om mijn eigen hart, terwijl ik van de hart/long machine werd afgekoppeld, weer op te starten. Mijn hart wilde niet zelfstandig opereren en de klep die zij met zoveel zorg hadden hersteld bleek niet goed te functioneren zodat ze opnieuw zouden moeten opereren om dit te corrigeren. Hij was intens bezorgd geweest over het effect dat dit zou sorteren en of er enige hersenbeschadiging zou zijn opgetreden, in verband met de langdurigheid van de operatie en de lange tijd die het tenslotte had gekost om mijn hart weer zelfstandig te laten kloppen.

Hoe het ook zij; ik genas volledig en hier ben ik dan, 35 jaar later, en nog steeds zo goed als nieuw. De chirurgie van zoveel jaar geleden werkt nog steeds. Ik veronderstel dat deze ervaring mijn leven voor altijd heeft veranderd. Het liet me zien dat de dood niets is om bang voor te zijn. Ik zie het juist als een moment dat ik mijn fysieke lichaam verliet, een schaal als je wilt, en naar een zekere tijd en plaats reisde, en dat we in werkelijkheid eeuwig leven en feitelijk nooit streven.

Het is een doorgang naar het onbekende en allen die je ooit ontmoette in elk van je fysieke levens zullen op een goede dag weer samenkomen. Je maakt in werkelijkheid deel uit van je eigen zielengroep en allen waarvan je houdt zijn degenen die altijd bij je zullen zijn, wanneer en waar dan ook.

Geloof me, het is een prachtige plaats om naar toe te gaan….

Jill Kramer-Bryant

PS. Verscheidene jaren nadat ik naar Nederland was verhuisd, las ik in de krant dat Dr. Parker een ernstige beroerte had gehad en plotseling aan een hersentumor was gestorven. Hij had zoveel talent en ik hoop van harte dat hij nu actief is om allen die aan de andere kant leven, van zorg te voorzien.  

terug