Leven na de dood / Bijna Dood Ervaringen en reacties van lezers

Life after death / NDE experiences and reactions from readers
Als de kleur van je leven verandert Elly Profijt  
Praktijk voor Beweging Margaret Mulder  
Buiten de lijntjes kleuren Viviane Gyselinck Think outside the box
Naar het onbekende Jill Kramer - Bryant Into the beyond
Het was mijn tijd nog niet Liane  
BDE G. Pechtold  
Mijn ervaringen Liesbeth Keesmaat  
BDE Loes  
BDE 43 jaar geleden Riet  

Hier mijn reactie op: Leven na de dood.

Ongeveer 40 jaar geleden heb ik een bijna dood ervaring gehad. Daarna ben ik depressief geweest. Gelukkig bij een antroposofische arts terecht gekomen en samen kwamen wij er achter wat er vlak na een operatie was gebeurd. Daar heb ik jaren heimwee naar gehad. Er is toen naar mijn beleving niets gebeurd alleen was alles zoo vredig in een prachtig gouden licht. Nu weet ik dat ik met veel cadeautjes terug mocht. Zeer heldere intuïtie, helende energiehandjes. (zeer praktisch toen, met 3 kleine kinderen) Ook kon ik contact krijgen met overledenen als zij zich aandienden.

Bij een lezing van Pim van Lommel heb ik mijn ervaring mogen vertellen.
Ik begeleid nu mensen op allerlei gebieden, soms 1 op 1, soms in groepjes en steeds wordt ik daarin begeleid door mijn helpers. De sluiers worden steeds dunner en het Eenheidsbewustzijn steeds groter. Kijk maar naar Barack Obama.

De Heer Wijffels, voormalig directeur van de Rabobank heeft als kind dat eenheidsbewustzijn ervaren. Daarom is de Rabobank de enige bank in Nederland die anders in elkaar zit en weinig last heeft van de recessie.

Hartegroet met veel liefde en licht,

Astrid van den Heuvel

terug

~*~*~*~
Beste Hans Brockhuis,

Ik ontvang al geruime tijd je nieuwsbrieven, dank je. Nu denk ik op mijn beurt dat het misschien voor jou interessant is om te weten wat ik doe en daardoor ook wellicht waarom je mij je brieven stuurt.

Ik behandel mensen in mijn Praktijk voor Beweging en pas in de praktijk dagelijks toe waar seminars zoals b.v. ‘is er leven na de dood’ over gaan. Dit houd in dat ik werk met het gegeven dat er synchroniciteit is, dat er onmiddellijke overdracht van informatie plaatsvindt (of men zich dit nu bewust is of niet) en dat ons organisme met ons brein een levend magnifiek ontvangststation is door middel waarvan direct contact met verscheidene velden mogelijk is.

Mijn focus is in deze tijd op het voorkomen van onnodige stress en verdriet voor kinderen. Kinderen lijken de laatste decennia steeds vaker en steeds meer zorg en therapeutische behandelingen nodig te hebben. Zij krijgen al op jonge leeftijd te maken met een scala aan diagnoses en behandelingen en helaas ook vaak stevig medicijngebruik. Mijn wens is dat kinderen in deze hectische tijd kunnen opgroeien tot evenwichtige volwassenen en hun eigenwaarde leren voelen en kennen. Dat begint voor hen met hun lichaamsbewustzijn. Ik heb 2 artikelen bijgevoegd waarin je hierover en over wat ik hierin voor functie vervul, kan lezen.
Ik ben benieuwd naar je reactie,

Met vriendelijke groet
Margaret Mulder
www.praktijkvoorbeweging.nl

terug

~*~*~*

Hallo Hans,
 
Heb met veel belangstelling je mail gelezen, en ben tevens naar de links gegaan die je had opgegeven ivm dit onderwerp.
 
Zal trachten het kort te houden, wat (nog) niet mijn sterkte is maar werk er eraan :)
Ga je wel eerst een soort van feedback over mezelf geven..just to put things in a healthy perspectif.
 
Ik ben in (Zaïre), v/h Belgisch Congo geboren. Als kind, ik was 8 jaar, ben ik voor het eerst geconfronteerd geweest met 'dood' op een gewelddadige manier en het is eigenlijk constant een rode draad in mijn leven geweest. Op alle mogelijk manieren,
zowel de vele fysische als de andere ‘soorten dood’ die in het leven gebeuren. Maar goed het gaat hier over het 'fysisch heengaan'.
 
Als kind, puber en als volwassene ben ik op zich nooit bang geweest van de 'dood', het voelde zelfs vertrouwend en zeker, niet schrikwekkend. Waar ik als kind wel bang voor was, was de manier waarop dit kon gebeuren, maar dat is een ander verhaal.
Dood heeft altijd deel uitgemaakt van mijn dagelijkse leven doch heb er, bij de boodschappen die ik ontving, destijds niet bij willen blijven stilstaan. Het is pas in 1996, bij het 'overgaan' van mijn toenmalige echtgenoot (na 8 maanden huwelijk), dat ik bij manier van spreken tegen de muur ben geplakt geweest en gedwongen werd om, indien ik het zo mag uitdrukken, te kijken willen of niet. Ik kon geen kant meer uit, en dat is voor mij het startpunt geweest.
 
Jij weet ook dat toeval niet bestaat. Ik heb 'fysische' bewijzen gehad, ook al schreef ik het in 't begin toe aan 'wishful thinking', verdriet, enz. Ik dacht dat ik mijn zinnen verloor en gek werd. Toch weet ik wel degelijk wat ik gezien en ervaren heb, hoewel ik absoluut geen 'zwever' ben. Integendeel, ik sta met beide voeten op de grond, soms te, maar  ik heb geleerd te zwijgen over bepaalde ervaringen.
 
Hans, wij en nog vele anderen, voelen/weten dat er leven is na de 'fysische dood'!
 
Ik heb dikwijls de vraag gehoord van bewijs mij dat het zo is. Dat kan ik niet; mijn vraag is dan wel kan jij mij het bewijs leveren dat het niet zo is. En dat kunnen ze ook niet; de meesten geloven enkel in wat ze willen/kunnen zien, wat de dood is voor velen nog een taboe.
 
Ik ben in 1997 per 'toeval' in contact gekomen met de E. Kubler-Ross stichting, heb ook een cursus in 'ont-moeten in leven en dood' gevolgd dat gegeven werd door Geertje Beckers, een Nederlandse dame, die ik enorm bewonder en respecteer.
Er zijn zoveel boeken, die ik gelezen heb, die over dit onderwerp handelen, maar uiteindelijk is het eenieders keuze wat ze ermee doen

De vraag is gewoon of men bereid is zijn Hart en Ratio open te willen stellen voor deze mogelijkheid. Om ‘to think outside the box.’
 
Liefdevolle Harte-groet
Viviane

terug

INTO THE BEYOND
Jill Kramer-Bryant

To write about my own personal experience with a Near Death Experience (NDE) I will have to turn the clock back almost 35 years.

One Saturday morning I went to my own doctor, as I had become very breathless and felt so tired, not really normal for someone my age, 19 years old.  The doctor sent me onto the local hospital for chest x-rays and later that afternoon I knew something seriously was wrong with me when he arrived at my house to talk to my parents.
Within a few days I was admitted to the National Heart Hospital in London, just off the famous Harley Street and was diagnosed with mitral regurgitation (which means a leaking mitral valve in one of the heart chambers).  Also my heart was seriously enlarged, because basically it was trying to beat properly and failing miserably.

My physician at the hospital was a real kind friendly man, older than most of the other doctors, Dr Wallace Brigden a well known cardiologist, as the National Heart Hospital was a teaching hospital and home to many of the pioneers in heart surgery, the famous Dr. Christian Barnard, Dr. Magdi Yacoub, and a wonderful person Dr. John Parker, who would eventually become the surgeon who performed heart surgery on me. At first a lot of medication, bed rest and tests including catheterization and I became completely absorbed in what was happening to me. It soon became very clear that heart surgery was necessary.  Although I have to admit that inside I felt bewildered and frightened which is only a normal reaction, I can only say that they were marvelous to me there, and I soon became a great favorite, too old to be in the children’s’ section and too young to really belong in the adult wards.

After a few weeks at the hospital I was allowed to go home, feeling a lot better because of all the medication, and to wait my turn for surgery later that year.  This was of course in a time when heart surgery, which is so common now, was few and far between in the very early days.

In the meantime I could go back to work again, and everyone treated me with extra special care and attention.  I think I was oblivious to the fact that they all thought that I was a sort of walking time bomb; it never occurred to me that anything would or could go wrong; I was going to have surgery and it was going to be a success and I would get better.
In the autumn of 1974 shortly after my 20th birthday the papers arrived and I was admitted back into the hospital.  The afternoon before surgery my parents came and in the evening a lot of my friends and colleagues and I felt elated.  Could not understand their worried faces at all.

The next morning I can even now clearly remember the journey up to the operating theatre, everyone dressed in the famous surgical green clothes and preparing for my arrival.  Dr. John Parker was there too, a quiet gentle man who made everyone feel at ease.  As I went under into the anesthetic, I had no doubts whatsoever that I was going to be fine.
During the surgery that clinically is quite traumatic as they actually stop your heart and connect you to a heart/lung machine, which takes over the heart function whilst they operate.  I can’t exactly remember the moment, but I suddenly had a feeling of leaving my physical body and being able to watch what they were doing from above. 

It was as if I was floating in a space above myself.  I could clearly see that I had become one with an enormous ray of white light, and although I was curious to stay there floating above to see what was happening with my physical body, the thought of travelling on into and through this white light was so compelling that I was drawn to have a look.  I realized that I was being shown “into the beyond” and it looked that most wonderful place I have ever seen.  Utterly perfect in each and every way, the most harmonious place I have ever seen, vibrant bright colours everywhere, harmonious sounds, and a place we often see in our dreams. I think at that specific moment I would have been quite happy stay and not come back but for some reason it was not the right time and I came gently back down into my physical body again.

Later in the recovery ward, I asked the nurse to come with pen and paper.  Physically I was unable to speak because of all the tubes and wires, as I was unable to breath alone without the help of a machine.  It took quite a lot of effort to make myself understood, but eventually she gave me something to write with and I wrote a message to Dr. Parker about what I had seen and what had happened.  It certainly touched a very personal chord with him as later that afternoon or evening, I can’t exactly remember, he came and sat with me for a long time and told me that during the operation there had been a short of “touch and go” moment when they were unable to re-start my heart, coming off the heart/lung machine, my heart was unable to cope by itself and the valve which they had repaired with such care, would not shut properly and they had to do further surgery to correct this.  He had been extremely worried about the effect it would have and if any brain damage had occurred, because of the length of the operation and the time it actually took before my heart started to beat again by itself.

I went on to make a full recovery and here I am 35 years later still fine and the surgery done all those years ago is still working.  I think this experience changed my life forever.  It showed me that death is nothing to fear, I just see it as a moment of leaving a physical body, a shell if you like, in a certain place at a certain time, but that we actually live on eternally and in fact we never die.

It’s just moving on into the beyond and all those you encounter in each and every one of your physical lives will reunite with you once again.  You truly belong in your soul groups and all those who are dear to you are the ones you will always be with you, whatever the time, and wherever the place.
Believe me it’s a beautiful place to go to….

 Jill Kramer-Bryant

 PS.  Several years after I moved to Holland, I read in the paper that Dr. Parker had suffered a severe stroke and died quite suddenly from a brain tumor.  So much talent, I sincerely hope he is now helping all those who live on in other side.

terug

NAAR HET ONBEKENDE
 Jill Kramer-Bryant
 
Om over mijn eigen persoonlijke ervaring met een Bijna Dood Ervaring (BDE) te kunnen schrijven moet ik de klok bijna 35 jaar terugdraaien.

Op een zaterdagmorgen moest ik naar mijn huisarts omdat ik buitengewoon kortademig was geworden en me ongelofelijk moe voelde, iets wat niet bepaald normaal was voor iemand van mijn leeftijd, 19 jaar. De dokter stuurde me door naar het plaatselijke ziekenhuis om Röntgenfoto’s te laten maken en later die middag kreeg ik te horen, toen hij aan huis kwam om dat aan mijn ouders te vertellen, dat er iets heel erg fout zat bij mij.

Enkele dagen later werd ik opgenomen in het National Heart Hospital in Londen, vlakbij de beroemde Harley Street en werd gediagnosticeerd met ‘mitrale retourstromen’ (een lekkend klapvlies in één van de hartkamers). Mijn hart was ook serieus vergroot, omdat het  vooral trachtte om in het juiste ritme te kloppen, wat tot mislukken gedoemd was.

Mijn arts in het ziekenhuis was oprecht en vriendelijk, ouder dan de meeste andere artsen. Dr. Wallace Brigden was een bekende cardioloog terwijl het Nationale Hart Ziekenhuis een academisch ziekenhuis was, waar vele beroemde pioniers in open hart chirurgie, zoals Dr. Christian Barnard en Dr. Magdi Yacoub het vak hadden geleerd. Dat gold ook voor een uitermate plezierig persoon, Dr. John Parker, die mij uiteindelijk zou opereren.

Aanvankelijk kreeg ik veel medicijnen, bedrust en tests waaronder kathetererisatie voorgeschreven en ik werd volledig in beslag genomen door alles wat er met me werd gedaan. Al gauw werd duidelijk dat een hartoperatie noodzakelijk was. Hoewel ik moet toegeven dat ik van binnen angstig en verward was, wat niet meer dan een normale reactie is, kan ik alleen maar zeggen dat allen die met me bezig waren uitermate aardig voor me waren en al gauw werd ik hun grote favoriet, te oud voor de kinderafdeling, maar te jong om werkelijk tot de afdelingen voor volwassenen te behoren.

Na een paar weken in het ziekenhuis mocht ik naar huis. Ik voelde me een stuk beter door alle medicatie en het was nu een kwestie van wachten op de oproep om geopereerd te worden. Hierbij moet je bedenken dat open hart chirurgie, wat tegenwoordig zo gebruikelijk is, in die dagen zelden voorkwam.

In de tussentijd kon ik weer aan het werk gaan en iedereen behandelde me met extra speciale zorg en attentie. Ik denk dat ik me ervoor had afgesloten om te bedenken dat iedereen dacht dat ik een soort wandelende tijdbom was; het kwam nooit bij me op dat het wel eens fout zou kunnen aflopen; ik zou een succesvolle operatie ondergaan en zou gewoon beter worden, zo hield ik mezelf voor.

In het najaar van 1974, kort na mijn 20e verjaardag arriveerden de papieren en ik werd opnieuw opgenomen in het ziekenhuis. De middag voor de operatie kwamen mijn ouders en ’s-avonds waren er veel vrienden en collega’s en ik voelde me opgetogen. Ik kon hun bezorgde blikken totaal niet vatten.

Tot op de dag van vandaag kan ik me de tocht van de volgende ochtend naar de O.K. levendig herinneren. De zusters, gekleed in de beroemde groene operatie outfit, bereiden me voor. Dr. John Parker was er ook, een kalme rustige man die iedereen op zijn gemak stelde. Toen ik onder narcose ging had ik absoluut geen enkele twijfel dat alles goed zou komen.
Deze operatie is klinisch nogal traumatisch omdat ze in feite je hart stopzetten en je aansluiten op een hart/long machine, die de hartfunctie overneemt terwijl ze opereren.

Ik kan me het moment niet meer helemaal herinneren maar plotseling had ik het gevoel dat ik mijn fysieke lichaam verliet en in staat was om van bovenaf te observeren wat ze aan het doen waren. Het was alsof ik zweefde in de ruimte boven de operatietafel. Ik kon duidelijk zien dat ik één was geworden met enorme straal helder wit licht en hoewel ik nieuwsgierig was om daarboven te blijven zweven om te zien wat ze met mijn fysieke lichaam aan het doen waren, was het denkbeeld om in en door dit witte licht te reizen zo onweerstaanbaar dat ik niet anders kon dan om een kijkje te nemen. Ik realiseerde me dat mij een glimp was gegund ‘in het onbekende’. Het bleek de meest fantastische plaats te zijn die ik ooit had gezien. Volkomen perfect op welke manier je maar kon bedenken, de meest harmonieuze plaats waar ik ooit was geweest met overal vibrerende heldere kleuren; een plek die we vaak in onze dromen kunnen zien. Ik denk dat ik, op dat specifieke moment, het bepaald niet erg zou hebben gevonden om daar te blijven en niet terug te keren, maar op de een of andere manier was het niet de juiste tijd daarvoor en ik kwam heel zacht en geleidelijk weer terug in mijn fysieke lichaam.

Later, in de uitslaapkamer, vroeg ik een verpleegster om pen en papier te brengen. Ik kon niet praten vanwege alle slangen en draden waaraan ik was gekoppeld, omdat ik niet in staat was om zelfstandig te ademen zonder de hulp van een machine. Het kostte dus nogal wat moeite om mijn wens kenbaar te maken maar uiteindelijk kwam ze met iets om te schrijven en ik schreef een berichtje aan Dr. Parker over wat ik had gezien en wat er was gebeurd. Het raakte hem werkelijk persoonlijk wat bleek omdat hij later die dag aan mijn bed verscheen,  lange tijd bij me bleef en me vertelde dat er gedurende de operatie een soort ‘touch en go’ moment was geweest toen het niet lukte om mijn eigen hart, terwijl ik van de hart/long machine werd afgekoppeld, weer op te starten. Mijn hart wilde niet zelfstandig opereren en de klep die zij met zoveel zorg hadden hersteld bleek niet goed te functioneren zodat ze opnieuw zouden moeten opereren om dit te corrigeren. Hij was intens bezorgd geweest over het effect dat dit zou sorteren en of er enige hersenbeschadiging zou zijn opgetreden, in verband met de langdurigheid van de operatie en de lange tijd die het tenslotte had gekost om mijn hart weer zelfstandig te laten kloppen.

Hoe het ook zij; ik genas volledig en hier ben ik dan, 35 jaar later, en nog steeds zo goed als nieuw. De chirurgie van zoveel jaar geleden werkt nog steeds. Ik veronderstel dat deze ervaring mijn leven voor altijd heeft veranderd. Het liet me zien dat de dood niets is om bang voor te zijn. Ik zie het juist als een moment dat ik mijn fysieke lichaam verliet, een schaal als je wilt, en naar een zekere tijd en plaats reisde, en dat we in werkelijkheid eeuwig leven en feitelijk nooit streven.

Het is een doorgang naar het onbekende en allen die je ooit ontmoette in elk van je fysieke levens zullen op een goede dag weer samenkomen. Je maakt in werkelijkheid deel uit van je eigen zielengroep en allen waarvan je houdt zijn degenen die altijd bij je zullen zijn, wanneer en waar dan ook.

Geloof me, het is een prachtige plaats om naar toe te gaan….

Jill Kramer-Bryant

PS. Verscheidene jaren nadat ik naar Nederland was verhuisd, las ik in de krant dat Dr. Parker een ernstige beroerte had gehad en plotseling aan een hersentumor was gestorven. Hij had zoveel talent en ik hoop van harte dat hij nu actief is om allen die aan de andere kant leven, van zorg te voorzien.  

terug

B.D.E. / G. Pechtold

Tijdens mijn vijfde zware hartinfarct heb ik een Bijna Dood Ervaring gehad. In het ziekenhuis vertelde men mij dat ik , op een paar seconden na, 3 minuten klinisch dood ben geweest. Tijdens die BDE ben ik in een tunnel van volstrekte rust en vrede terecht gekomen met aan het einde een fantastisch, mooi, warm licht, waar ik langzaam naar toe ging. Het enige wat ik mij verder nog kan herinneren zijn de woorden; "Jouw werk is nog niet af", en de harde confrontatie met het aardse; het ziekenhuisbed met de pijnen die bij een hartinfarct horen. In het ziekenhuis sta ik bekend als een ‘wonderkind.’ Het kan ook haast niet anders; ik heb inmiddels 8 hartinfarcten gehad, 2 open hart operaties, één keer gedotterd, één keer 1 ‘stand’ ingebracht gekregen, 6 keer gekatheteriseerd, 5 keer klinisch dood geweest en twee jaar geleden nog een I.C.D. ingeplant, zodat mijn hart goed ‘bewaakt’ wordt. Ik ben inmiddels diabeet en spuit 2 keer per dag. En...2 jaar geleden kreeg ik bovendien nog leukemie. Maar één ding is zeker; na die B.D.E. ben ik een heel ander mens geworden en dank ik ‘Hierboven’ voor iedere dag die ik krijg en weer verder mag. Met andere woorden: ‘Ik ben een gelukkig mens geworden’.

terug

Mijn ervaringen

Ik kwam L. vorig jaar tegen op onze Reiki ledendag van en kwam met haar in gesprek over haar BDE  ervaring. We hadden een goed contact omdat ook ik een dergelijke ervaring tweemaal heb mogen ondervinden. De eerste was in 1970 en de tweede in 1984. Na mijn eerste ervaring durfde ik er ook met niemand over te spreken; er werd toen anders tegenaan gekeken. Mijn ervaring was heel bijzonder, net als die van velen met mij, zoals ik hier gelezen heb.
Ik kwam door een tunnel en kwam bij een sereen zacht wit licht en voelde mij volkomen vredig. Een mannenstem sprak zacht tot mij dat het mijn tijd nog niet was en nog een taak op aarde te vervullen had. Ik kwam toen weer in mijn lichaam glijden en ervoer dat als een enorme teleurstelling!

De tweede keer dat ik een BDE meemaakte was ik getrouwd en hadden inmiddels twee kinderen. Ik begreep nu ook wat mijn taak was en vertelde aan mijn man over mijn ervaring. Gelukkig reageerde hij positief.

Waarom ik het de tweede keer weer mocht ervaren weet ik niet, maar ik was er erg blij mee! Nu is mijn man vorig jaar helaas overleden, maar ik wilde toch ook mijn ervaring aan jullie 
vertellen. Ik ga in oktober een opleiding van 3 jaar volgen voor Mediamieke Training en hoop daarmee in de toekomst mensen te mogen helpen healen. Bedankt voor het delen van mijn ervaring
en wens jullie veel Liefde en Kracht in alles wat je onderneemt. Groetjes, Liesbeth

terug

6 augustus  2013

Ik wil het met jullie over mijn bijna-dood ervaringen hebben.  Niet op FB, niet in een bij elkaar gezochte groep die ik IRL zie (dat zou waarschijnlijk toch nooit lukken) en niet per telefoon. Want ik ben geen telefoonmens (meer). Ook dat ging verloren met de BDE. Heb me ervoor ‘schuldig’ gemaakt aan vele uurtjes aan de toenmalige draad. Maar nu? Heb heel weinig zin in het plegen van een inbraak in het privé van anderen. Ik hecht zelf zoveel waarde aan mijn privé. Ha, ha, ha. Vroeger werd het toilet het privé  genoemd. Nee, ik heb jullie uitgekozen om iets te vertellen via de ouderwetse email of brief.

Nou moet je weten, dat ik er weinig mee ophad, die bijna doodervaringen. Ik kon me zelf niets herinneren van 3 ½ week op sterven liggen en erna nog een tijdje in coma tot dan eindelijk de 6e week van deze zomerslaap was aangebroken.  De tunnel en het licht en de overledenen noch het paradijs/versus de hel heb ik gezien. Ik was, naar mijn weten, ook niet tot nauwelijks veranderd. Ja, uiterlijk misschien en situaties veranderden drastisch, en dus ook ik. Maar dat was logisch te verklaren, stuk voor stuk. Heel veel leedspecialisten hebben zich over mijn ‘geval’ gebogen. Heb zelfs een hele zaal vol aankomende ‘ogen en ‘urgen’ toegesproken. Hun vragen beantwoord, wist ik ook veel?  Van mij werd men in elk geval nooit veel wijzer. En ik zelf al evenmin. Js, ik sprak en verstond op een nacht slechts Duits, wilde ‘de volgende keer anders gaan’ zei ik eens in een onbewaakt moment en wilde in het begin alleen maar ‘TERUG!!! Maar het aangezicht van de dood verandert toch elk mens? Zo dacht ik. 

Ik heb het er eens uitgebreid over gehad met vriendin Olivia, die er 2 heeft gehad en er nog veel meer van wist. Volgens haar had ik een BDE gehad, kon niet missen. Dat vertelde ze me nadat ik het summier had gehad over mijn dingetjes. Dingetjes die ze herkende.  

* het haarfijn aanvoelen van de stemmingen om mij heen
* het daar niet zo goed mee om kunnen gaan
* het onvermogen om te functioneren in een groep of zelfs groepje.
* het bij voorkeur je terugtrekken
* het besef dat materiële zaken niet belangrijk zijn
* dat posities in het leven er niet toe doen
* een grote onverschilligheid ten aanzien van zaken die elk ‘normaal’ mens van stuk brengen

Er waren ook wel dingen veranderd in me, dingen waar ik niet zoveel over zei, volgens mij niet hoefde te zeggen. Ik kende aan de ene kant veel minder angst meer nog gruwel voor het onafwendbare, terwijl zaken, die andere mensen aan hun laars lapten, me tot tranen konden roeren en me knap zenuwachtig maakten.

Pim van Lommel (Cardioloog en wetenschapper)  heeft uitputtend onderzoek gedaan naar, en later ook met heel veel BDE-ers. In zijn boek: “Eindeloos bewustzijn” heeft hij het heel wat van hen aan het woord gelaten. Toch heeft het bij mij heel lang geduurd voor ik me neer leg bij zijn theorieën. En ik ben nota bene één van zijn geliefde lijdende, of moet ik zeggen leidende voorwerpen.

Dat komt door iets wat Fred daarstraks zei. Hij had naar Pim van L. gekeken en herkende alles van mij nu in wat die vertelde over de mensen die zo’n ding hadden gehad. En toen zei hij: “Dat jij je de specifieke zaken die bij een BDE horen,  niet meer kunt herinneren, komt misschien wel, omdat jij een hersenontsteking had waardoor al je hersenfuncties toen waren aangetast.”
Je begrijpt natuurlijk wel, dat ik daar nu van alles over wil weten, dus ga ik aan de studie.
~ Loes

terug

43 jr. geleden heb ik een bijna doodervaring gehad. Ik wist niet wat me overkomen was, maar had gelukkig een antroposofische arts die zei dat ik heimwee had. Veel vraagtekens natuurlijk maar uiteindelijk had ik heimwee naar dat allesoverheersende gevoel van Liefde.
Ik moest terug omdat ik op dat moment 3 kleine kinderen had. Twee van mijn kleinkinderen zijn in het ziekenhuis in Arnhem geboren en daar botste ik tegen Pim van Lommel aan.

Enige jaren later gaf hij een lezing in Veldhoven en nodigde mij uit mijn BDE te vertellen. Dat was toch wel eng voor zoveel plaatsgenoten maar heeft veel positieve reacties opgeleverd.

Dat gevoel van onvoorwaardelijke Liefde heeft me door veel moeilijke periodes geholpen. Waarschijnlijk daardoor heb ik me op het spirituele pad begeven en mezelf geestelijk/spiritueel kunnen ontwikkelen. (b.v. Reiki-Shamballa-  kennis van kristallen waarvan ik de energie voel. Ik ben een wandelende wichelroede, voel leilijnen etc) d.m.v. mijn kristallen kan ik helderziende waarnemingen doen.

~Riet

Portaalpagina ~ ~ ~ Portal Page