Written with Love Written Speciaal

Wereldhanden

 

Running Fox, een toevalstreffer?

  nl
     
Running Fox, a stroke of luck?   uk
     
Roely Anema    
     

 

[Wie vlinders hoort lachen weet ook hoe de wolken smaken]

   

 

 


Running Fox, een toevalstreffer?

Al voor ik een woord kon lezen schreef ik. Mijn handschrift had net zulke mooie schuine letters als dat van mijn moeder. Hele verhalen schreef ik, heerlijk vond ik het.
Toen ik wat ouder werd deed mijn eerste dagboek zijn intrede; er zouden er nog heel veel volgen. Veel later begon ik ook mijn dromen op te schrijven. Trouw hield ik niet alleen een dagboek, maar ook een nachtboek bij.

Het gaf me veel inzicht over allerlei gebeurtenissen in en om me heen en ik vond het ook een prettige, heldere manier van feedback krijgen.

Mede hierdoor zijn er twee overtuigingen een krachtige leidraad in mijn leven geworden.

  • Alles kan want alles is waar én niet waar
  • Toeval bestaat niet, het valt je toe.

Vanuit die twee overtuigingen ben ik uitgegaan toen ik begon met het schrijven van korte verhaaltjes die feitelijk steeds weer een samenvatting waren van delen uit mijn dag- en nachtboeken. Het was leuk om te ontdekken dat ik deze overtuigingen op die manier zichtbaar kon maken.

Gaandeweg werden er steeds meer verhalen in mijn computer opgeslagen. Enkele daarvan had ik geschreven als therapeutische ondersteuning. Andere naar aanleiding van een wedstrijdopdracht zonder daar ook daadwerkelijk aan mee te doen en voor het overige gewoon vanuit datgene wat me bezig had gehouden.

Als ik er zo nu en dan doorheen bladerde, vroeg ik me wel eens af wat ik er verder mee wilde. Wissen was geen optie, daarvoor had ik er met teveel plezier aan gewerkt.
Ik ging eens wat rondneuzen via Google. Misschien dat ik ze her en der zou kunnen plaatsen…

Wat in cruciale momenten als een rode draad mijn pad kruist is de verschijning van de Vos. Aanvankelijk herkende ik deze Vos nog niet als mijn metgezel. Pas nadat ik me bewust werd dat toeval niet bestaat, besefte ik hoe vaak ik dit dier had ontmoet. Wat een geduld, zorgzaamheid en vasthoudendheid heeft het dier met mij gehad.

Nooit heb ik de Vos als negatief ervaren, zelfs niet toen zij iedere nacht één van mijn lieve ganzen als voedsel voor haar jongen kwam halen. Sterker nog, dit heeft me laten inzien dat de Vos slim en zorgzaam is en oneindig veel wegen zal bewandelen om haar doel te bereiken.

Toen op een goede dag zomaar een email van Running Fox in mijn mailbox verscheen, drong het nog niet tot me door dat de Vos me weer eens voorging, me te hulp schoot. Vooroordelende spam gedachten wonnen het van mijn gezond verstand. Ik klikte de mail weg zonder er ook maar iets van gelezen te hebben.

Nog een aantal weken ging ik door met rondneuzen, deed onderzoek naar het uitgeven in eigen beheer, naar het plaatsen onder een eigen blog. Misschien toch maar weer eens meedoen aan een wedstrijd i.p.v. die uitsluitend als inspiratiebron te gebruiken.

Het kwam maar niet tot daden, simpelweg omdat ik wachtte op de klik. Weer verscheen er een email van Running Fox, notabene met een uitnodigende nieuwsbrief! Hoe kon dat nu gebeuren. Zou ik dan toch in een onbedacht moment iets aangeklikt hebben? Ik had er geen herinnering aan. Dit keer viel de naam en de afbeelding van de Vos me wel op, vreemd genoeg kwam de lang verwachte klik toen wel.

Ik besloot de email tot de volgende dag in mijn box te laten. De volgende nacht verscheen de Vos opnieuw in een korte maar voor mij doorslaggevende droom. Deze ging als volgt:

 “Ik bevind me in de tuin van de boerderij waar ik woon en sta heel voldaan te kijken naar een klein stukje aangrenzend bos. Tot voor kort was dit bosje nog stevig omheind met prikkeldraad. De ruimte rond de bomen was totaal overwoekerd en verwaarloosd met dichte struiken, brandnetels en bouwafval dat door de vorige bewoners was gedumpt. Na een aantal dagen flink zwoegen, ziet het er in de stralende ochtendzon door de nog kale voorjaarstakken heerlijk bevrijd en harmonieus uit.”

“Van alle afgebroken dode takken heb ik een flinke houtwal weten te maken. Tot mijn verrassing verschijnt daar, boven de houtwal uit, het nog wit/oranje gekleurde koppie van een jonge Vos. Het Vosje kijkt me zeker een aantal minuten onbewogen doordringend aan, loopt dan een stukje het bos in en blijft weer stilstaan. Vervolgens draait hij zich half om en kijkt me weer doordringend aan. Nu met een blik waarin ik zie dat dit onze laatste ontmoeting zeker niet zal zijn. In diezelfde blik lees ik de uitnodigende vraag: ‘Zeg kom je mee? Kom!’”

Het eerste wat ik de ochtend na deze droom deed was de website van Running Fox, haast ademloos, doorlezen. Ik was totaal verrast over het aanbod en de ontdekking dat het zelfs mogelijk is om een eigen verhaal of gedicht te plaatsen.

Natuurlijk heb ik na het lezen contact gezocht met Hans Brockhuis, de website eigenaar. Want wat zou ik hebben aan een prachtige website als er geen klik zou zijn met de man achter deze site? Wat mij betreft helemaal niets. Gelukkig is er een heel prettig en open contact op gevolgd. Er zijn dan ook geen maanden meer overheen gegaan eer één van mijn verhaaltjes op zijn website verscheen.

Zijn goedkeuring op ieder verhaal is voor mij het zetje geweest die ik nodig had om de stap te wagen naar het uitgeven van mijn boek. Door Háns wilde ik mijn boek wel geredigeerd hebben want dat hij mijn twee overtuigingen vanuit begrip zou herkennen was voor mij een zekerheid.

Boeddha zou gezegd hebben: “Het gaat niet om het doel maar om de weg naar het doel.”

Mede dankzij de Vossen die mij leidden op mijn pad, ontstond de ontmoeting met Running Fox.

Financieel ben ik er niet echt rijker door geworden, maar de innerlijke rijkdom wat het me heeft opgeleverd had nooit in geld uitgedrukt kunnen worden.

terug


Running Fox, a stroke of luck?

Even before I could read a word I wrote. My handwriting had just such beautiful italic letters like that from my mother. I wrote many stories; I liked it so much!

As I grew older my first diary made ​​its appearance; many were to follow. Much later I started to write down my dreams. Faithfully I did not only keep a journal (day book), but also a night book.

It gave me a lot of insight about all kinds of events in and around me and I thought it was a nice, clear way of getting feedback.

Because of this two beliefs became a powerful guide in my life.

  • Anything is possible; everything is true ánd not true.
  • Coincidence does not exist, it will come to you.

From those two convictions, I started writing short stories that were actually a summary of parts of my day- and night books. It was pleasant to discover that in that way I was able to make these beliefs visible.

Gradually more and more stories were stored on my computer. Some of them I had written as therapeutic support. Others following a writing competition without having to actually join, and otherwise just from that what had kept me busy.

If I occasionally flipped through, sometimes I was wondering what I would do with them. Deleting was not an option, I'd been working on them with too much enjoyment. I tried Google. Maybe there would be a possibility to post them here and there.

A red thread in crucial moments in my life is the appearance of the Fox. At first I did not recognize this Fox as my companion. Only after I became aware that there are no coincidences, I realized how many times I had met this creature. What patience, thoughtfulness and tenacity has it showed to me.

Never have I experienced the Fox as negative, not even during the period when she came every night for one of my dear geese as food for her young. Even so, this has shown me that the Fox is smart and caring and will follow endless roads to achieve its purpose.

When out of the blue an email from Running Fox appeared in my mailbox, it had not yet dawned on me that once again the Fox was leading and came to the rescue. Judging thoughts about spam won it from my common sense. I just clicked the mail away without even reading anything.

Another couple of weeks I spent poking around, did research into self-publishing, to creating my own blog. Maybe once again participate in a contest instead of using it solely as a source of inspiration.

It didn’t come to anything, simply because I was waiting for the click. Again an email from Running Fox appeared, this time with an inviting newsletter! How could that have happened? Would I have, in a thoughtless moment, clicked on something? I had no memory of it. This time the name and image of the Fox struck me though, oddly enough just then the long-awaited click struck.

I decided to keep the email in my inbox until the next day. The following night the Fox once again appeared in a brief but decisive dream. Here it is:

"I am in the garden of the farm where I live and am very satisfied when I look at a small section of the adjacent forest. Until recently, this grove was still securely fenced with barbed wire. The space around the trees was totally neglected and overgrown with dense bushes, nettles and construction waste that was dumped by the previous occupants. After several days of toiling, it appears through the still bare branches wonderfully liberated and harmonious in the bright morning sun."

"From all the broken dead branches, I have managed to make large wooded bank. To my surprise, above it suddenly appears the still white / orange colored little head of a young Fox. During several minutes the little one looks at me unmoving and pervasive, then walks into the woods a bit, halts again. He then somewhat turns around and again looks at me intently. Now with an expression in which I can see that this will certainly not be our last meeting. In that same look I also read the inviting question: "Hay, you come along? Come!'"

The first thing I did the morning after this dream was to read, almost breathlessly, the site of Running Fox. I was totally surprised about what was offered and even discovered that it was possible to post one’s own story or poem.

After reading I contacted Hans Brockhuis, the website owner. Because what about a beautiful website without a click with the man behind this site? For me nothing. Fortunately a very pleasant and open contact followed. No longer than a few months passed before one of my stories appeared on his website.

For me, his approval on every story, has been the input I needed to venture into publishing my book. I wanted Hans to edit it because for me it was a certainty he would recognize the concept of my two convictions.

Buddha would have said, "It is not about the goal but the path to the goal."

Thanks to the Foxes that led me on my path, the encounter with Running Fox arose.

Financially, I haven’t become any richer, but the inner wealth it has given me can never be expressed in monetary terms.

back