Mesa sunset

nl   Mesa sunset   uk

Reizen door America, deel 2: De poort opent zich

Travels in America, part 2: The gate is opening

Nada Chronicles # 101

Hans Brockhuis

Reizen door Amerika, deel 2: De poort opent zichArizona

Heb je ooit het boek van John Steinbeck gelezen over zijn reizen met zijn hond Charley, op zoek naar het ware Amerika? Jaren geleden heb ik dat gedaan en de herinnering daaraan triggerde me op de een of andere manier om, samen met mijn vrouw, ook een keer naar de USA af te reizen; ook op zoek naar veelbelovende en overweldigende landschappen, naar de mensen, dieren, de levenswijze, wat wij ook maar tegen zouden komen. De hoofdreden echter, is om een spirituele reis aan te vangen naar de Nieuwe Wereld. Een wens van jaren is ook dat ik heel erg graag in contact zou willen met het Hopi volk. Niet als een toerist, maar in een poging om tot de kern van dit fascinerende volk te komen. Bovendien willen wij [Grasses Roots] Myriah Krista Walker www.grassesroots.com ontmoeten.

Dit is deel 2.

Grand Canyon
De eerste aanblik van de Grand Canyon is er een van een enorme spirituele schoonheid die als het ware in een grote vortex mijn gestel, mijn geest, mijn zijn, verovert. Deze unieke creatie van Moeder Natuur raakt mij dusdanig dat ik er stil en emotioneel van word. De vibraties trillen door mijn lichaam, fysiek, etherisch en geestelijk en gedurende een eeuwigdurende hartslag lijkt het heelal te expanderen tot een groots lichten dat, althans voor mij, zijn weerga niet kent.

Slechts één hartslag later wordt dit alles teruggebracht tot normale proporties wanneer een bus toeristen wordt uitgelaten die blijkbaar slechts belangstelling kunnen opbrengen voor het fotograferen van elkaar, waarbij de kloof dient als decor. Ik weet het, dit is een oordeel, maar op dat moment ben ik best wel even nijdig dat het eerder beschrevene moois zo abrupt wordt tenietgedaan.

Ik weet dat de grootsheid van deze slenk binnen ons zonnestelsel slechts wordt overtroffen door de Vale Marinaris op Mars die met een lengte van 9000 kilometer als de grote broer van onze eigen Grand Canyon kan worden aangemerkt.

Korte tijd later rijden we gedurende lange tijd door Navajo country waarvan het uiterlijke kenmerk de vele stalletjes zijn met Navajo kunst. Het doet denken aan onze tocht, jaren geleden, door Lapland waar zich hetzelfde pleegt af te spelen. Als we in een plaatselijke supermarkt boodschappen doen worden we aangesproken door een wat oudere Navajo, die samen met zijn vrouw, inkopen doet en informeert of wij niet geïnteresseerd zijn in het kopen van een zelfgeweven kleed. Dat zijn we niet – een beetje lastig in de handbagage – dus rijden we verder via Page, waar een enorme stuwdam de Colorado temt en een groot stuwmeer heeft gevormd.

Niet veel later rijden we Utah binnen waar we lange tijd de vermiljoenen kliffen als gezelschap hebben. We overnachten in een goedkoop motel om de volgende dag bijtijds in het Zion National Park te kunnen arriveren.

De poort opent zich
Na onze avonturen in Bryce Canyon en Escalante Petrified Forest, die in dit verband verder niet belangrijk zijn, rijden we door de besneeuwde Boulder Mountains. De natuur hier is overweldigend. Steeds worden we als het ware uitgenodigd om langs de weg te stoppen om uitgebreid het prachtige landschap in ons op te nemen. Onderweg – het is nog volop licht – komen we tot het besef dat het tijd wordt om de belofte die we aan Breg hebben gedaan om in dit land, samen met haar en Jos, een zonsondergang te beleven, na te komen met de intentie om stil te staan bij het gegeven dat Jos zich thans in een voor ons onzichtbaar universum bevindt. Het is echter zwaarbewolkt, met van tijd tot tijd lichte regen en naar het zich laat aanzien zal er deze avond van een spectaculaire zonsondergang geen sprake kunnen zijn.

Desondanks visualiseer ik een onderkomen voor de nacht, gelegen op een heuvel, met een prachtig uitzicht op het landschap, inclusief een fantastische zonsondergang. Twee tellen later krijgen we een eerste bevestiging; 4.44 staat er op de klok van de auto, even later gevolgd door 3x een 1 op een mijlpaal (what’s in a name) langs de weg.

Anderhalf uur later belanden we in een motel met de prozaïsche naam ‘Wonderland Inn’, gelegen op een lage heuvel in een plaats die Torrey heet, met uitzicht op het westen, aan de horizon waarvan zich enkele niet al te hoge tafelbergen bevinden. De setting is perfect; nu nog het weer en inderdaad, naarmate de tijd verstrijkt ontstaat er een gat in de bewolking, waardoor enkele lichtbanen schuin omlaag priemen. Geleidelijk wordt het gat groter en plots laat de zon zich in al zijn glorie zien.

Een half uur later zakt de zon, tussen twee wolkenbanken in, langzaam weg achter één van de tafelbergen. Een caleidoscoop van prachtige kleuren ontstaat van het éne op het andere moment. Het zijn de gebruikelijke kleuren van een zonsondergang zoals we die in Nederland ook zo nu en dan kunnen bewonderen, aangevuld met een diep indigo met als klap op de vuurpijl een fel metallicachtig magenta met rondom intens trillende banen van potente energie die zich vibrerend en rondtollend in onze richting bewegen; rechtstreeks in ons bewonderende, wachtende en ontroerde hart.

Jos is héél dichtbij. Zijn fragiele gezicht is een ogenblik zichtbaar in de ontstane opening tussen de wolken. Deze poort naar de andere wereld is gedurende enkele minuten wijd geopend en Jos’ aanwezigheid, die een intense ontspanning uitstraalt, is intens voelbaar. Annie ontvangt levendige beelden uit de tijd dat de fysieke Jos zich nog in Zoetermeer bevond. Zijn lach, zijn stem, zijn praten, zijn aanwezigheid in de huiskamer, zijn manier van lopen, zijn unieke wijze om welkom te heten.           

Wordt vervolgd.

terug


Travels in America, part 2: The gate is opening

Have you ever read the book by John Steinbeck about his travels with his dog, Charley, in search of the true America? I did many years ago, and remembering this it somehow triggered me to one day travel to the U.S. with my wife.  I was also in search of promising and overwhelming landscapes, of people, animals, and the way of living, as well as anything that would come our way. The main reason, though, was to enter on a spiritual journey to the New World. I’ve had a desire for many years to try and meet the Hopi nation. Not as a tourist, but in an endeavor to get to the core of this fascinating people. Furthermore I wanted to visit Myriah Krista Walker of www.grassesroots.com.  

Here’s part two.

Grand Canyon
When I first looked at the Grand Canyon, a vortex of spiritual beauty overwhelmed my spirit, my nervous system, and my being. This unique creation of Mother Nature made me speechless and emotional. The vibrations rumbled through my body and spirit; and during an everlasting heartbeat, the universe expanded into a great light that was incomparable to anything, at least for me.

Only one heartbeat later everything is brought back to normal proportions when a bus full of Japanese tourists arrives. They loudly exhibit their interest in photographing each other, using the Grand Canyon just as a backdrop when they are on the loose for the zillionth time. I know this is a judgment, but at that moment I am pretty pissed off that they are destroying the wonderful epiphany I just experienced.

I know the only canyon that is bigger in our solar system is the Vale Marinaris on Mars. This huge vale has a length of no less than 5,600 miles, so one can call it the big brother of our own Grand Canyon.

A while later we are taking a long drive through Navajo country where many stalls with Navajo art draw the eye. It makes me think of our journey through Lapland/Finland a few years earlier, where it is the same story. When we are shopping in the local supermarket, an older Navajo, who is shopping with his wife, asks if we want to buy a beautiful but giant self-made rug. We are not interested (it would take up too much space in our suitcase) and so we drive on via Page, where a big dam is taming the Colorado River and forming a big lake. Somewhat later we are driving into Utah where we are accompanied by the red cliffs for a long time. We are spending the night in a cheap motel so we can be in the Zion National Park in time the next day.

The gate is opening.
Later, after our adventures in Zion, Bryce Canyon and Escalante Petrified Forest, which are not significant in this context, we drive on to the Boulder Mountains, where it is snowing. Nature is overwhelming here. Many times we feel inclined to stop and admire the beautiful landscape. Even though it is still very light out, we are feeling it is time to fulfill our friend Breg’s wish to experience a sunset together, with her and her late husband Jos, who now resides in an invisible universe. But there are too many clouds, with intermittent rain and snow, and it does not look like we are going to have a spectacular sunset tonight.

Nonetheless I visualize a place to spend the night on a hill with a great view including a fantastic sunset. Two seconds later I get my first confirmation; the clock in the car is showing 4:44, and a short while later we pass mileage marker 111.

An hour and a half later we arrive at a motel with the prosaic name ‘Wonderland Inn’, situated on a low hill in the town of Torrey.  There is a view of table mesas in the west that are not too high. The setting is perfect; now we need the right weather and indeed, soon a hole starts to open up in the clouds and some rays of light are diagonally falling through. The gap gets bigger very slowly until suddenly the sun shows us all her glory.

Half an hour later the sun is setting slowly in-between two banks of clouds behind one of the table mesas. From one moment to the next we see a kaleidoscope of magnificent colors. They are the usual colors of a sunset like we have in the Netherlands once in a while, yet this time topped with a deep indigo-color and a bright metallic magenta with vibrating rays of potent energy around it that are moving toward us, twirling and vibrating, straight into our admiring and touched hearts.

My friend Jos feels very, very close. For a moment his fragile face is visible in the opening between the clouds. This gate to another world is opened wide for a few minutes, and Jos’ presence radiates a penetrating peace that is very clear and gives us an intense feeling. Annie receives vivid images, memories from the time the physical Jos was still living in his homestead. The way he laughed, his voice, the way he talked and walked, his presence in the living room, his unique way of saying, “Welcome to my home.”

In short, Jos radiated quietness and peace with his present existence, combined with a deep gratefulness for no longer having any shortcomings, physical or spiritual. From the perspective he is in now, he was totally able to let go of the trauma’s he endured in the internment camp in Indonesia during World War II. All is well.  At the end of this sunset-experience Jos wishes his own Breg the very best and his deepest greetings are just for her…

To be continued.

back